RECENSIE: Much Ado About Hero, Theatre N16 ✭✭✭

Much Ado About Hero

Theatre N16

17 oktober 2017

3 Sterren

Lexi Clare, de producent, auteur en ster van dit project, is een kracht waar men rekening mee moet houden en een welkome nieuwe verschijning in de Britse theaterwereld.  Als het brein en de drijvende kracht achter een buitengewoon festival voor nieuw vrouwelijk schrijftalent in Theatre N16 (gehuisvest in de ruime Bedford pub in Balham), grijpt ze met haar Maiden Speech-festival de kans om te schitteren met een kernstuk. Ze schreef dit werk als reactie op eeuwenoude clichés rondom een van Shakespeares meest irritante personages: Hero, het (ogenschijnlijk) slappe slachtoffer van Don Johns giftige intriges in de immer populaire familiekomedie 'Much Ado About Nothing'.

De opening is meesterlijk: Clare presenteert zichzelf als een soort Sam Spade — of Arletty — in regenjas, vol gortdroge humor en oneliners die droger zijn dan een extra-dry martini. In een monoloog van 15 minuten maakt ze op briljante wijze korte metten met honderden jaren aan stereotypering en geeft ze op levendige wijze een nieuwe vorm aan een van de minst bekende en minst gewaardeerde vrouwelijke personages van Shakespeare.  Dit gedeelte is de prijs van het kaartje alleen al dubbel en dwars waard.  Terwijl je meegevoerd wordt op de golven van haar intellect, humor en theatrale vernuft, bekruipt je het opwindende gevoel getuige te zijn van de start van wat — ongetwijfeld — een glansrijke carrière gaat worden.  Het is zeldzaam om een performer tegen te komen met zo veel verbeeldingskracht en het vermogen om het publiek met een volkomen nieuwe blik naar het overbekende te laten kijken.

Na deze sensationele ouverture lijkt het echter alsof Clare haar lef een beetje verliest; ze valt terug op een meer 'conventionele' Hero, inclusief een lange jurk met bloemenprint en geplooide mousseline mouwen.  Even verwacht je dat ze ook dit beeld zal ondermijnen, maar nee: ze begint aan een vrij voorspelbare hervertelling van het plot en de belangrijkste monologen uit het stuk.  Hoewel dit wellicht nuttig is als lesmateriaal voor scholieren, is het toch een lichte teleurstelling. Dit is Clare waarschijnlijk zelf ook niet ontgaan; het zou me niet verbazen als ze dit materiaal in de toekomst schrapt om zich volledig te richten op haar eigen ijzersterke visie en theatrale instinct voor wat werkt.  Ze probeert immers geen soloversie van de Reduced Shakespeare Company te zijn: ze heeft ons veel meer te vertellen dan dat.  Veel meer.

Gedurende de voorstelling verzorgt Amy Le Rossignol (tevens aan de toetsen) de muziek voor teksten van Clares eigen hand: dit zijn charmante nummers, maar ze voelen op dit moment nog niet zo volgroeid als de kern van de productie.  Hopelijk sterkt de ervaring van deze eerste versie voor het publiek in Balham de makers in hun voornemen om het werk verder te ontwikkelen: het is niet moeilijk voor te stellen dat dit een sterke kanshebber wordt voor het festivalcircuit, en wellicht hun carrières nog een extra duwtje in de rug geeft.  Dit was een gedenkwaardig debuut en ik prijs mezelf gelukkig dat ik erbij was.  Ik zal de toekomstige projecten van het onmiskenbare talent van Ms Clare en consorten met grote belangstelling blijven volgen.

ONTDEK MEER OVER THEATRE N16