ELEŞTİRİ: Running Wild, West Yorkshire Playhouse ✭✭✭✭

Lily rolünde India Brown ve Oona. Fotoğraf: Dan Tsantillis Running Wild

West Yorkshire Playhouse

11 Nisan 2017

4 Yıldız

Birleşik Krallık Turne Bilgileri

En iyi tiyatro deneyimleri, beynimizin o çocuksu hayal kurma yeteneğine doğrudan hitap edenlerdir; çamaşırlıkları gemiye, sandalyeleri roketlere dönüştürebilen o eşsiz güç. Michael Morpurgo'nun romanından uyarlanan Children’s Touring Partnership yapımı Running Wild, bunu fazlasıyla başarıyor. Işık ve sesin cesur kullanımıyla yaratılan imgeler ve kusursuz bir koreografiye sahip oyuncu kadrosuyla, Yönetmenler Timothy Sheader ve Dale Rooks seyircinin hayal gücünü yağmur ormanlarına taşıyor. Orada ölümcül avlardan kaçıyor, yaban hayatıyla karşılaşıyor ve devasa bir tsunaminin kükreyen yıkımı altında kalıyorsunuz. Güçlü oyuncu kadrosu, bu cesur fiziksel görüntüleri yas, ayrılık ve zorlu bir çevrede hayatta kalma mücadelesinin duygusal derinliğiyle birleştiriyor. Paul Wills imzalı, karmaşık ama yalın sahne tasarımı, hem fiziksel hem de duygusal yıkımın ardından geriye kalan devasa enkaz kuleleriyle hikayeyi ustalıkla çevreliyor.

Bebek orangutan Frank ve Darcy Collins, Fred Davis ve Romina Hytten ile Mani. Fotoğraf: Dan Tsantillis

Kayıp, hayatta kalma ve hem hırçın hem de büyüleyici olan doğaya karşı sorumluluklarımızı anlatan bu yapımın elinde iki kozu daha var. Gerçek boyutlardaki kuklalardan oluşan koca bir vahşi hayvan koleksiyonu sahnede hayat buluyor. Bunların yıldızı kuşkusuz fil Oona; o kadar inandırıcı bir mevcudiyete sahip ki, birinci perdenin sonunda vurulduğu an acısını tam midemde hissettim. Ancak Oona; orangutanlar, papağanlar, balıklar, timsahlar ve kaplanlardan oluşan, tüm renkleri ve canlılığıyla sahneyi domine eden o devasa Nuh'un Gemisi'nin sadece bir parçası. Bu ekip, seyircinin hayal gücünün arkadaki becerikli kukla oynatıcılarını tamamen unutup sadece karakterlere odaklanmasını sağlıyor. Tüm bu görkemi bir arada tutan isim ise öksüz kalan Lilly rolünde, enerjisi ve duygusal tonuyla kusursuz olan Annika Whiston. Whiston, geniş bir duygu yelpazesini sergilemenin yanı sıra, anlatı kısımlarını duygusal bir mantığa oturtmak gibi zorlu bir görevin de altından başarıyla kalkıyor.

Running Wild ekibi. Fotoğraf: Dan Tsantillis

Gerçek bir toplu performans (ensemble) örneği olan bu oyunda diğer oyuncuları ayrıca belirtmek gerekse de, Devon'dan Endonezya'ya kayıp torununu aramaya giden, elinde kekiyle büyükanne rolündeki Liz Crowther'a özel bir parantez açmak lazım.

İkinci perdede tempo daha da yükseliyor; doğal felaketi, kaynağı tamamen insan olan bir başka felaket izliyor. Jack Sandle tarafından, hepimizin çok yakından tanıdığı o 'başkanlık stili' kibirle canlandırılan Bay Anthony karakteri, yağmur ormanlarını ve oradaki tüm florayı, faunayı sadece yağmalanacak bir kaynak olarak gören küstah bir avcı. Doğanın talan edilmesini kişileştiren bu karakter, aksiyona gerçek bir ivme kazandırıyor. Morpurgo’nun romanının ve Samuel Adamson’ın uzman dramaturjisinin gücü o kadar etkili ki, oyun sonunda sıradan bir palmiye yağı özlü şampuan şişesini görüp de fiziksel olarak irkilmeyen tek seyirci ben değildim.

Oyunun sonunda fil Oona'nın kendi selamını vermesi çok yerindeydi; zihnimizin hayal kuran parçasına hitap eden ve bizi hiçbirimizin görmezden gelmemesi gereken ekolojik sorunları keşfetmeye bu denli güçlü bir şekilde yönlendiren bir yapım için tam da olması gereken buydu.

RUNNING WILD BİRLEŞİK KRALLIK TURNESİ HAKKINDA DAHA FAZLA BİLGİ EDİNİN