RECENSIE: Pinter Three, Harold Pinter Theatre ✭✭✭✭

Paul T Davies ziet Pinter Three in het Harold Pinter Theatre: een drieluik bestaande uit Landscape, A Kind Of Alaska en Monologue van Harold Pinter.

Lee Evans in Pinter Three. Foto: Marc Brenner Pinter Three

Harold Pinter Theatre.

10 november 2018

4 Sterren

Tickets voor Pinter Three

Waar Pinter 1 politiek geladen was en Pinter 2 overspel verkende, draait Pinter 3 volledig om de onderlinge verbondenheid van het geheugen; hoe fragmenten van herinneringen door verschillende mensen vanuit diverse ervaringen worden gereconstrueerd. Dit wordt direct duidelijk in het korte stuk Landscape, oorspronkelijk geschreven voor radio. Regisseur Jamie Lloyd brengt het hier op briljante wijze naar het toneel, met Tamsin Greig als Beth die in een microfoon spreekt. Ze kijkt Duff (Keith Allen) geen moment aan en lijkt hem niet te horen; hij kijkt naar haar, maar haar herinneringen lijken niet tot hem door te dringen. Haar verhaal is romantisch, over een strandwandeling met haar man – mogelijk de liefde van haar leven, maar wellicht niet Duff – en het aanbod om zijn kind te dragen. Het zijne is alledaagser: het uitlaten van de hond, de kroeg, terwijl hij steeds gefrustreerder raakt door haar gebrek aan reactie. Het is een breekbaar, prachtig stuk met echo's van Beckett, schitterend vertolkt door beide acteurs, waarbij de muur van non-communicatie bijna tastbaar aanwezig is.

Keith Allen in Pinter Three. Foto: Marc Brenner

Pinter 3 markeert de terugkeer van Lee Evans uit zijn pensioen, en tegen het einde van de avond overwoog ik bijna een petitie te starten om hem te verbieden ooit nog te stoppen. Zijn kenmerkende fysieke tics en komische timing worden optimaal benut, beginnend bij de sketch Apart From That. Hierin spelen hij en Meera Syal het duo Gene en Lake tijdens een telefoongesprek waarin de vraag "hoe is het?" en het antwoord "goed, afgezien van... dat" glorieus wordt uitgemolken. Met zulke sterke komische acteurs in het ensemble zie je hoe geestig Pinter kan zijn; hij lijkt bijna vooruit te blikken op latere sketchshows. (The Fast Pinter? Little Pinter?) Tom Edden is briljant in de monoloog Girls, en hij, Allen en Evans trekken pruiken aan om drie vrouwen te spelen die een onschuldig gesprek voeren over de slager – hilarisch dankzij Pinters scherpe observatie van Britse spreektaal en ritmes. Ook That’s Your Trouble, Special Offer en Trouble in the Works zetten deze lijn voort met zelden vertoonde en zeer komische observaties van het dagelijks leven.

Tamsin Greig in Pinter Three. Foto: Marc Brenner

Het absolute hoogtepunt is Monologue, uitgevoerd door Lee Evans, wat in wezen een eenzijdige dialoog is. Zijn fysieke spel en timing zijn zoals verwacht van het hoogste niveau, maar hij brengt ook prachtig de melancholie naar voren van het kinderloos zijn; het zijn van een oom die van zijn vriend en diens kinderen houdt, maar gebroken is omdat hij zelf geen vader is. Het ontplooit zich tot een stuk vol breekbare tederheid. Deze sfeer van tedere herinneringen weerklinkt in Night, gespeeld door Edden en Syal, een gearriveerd stel dat kibbelt over hun verleden en daarmee hun onderlinge liefde onderstreept. Het vormt de opmaat naar A Kind Of Alaska, dat samen met Landscape de avond prachtig omlijst. Greig en Allen komen hier weer samen wanneer Deborah ontwaakt uit een slaap van negenentwintig jaar en Hornby haar het nieuws moet brengen. Greig vangt op sublieme wijze het tienermeisje dat Deborah was toen ze in coma raakte; ze spreekt als een kind, herkent haar ouder geworden zus niet en haar herinneringen zitten gevangen in haar jonge jaren. Het is een ontroerend slot van een uitstekende avond.

Meera Syal in Pinter Three. Foto: Marc Brenner Jamie Lloyd heeft hier een waar ensemble neergezet. Net als bij Pinter One zijn de stukken en sketches naadloos aan elkaar gesmeed. Ze vullen elkaar aan terwijl het decorontwerp van Soutra Gilmour – een vervallen, gefragmenteerd huis – draait en ons meeneemt naar weer een ander stuk en een andere locatie. Zelfs wanneer de tekst uitdagend of schijnbaar absurd is, blijft de productie geworteld in een krachtig naturalisme dat me nog lang zal bijblijven.

PINTER THREE TICKETS

Lee Evans en Tom Edden in Pinter Three. Foto: Marc Brenner