RECENSIE: Mood Music, Old Vic Theatre ✭✭✭✭

Mark Ludmon recenseert Joe Penhall's nieuwe toneelstuk Mood Music in het Old Vic Theatre

Ben Chaplin (Bernard) en Seána Kerslake (Kat) in Mood Music. Foto: Manuel Harlan Mood Music Old Vic Theatre

4 mei 2018

Vier sterren

Boek Tickets

Iedereen die wel eens de uitvoering van een nieuw toneelstuk heeft vergeleken met de tekst die tijdens de repetities werd gedrukt, weet hoezeer het werk van een schrijver kan evolueren zodra regisseurs, dramaturgen en acteurs zich ermee gaan bemoeien. Scènes kunnen verdwijnen, regels kunnen worden vervangen en eindes kunnen veranderen, waardoor het meer een teamprestatie wordt, terwijl op de posters nog steeds alleen de oorspronkelijke auteur wordt genoemd. In Mood Music verkent Joe Penhall dit samenwerkingsproces via de muziekindustrie. Hij analyseert een geschil over schrijversrechten tussen een beroemde producer, Bernard, en een jonge singer-songwriter, Cat, nadat zij samen aan een album hebben gewerkt.

Neil Stuke (Seymour) in Mood Music. Foto: Manuel Harlan

We krijgen korte glimpen te zien van hoe zij in de studio samen liedjes schrijven, experimenterend op keyboard en gitaar. De rest van de tijd zien we echter hoe ze hun ervaringen ontleden met hun respectievelijke advocaten en therapeuten, wat in een effectieve abstracte stijl door elkaar heen geweven wordt. Bernard ontpopt zich als charismatisch en grappig, maar ook als arrogant, overheersend en emotioneel afgesloten op het hoogtepunt van zijn carrière, terwijl Cat onzeker, intens en kwetsbaar is nu ze in de schijnwerpers wordt geworpen terwijl ze nog probeert haar draai te vinden.

Pip Carter (Ramsay) in Mood Music. Foto: Manuel Harlan

Het stuk is een vermakelijke satire op de muziekindustrie met volop grappen en intrigerende inzichten. Het werpt vragen op over creatieve geesten: wat drijft hen, hoe beïnvloedt succes hen en waarom hebben zoveel sterren zulke beschadigde persoonlijkheden? Het is zeer actueel in de manier waarop het kijkt naar machtsverhoudingen, zowel op het gebied van gender als het risico dat opkomende artiesten worden uitgebuit. Penhall doet geen poging om kant-en-klare antwoorden te geven, behalve de suggestie dat succes en roem vijanden kunnen zijn van pure creativiteit. Tegelijkertijd laat het stuk zien hoe een synergie van creatieve breinen iets kan produceren dat superieur is aan het oorspronkelijke idee van één persoon.

Seána Kerslake (Kat) in Mood Music. Foto: Manuel Harlan

Ben Chaplin is perfect als de charmante schurk Bernard, messcherp en geestig in zijn onvermogen om empathie te tonen voor anderen, of dat nu mede-artiesten of ex-vrouwen zijn. Seána Kerslake is uitstekend als Cat en legt zowel de getroebleerde breekbaarheid van de artiest vast als haar vurige passie voor de muziek zelf. Ze worden goed bijgestaan door Jemma Redgrave en Pip Carter als psychologen wiens pogingen om de persoonlijkheden van het duo te doorgronden uiteindelijk vruchteloos blijken en de kern van wat zulke getalenteerde makers drijft, niet kunnen raken. Nog verder verwijderd van de puurheid van de muziek zijn de entertainmentadvocaten, gespeeld door Kurt Egyiawan en Neil Stuke, die fungeren als een noodzakelijk kwaad.

Onder de vlotte regie van Roger Michell brengt Mood Music op pakkende wijze de juridische en commerciële druk op talent en creativiteit in beeld. Het graaft misschien niet al te diep, maar het belicht zowel de voordelen als de nadelen van elk creatief streven dat op zoek is naar een publiek.

Te zien tot en met 16 juni 2018

BOEK NU VOOR MOOD MUSIC