RECENSIE: Noye's Fludde, Theatre Royal Stratford East ✭✭✭

Julian Eaves recenseert Noye's Fludde, een community-theaterstuk dat nu te zien is in Theatre Royal Stratford East

De cast van Noye's Fludde, foto: Marc Brenner Noyes Fludde Theatre Royal Stratford East,

4 juli 2019

3 sterren

Boek Nu

De gentrificatie van Stratford zet gestaag door met dit oer-communitytheaterstuk van de hand van Benjamin Britten en de vijftiende-eeuwse auteurs van de Chester Mystery Plays, om nog maar te zwijgen van de diverse verzamelde kerkelijke bronnen.  Het is op zijn zachtst gezegd eclectisch.  En het brengt een behoorlijke reputatie met zich mee van iets wonderbaarlijks — althans, volgens de heersende opvattingen uit de jaren vijftig.

Een rariteit is het zeker.  Ongeveer een uur lang, grotendeels bevolkt door enthousiaste kinderen die verkleed als dieren naar de ark worden gedreven uit het beroemde Genesis-verhaal over de zondvloed, en aangevuld met een paar volwassenen die de tekstuelere rollen op zich nemen.  De zondvloed is, zoals we weten, een van Gods bekendere woede-uitbarstingen tegen Zijn schepping.  Daarover gesproken: er wordt later in het stuk nogal wat gekletst over het einde van de vergelding.  Ik zou het publiek adviseren goed op te letten bij dergelijke 'beloftes'.  Een vluchtige blik op de daaropvolgende Bijbelse (laat staan de feitelijke) geschiedenis leert dat God ongeveer even goed is in het nakomen van zijn beloftes als onze huidige sterfelijke leiders.  Bijzonder merkwaardig.

Louise Callinan (Mrs Noye) en de Gossips in Noye's Flood. Foto: Marc Brenner

De kinderen zijn talrijk en afkomstig van lokale scholen — Brampton Primary en Churchfields Junior — terwijl het orkest vol zit met jonge muzikanten uit de hele stad, versterkt door enkele kopstukken uit professionele ensembles (de muzikaal leider is Janice Graham van de ENO, wiens kindje dit project is).  Soutra Gilmour is aangetrokken voor het — kenmerkend — dominante decor met dierenillustraties van Oliver Jeffers.  Luke Halls voorziet het geheel van videoprojecties en Oliver Fenwick verzorgt het licht.  Wayne McGregor, bijgestaan door Sarah Downing, tekent voor de prachtige choreografie van de Raaf (gespeeld door Alyssia Baptiste of Neve Woodham, waarbij ik vermoed dat ik de laatste zag — absoluut het hoogtepunt van de productie) en de Duif.

Marcus Farnsworth (Noah) en Louise Callinan (Mrs Noah) in Noye's Fludde. Foto: Marc Brenner

Suzanne Bertish zet een imposante en welbespraakte God neer, wat je doet afvragen waarom we haar niet vaker op het toneel zien.  Haar protegé is de ark-bouwende Noach, gespeeld door Marcus Farnsworth, met Louise Callinan als zijn echtgenote.  Beiden laten horen hoe Britten kan klinken wanneer echte zangers met zijn muziek aan de slag gaan.  Elders is het roeien met de riemen die je hebt met veel amateurs.  Het minikoortje van de 'Gossips' (dit libretto schuwt het bestendigen van stereotypen niet, ondanks de modieuze geslachtsverandering van de Schepper): er zitten enkele overduidelijk in een kathedraalkoor (of soortgelijk) getrainde stemmen tussen, evenals anderen met wat minder vocaal vermogen.  Sommige teksten zijn te verstaan,... andere niet.  Over het algemeen weet men echter wel dat het veel regende en dat er meer wateroverlast was dan menig Brits dorp in tijden heeft gezien.

De cast van Noye's Fludde. Foto: Marc Brenner

Misschien wel net zo vermakelijk als wat er op het podium gebeurt, zijn de drie momenten waarop het publiek door de charmante ENO-muziekdirecteur Martin Fitzpatrick wordt ingezet om een paar geliefde hymnen te leren en uit de volle borst mee te zingen.  'For Those In Peril On The Sea' was daarvan wellicht het grootste succes: ik had het geluk dit te mogen zingen naast iemand die het in de banken van de Eton-kapel had geleerd.  Ja, het is dat type voorstelling, met dat type publiek.

The East End?  Waar is dat?  Wat is het?  Een uur in het gezelschap van dit charmante theatrale entertainment zal je weinig wijzer maken.  Zelfs niet de aanwezigheid van de Stratford East Singers, of de andere deelnemende partijen: ENO Baylis, het ENO Community Choir of de Guildhall School of Music and Drama.  Een drankje aan de bar bewijst des te meer de verschuiving van Nadia Falls' imperium richting de gegoede burgerij, weg van elke connectie met de diverse migrantengroepen die hun wortels op andere continenten hebben: de bar is tot op de draad gestript en... wit geschilderd.

Tot 13 juli 2019

BOEK TICKETS VOOR NOYE'S FLUDDE