RECENSIE: Play Something, Lakeside Theatre ✭✭✭✭

Play Something

Lakeside Theatre, University of Essex

25 april 2017

4 sterren

Play Something is nu te zien in het Drayton Arms Theatre tot en met 22 september 2018. Boek Nu

WAT zou de soundtrack van jouw leven zijn?

Het liedje dat je het meest herinnert aan opgroeien, aan school, aan je eerste baan, en natuurlijk aan degene van wie je houdt?

Die van mij is ‘The Way You Look Tonight’ van Fields en Kern. Waar ik ook ben, zodra het begint, word ik direct teruggevoerd naar het moment dat mijn vrouw en ik op een strand in Norfolk dansten terwijl de regen met bakken uit de hemel kwam.

Dat is in de kern waar het nieuwe werk van Paul T Davies over gaat. Play Something is een elegante en heerlijk bevlogen manier om het verhaal van twee homoseksuele mannen te vertellen – van de eerste ontmoeting tot het laatste afscheid – aan de hand van de liedjes uit hun verleden.

De cast van Play Something

Het koppel waar het om draait zijn M en F. Misschien een wat anonieme benaming voor twee mensen die we op een zeer intieme wijze leren kennen, maar het is een bewuste keuze van Davies om de verschillende drempels te onderzoeken die deze mannen moeten overwinnen om uiteindelijk de liefde te vinden.

Terwijl de trotse en extraverte F razendsnel halsoverkop verliefd wordt, moet M eerst zijn eigen demonen verslaan. Dit biedt een intense en beklemmende kijk op een leven dat zich nog volledig in de kast afspeelt.

Dit eerste deel van het stuk is lastiger om een band mee op te bouwen, omdat het een prille relatie betreft die direct al kampt met problemen. M is niet bepaald het ideale relatiemateriaal, waardoor je aanvankelijk hoopt dat F hem gewoon verlaat voor iemand anders. Maar naarmate hun band groeit, valt de façade langzaam weg en krijgen we een aangrijpende kans om M op zijn meest kwetsbaar te zien.

Acteurs Jacko Pook en Ben Maytham spelen de jongere M en F en weten met al hun theatrale kracht de gevoelige snaar te raken. Ze navigeren met gemak door de emotionele pieken en dalen en bereiden het publiek prachtig voor op het tweede deel van de voorstelling.

Dat zijn de oudere M en F, vertolkt in wederom twee sterke acteerprestaties door Matt Bradbury en Shane Whitworth.

Ze ontmoeten elkaar jaren later opnieuw en omdat de vonk nog overduidelijk aanwezig is, pakken ze de draad weer op. Het is onbeschaamd sentimenteel – denk aan een Richard Curtis-film, maar dan met een homoseksueel koppel – maar desondanks prachtig dankzij de aanstekelijke charme van Bradbury en Whitworth.

Deze ‘remix’ van een eerdere productie is herzien met het oog op de Edinburgh Fringe van deze zomer. Nadat ik beide versies heb gezien, is het duidelijk hoe gunstig de korte pauze is geweest, niet alleen voor de show zelf, maar bovenal voor de acteurs.

Het is een gelikte, grappige en emotionele achtbaan met een paar geweldige nummers – en veel meer dan dat kun je in het leven niet wensen.

Foto's: Ethan Noel Miller