RECENSIE: Pippin, Southwark Playhouse ✭✭✭✭✭

Douglas Mayo bespreekt een nieuwe productie van de musical Pippin, die na een succesvolle reeks in het Hope Mill Theatre nu te zien is in het Southwark Playhouse.

De cast van Pippin in het Southwark Playhouse. Foto: Pamela Raith Photography Pippin

Southwark Playhouse

28 februari 2018

5 Sterren

Het moet gezegd worden: Stephen Schwartz is werkelijk een van de beste componisten en tekstschrijvers uit de musicalwereld. Bij het bezoeken van Jonathan O’Boyle's nieuwe productie vanavond in het Southwark Playhouse, werd ik er weer aan herinnerd hoe fantastisch deze partituur is – zijn tweede grote musical na Godspell.

Ondanks de kou en sneeuw heb ik met volle teugen genoten van deze wonderbaarlijke muziek en deze productie van Pippin. Het is wederom een transfer van het Hope Mill Theatre in Manchester, een theater dat hard op weg is een van onze meest gewaardeerde producenten van musicaltheater te worden.

Het decorontwerp van Maeve Black geeft de 'Large' zaal in het Southwark Playhouse de sfeer van een oude Britse pier; een beetje vervallen en duidelijk afgeleefd, bewoond door de Leading Player en haar gezelschap die terugkeren om het verhaal van Pippin te vertellen. Het is een verhaal dat ze al talloze keren hebben verteld, en de dominante Leading Player zorgt ervoor dat het precies zó verteld wordt, en daar begint de pret.

Jonathan Carlton als Pippin. Foto: Pamela Raith Photography

De vertolking van de Leading Player door Genevieve Nicole is nagenoeg perfect. Vocaal dynamisch en voortdurend klaar om de schijnwerpers terug te eisen van elke speler die van het pad durft af te wijken. Pas onlangs in de geschiedenis van deze productie wordt deze rol door een vrouw gespeeld, maar op basis van Nicole's optreden vanavond zou je denken dat het nooit anders is geweest.  De dynamiek werkt uitstekend in contrast met de verbluffende Pippin van Jonathan Carlton. Ongelooflijk goed gezongen en gezegend met een feilloos gevoel voor komische timing; Carlton is absoluut een ster in opkomst. Nicole en Carlton samen op het podium zien is een sensatie.

Jonathan Carlton (Pippin), Bradley Judge (Lewis) en Mairi Barclay (Fastrada) in Pippin. Foto: Pamela Raith Photography Mairi Barclay speelt zowel Fastrada als Berthe – een briljante castingkeuze en een fantastische prestatie. Als Berthe, Pippins grootmoeder (geen typefout!), was haar spectaculaire vertolking van Just No Time At All een absoluut hoogtepunt. Als Fastrada, de manipulatieve stiefmoeder van Pippin en moeder van Lewis, weet ze met evenveel gemak elke gram humor uit het script van Roger O. Hirson te persen. Bradley Judge voegt een overvloed aan humor toe aan de rol van Lewis, de ijdele, leeghoofdige en Visigoten-slachtende zoon van Fastrada. Het is een personage wiens eigenwaan alleen wordt geëvenaard door zijn onverschilligheid voor de bewondering van de mensen om hem heen. De scène waarin zowel moeder als stiefzoon Pippin wegsmelten bij het nieuwe borstpantser van Lewis, inclusief borstspieren en sixpack... nou ja, dat moet u zelf maar gaan zien!

Mairi Barclay (Bertha) en de cast van Pippin. Foto: Pamela Raith Photography

Een belangrijk onderdeel van Pippins verhaal is zijn relatie met Charles (Karel de Grote), gespeeld door Rhidian Marc. Marc brengt een prachtige stem en een krachtige Welshe presence naar de rol, en zijn interacties met het gezin zetten direct de toon voor de humor in het stuk.

Tessa Kadler speelt Catherine, een eenvoudige moeder en weduwe, en een doorn in het oog van de Leading Player. Samen met haar zoon Theo (Scott Hayward) zorgt zij voor enkele komische hoogtepunten in de tweede akte.

Tessa Kadler (Catherine) en Jonathan Carlton (Pippin). Foto: Pamela Raith Photography

Choreograaf William Whelton heeft elementen van Fosse's originele choreografie behouden. Het wordt niet gebracht met de vlijmscherpe precisie van het origineel, maar dat is niet erg; in de rest van zijn visie zien we de cast moeiteloos wisselen tussen stijlen, met op een gegeven moment zelfs een eerbetoon aan twee Britse ijsdans-kampioenen. De choreografie is ontzettend vloeiend en wordt met veel panache uitgevoerd door dit getalenteerde gezelschap.

De productie van O’Boyle is strak, vlot en ontzettend vermakelijk. Dit is geen slaafse kopie, maar een heerlijk frisse kijk op een musicalklassieker. De regie is sterk; de voorstelling vloeit vlekkeloos over van scène naar scène en is zo samenhangend als je je maar kunt wensen.

Zach Flis en zijn band houden de vaart er prachtig in en brengen de orkestraties van Andy Collyer tot leven als basis voor de prachtige muziek van Schwartz. Katy Lipson, Joseph Houston, William Whelton en Guy James verdienen alle complimenten voor wederom een briljante productie.

Er valt hier zoveel te beleven dat één bezoek aan Pippin wellicht niet genoeg is. Ik kijk in ieder geval nu al uit naar een tweede keer.

Te zien tot 24 maart

BOEK NU VOOR PIPPIN