RECENSIE: Opening Night, Gielgud Theatre ✭

Paul T Davies bespreekt Sheridan Smith in de nieuwe musical Opening Night, nu te zien in het Gielgud Theatre.

Foto: Jan Versweyveld Opening Night Gielgud Theatre

23 maart 2024

1 ster

Boek Tickets

Sheridan Smith. Ivo van Hove. Rufus Wainwright. Met zo'n creatief team is de grote vraag hoe het allemaal zo mis kon gaan. Opening Night is, volgens de publiciteit, een van dé titels van dit seizoen. Maar het is een gewilde kaart die al voor de pauze behoorlijk lauw aanvoelt. Dat ligt niet aan de getalenteerde cast; zij werken zich uit de naad tegen de klippen op van een taai script en middelmatige muziek. Er zijn zelfs momenten waarop ze schitteren, wat het alleen maar frustrerender maakt dat je ziet hoe goed dit had kunnen zijn. De productie is echter volledig geknecht door de visie van Van Hove. Gebaseerd op de gelijknamige film van John Cassavetes, draait het stuk-in-het-stuk om actrice Myrtle, die zich voorbereidt op de Broadway-première van een nieuw stuk genaamd The Second Woman. In de aanloop naar de première wordt een 17-jarige fan voor haar ogen doodgereden, wat geesten en herinneringen oproept. Een documentaireploeg filmt de gebeurtenissen, wat leidt tot Van Hove's overmatige liefde voor film, videoprojecties en actie die gedurende bijna de hele voorstelling op een groot scherm te zien is. Het werkt vervreemdend, leidt af, en doordat de eerste vijf minuten zich achter een doorschijnend rood gordijn afspelen, voelt het alsof dat gordijn eigenlijk nooit echt opengaat. Voor mij is Van Hove op zijn best met een kaal podium, één enkele stoel als rekwisiet en de tekst en het acteerwerk volledig in het middelpunt. Opening Night is typisch zo'n voorstelling die in de repetitieruimte volkomen logisch lijkt voor een toegewijde cast, maar die de vertaalslag naar het publiek niet weet te maken.

Foto: Jan Versweyveld

Sheridan Smith gooit haar aanzienlijke talent volledig in de strijd, en alle lof voor het feit dat ze een rol aandurft die haar eigen zeer publieke inzinking weerspiegelt. Met de camera constant op haar gezicht is de pijn in elke vezel zichtbaar, en ze zingt prachtig. Maar ze krijgt nooit de vrijheid om echt uit te pakken en de rol te laten vlammen. Vooral op de première-avond wordt Myrtle stomdronken het podium opgesleurd, en de druk om te presteren is voelbaar. Het nummer 'Ready For Battle' is een echte 'torch song', maar doordat het achter het rode gordijn wordt opgevoerd en op het scherm wordt geprojecteerd, word je als kijker nooit echt het drama ingetrokken. Hetzelfde geldt voor Nicola Hughes, die de toneelschrijfster Sarah speelt en over een geweldige stem beschikt. Haar belangrijkste nummer vindt echter plaats in de coulissen, terwijl de camera haar naar het scherm projecteert. Ze zou recht tegenover het publiek moeten staan. Het beste nummer, 'Makes Me Wonder', wordt nota bene door Smith en Hughes zij aan zij gezongen, terwijl het scherm UIT staat. Kijk, dan heb je een musical! Alle mannelijke rollen zijn eendimensionaal en er is onvoldoende achtergrondverhaal om hun acties te rechtvaardigen. De dood van Nancy wordt bijna lachwekkend gesymboliseerd door een veeg rode verf op een raam, en Shira Haas doet haar best met een eveneens mager geschreven rol, maar haar liedjes zijn zo hard versterkt dat de teksten onverstaanbaar worden.

De muziek van Rufus Wainwright is zowel afgeleid van ander werk als, over het algemeen, vergeetachtig, al vertelt het het verhaal beter dan het script. Ik vrees dat het toneelstuk van Sarah nog geen middelbare school-examen zou halen, laat staan een Broadway-opening. Het openingsnummer 'Magic' ("You can make magic out of the tragic") krijgt op bizarre wijze een reprise aan het slot van de show; na alle inzinkingen en emoties eindigen we met een 'jazz hands' finale. Het is een van de vele tegenstrijdigheden in dit zootje ongeregeld. In een interview op Radio 4 zei Van Hove dat de film zijn inspiratiebron was, maar dat hij hem eigenlijk niet had bekeken. Mag ik suggereren dat dat wellicht een goed uitgangspunt was geweest.