RECENSIE: Running Wild, West Yorkshire Playhouse ✭✭✭✭

India Brown als Lilly met Oona. Foto: Dan Tsantillis Running Wild

West Yorkshire Playhouse

11 april 2017

4 sterren

Informatie Britse tournee

De allerbeste theaterervaringen zijn die ervaringen die direct inspelen op dat kinderlijke deel van ons brein dat in staat is de wereld om ons heen in te beelden; die wasrekken verandert in schepen en stoelen in raketten. De productie van Running Wild door de Children’s Touring Partnership, gebaseerd op de roman van Michael Morpurgo, doet dit werkelijk voortreffelijk. Met een gedurfd, beeldend gebruik van licht en geluid en een perfect op elkaar ingespeelde cast, nemen regisseurs Timothy Sheader en Dale Rooks het publiek mee naar de regenwouden. Hier schuilen zij voor dodelijke jachtpartijen, ontmoeten ze wilde dieren en worden ze overspoeld door de brullende vernietigingskracht van een tsunami. De sterke cast verbindt deze krachtige fysieke beelden met minstens zo sterke emoties van rouw, scheiding en de strijd om te overleven in een onherbergzame omgeving. Een indrukwekkend maar sober decorontwerp van Paul Wills omlijst het verhaal met torenhoge constructies van verwrongen puin; de nasleep van zowel fysieke als emotionele verwoesting.

Frank de baby-orang-oetan en Mani met Darcy Collins, Fred Davis en Romina Hytten. Foto: Dan Tsantillis

De productie heeft nog twee troeven in handen bij het vertellen van dit verhaal over verlies, overleving en de verantwoordelijkheid voor een omgeving die even vijandig als prachtig is. Een complete menagerie aan wilde dieren wordt tot leven gewekt door een verzameling levensgrote poppen. De absolute ster is de olifant Oona, wiens geloofwaardigheid zo groot was dat ik de schoten tijdens de climax van de eerste akte echt in mijn maagstreek voelde. Oona is echter slechts één creatie in een hele ark vol orang-oetans, papegaaien, vissen, krokodillen en tijgers die het podium domineerden in al hun kleurrijke, snuivende en knorrende glorie. Ze zorgden ervoor dat de bekwame groep poppenspelers in de verbeelding van de toeschouwers naar de achtergrond verdween. En de spil van dit hele spektakel was Annika Whiston, die als de wees Lilly een loepzuivere prestatie neerzette vol energie en emotie. Naast het uitbeelden van het volledige spectrum aan gevoelens, slaagde zij er feilloos in om de verhalende delen van het stuk emotionele diepgang te geven.

Het ensemble van Running Wild. Foto: Dan Tsantillis

Het voelt bijna overbodig om andere castleden te noemen in wat werkelijk een subliem samenspel is, maar Liz Crowther verdient een vermelding als de met taart zwaaiende oma die vanuit Devon naar Indonesië reist op zoek naar haar vermiste kleindochter.

In de tweede akte komt de actie in een stroomversnelling wanneer de natuurramp snel wordt opgevolgd door een ramp die volledig menselijk is. Deze verschijnt in de gedaante van meneer Anthony, de brutale, gevoelloze jager die het regenwoud en al zijn flora en fauna slechts ziet als bronnen om te plunderen. Hij werd door Jack Sandle gespeeld met een maar al te herkenbare 'presidentiële' arrogantie. Zijn personificatie van de problematiek rondom natuurverwoesting geeft de actie een enorme vaart. De kracht van de argumenten uit zowel de roman van Morpurgo als de deskundige bewerking van Samuel Adamson was zo groot, dat ik aan het einde niet de enige toeschouwer was die fysiek terugdeinsde bij de aanblik van een bekende fles shampoo met palmolie.

Het was passend dat de olifant Oona aan het eind haar eigen applaus kreeg; dat was precies goed voor een productie die onze verbeeldingskracht aanspreekt en deze zo krachtig inzet om ecologische kwesties te verkennen die niemand van ons zou mogen negeren.

ONTDEK MEER OVER DE RUNNING WILD TOUR DOOR HET VK