RECENSIE: Seth Rudetsky met Liz Callaway Online ✭✭✭✭✭

Julian Eaves recenseert Liz Callaway en Seth Rudetsky in een online concert gepresenteerd als onderdeel van de Seth Rudetsky concertreeks.

Liz Callaway The Seth Concert Series: met Liz Callaway en Seth Rudetsky

Zondag 9 en maandag 10 augustus 2020

Online

5 Sterren

Jaren geleden verklaarde Richard Rodney Bennett - zelf ook een begenadigd artiest - dat de beroemde intieme cabaretscene van New York 'verdwenen... helemaal weg!' was.  Nou, als hij er nog was geweest, zou hij ongetwijfeld opgetogen zijn om te zien dat het in de handen van mensen als de geweldige heer Rudetsky weer helemaal terug en springlevend is.  Veel levendiger dan de theaters in West End of op Broadway, die nog steeds volledig gesloten zijn, al vieren we deze week - vol vreugde - de komst van de eerste 'outdoor', door de vakbond goedgekeurde en aan de COVID-19-veiligheidsmaatregelen volgende productie: een revival van 'Godspell', waar we later even over spraken, vlak voordat we het glasheldere en betoverende 'Beautiful City' hoorden (geschreven voor de film).  Toen we eenmaal op gang waren, tenminste....

We moeten niet vergeten dat dit nog steeds experimenteel terrein is: online cabaret op afstand.  Het is geen gemakkelijke klus, en er waren in deze editie weer wat technische haperingen.  Desondanks zorgde Seth ervoor dat zijn gast van deze week, de heerlijk getalenteerde Liz Callaway, soepel werd geïntroduceerd met zijn gebruikelijke hartelijke, zachte bewondering: dit is een man die totaal verliefd is op musicaltheater, op een manier die opmerkelijk is en de toeschouwer verbaast terwijl hij je bijna verleidt om zijn passie en toewijding te delen.  In deze show hoorde ik Liz hem beschrijven als 'de broer die ik nooit wilde!'  Wat een beetje klonk als New Yorkse gevatheid die een oprechte, diepe genegenheid verbloemde.  En toen haar microfoon weer tot leven kwam, kregen we een zeer directe en zinderende 'As If We Never Said Goodbye' uit 'Sunset Boulevard' (Lloyd-Webber/Black).  Wat een perfecte keuze als opener: Liz draait al een tijdje mee, maar haar stem is geen dag ouder geworden: vooral het hoge register, met fantastische ondersteuning en een werkelijk verleidelijk vibrato, en dan helemaal naar beneden toe, het blijft je de adem benemen - het klinkt kwetsbaar en breekbaar, maar gepassioneerd en vol gedrevenheid en ambitie.  Het is, met andere woorden, het soort stem waarmee je samen op avontuur wilt gaan.  Wat is haar geheim?  'Ik ben heel voorzichtig met hoeveel ik belt,' adviseert ze.  En dat knopen we allemaal in onze oren.  (Pamela Myers op het oorspronkelijke castalbum van 'Company' krijgt een eervolle vermelding als voorbeeld hiervan.  Dus als je het onder de knie wilt krijgen, doe dan gewoon wat Liz deed en luister keer op keer naar die opname, dan wordt de techniek vanzelf de jouwe.)

Perfect voor musicaltheater.  En een toepasselijke herinnering aan de 'isolatie' die we voelen in deze dagen van wereldwijde theatersluitingen: haar hit uit '13 Days To Broadway', 'You, There In The Back Row', is een even mooie liefdesbrief aan die wereld als men zich kan wensen, een prachtige Cy Coleman-song, vol van de belofte en het optimisme van de jaren '80.  Hoewel deze show een inmiddels vertrouwd format volgt door in het verleden van de gast te duiken, begint de echte energie pas te stromen wanneer de focus weer op de muziek komt te liggen.  Daarbij komt dat weinig ervaringen plezieriger zijn dan kijken hoe een zanger en pianist uitzoeken wat ze met een nummer aan moeten of zelfs welk nummer ze moeten kiezen, wat precies is waar Seths vrijschakelende, ongedwongen methode om draait.

Per slot van rekening is deze industrie gebouwd op samenwerking, iets dat nog belangrijker is om aan vast te houden in een tijd waarin de samenleving als geheel het lijkt te zijn vergeten en aan de kant heeft geschoven.  Vervolgens beslaat 'The Meadowlark', uit Stephen Schwartz' 'The Baker's Wife', min of meer hetzelfde terrein, maar via een oneindig veel complexere en onvoorspelbaardere route.  Minstens zo goed als de muzikale nummers zijn echter de verhalen die Seth uit deze grote zingende acteurs weet te krijgen: en in deze aflevering kregen we een prachtig verhaal over het opmerkelijke Broadway-debuut van Liz. Ze kreeg TWEE concurrerende aanbiedingen voor nieuwe shows van grote schrijvers, waarna een agent een 'biedoorlog' tussen hen startte waarbij elk haar in hun show wilde houden; uiteindelijk koos ze voor 'Merrily We Roll Along' van Stephen Sondheim en George Furth: en de andere show, 'Gallery', is nooit geopend.  'Merrily' draaide tijdens de eerste reeks slechts veertien dagen, maar het is - natuurlijk - een artistiek succes van lange duur gebleken.  En dat geldt ook voor Liz.

Seth Rudetsky en Liz Callaway

Ze kreeg ook een rol in 'Baby', een show van Maltby en Shire die niet helemaal de draai vond, ondanks zeven Tony-nominaties in een uitstekend seizoen (waarin ook 'Sunday In The Park With George' en 'La Cage Aux Folles' stonden).  Maar er zit prachtig materiaal in, allemaal rondom zwangerschap.  Seth en Liz brachten een scène hieruit opnieuw tot leven: 'What Could Be Better?', een voortreffelijk gecomponeerd duet.  Alsof het een antwoord op die vraag was, kregen we daarna een nummer uit het inmiddels bijna vergeten 'Brownstone', een Off-Broadway debuut dat flopte en de schrijvers (Rubins en Larson) de bergen in stuurde (of naar Wall Street en Ohio).  Toch is 'There Have Been Some Changes Here', in de handen van Miss Callaway, een genot: een beklijvende, romantische en elegant vormgegeven ballad, die ze nog steeds met veel plezier in haar repertoire heeft.

Hoe anders is 'The Nanny Named Fran': een gezamenlijke creatie van Liz en haar zus Ann - eigenzinnig, abrupt, hoekig en grappig.   Een klein 'extraatje' om het oppervlak van deze prachtig kalme wateren op te schudden.  En dat leidde ons naar een andere overweldigende ervaring: 'Now That I've Seen Her' uit 'Miss Saigon' (Boublil/Schoenberg).  Humaner klonk 'Tell Me On A Sunday, Please', het briljante titelnummer van een show die klinkt alsof hij voor haar geschreven is.  Het mooie van grote schrijvers is dat je voortdurend prachtige nieuwe dingen in hun werk ontdekt om van te houden: en hier tonen Andrew Lloyd Webber and Don Black wederom hun buitengewone chemie.  Dus waarom, zo blijf je je afvragen, blijven de theaters die zulke glorieuze creativiteit voortbrengen gesloten?  In sommige landen overzee gaan ze open, nietwaar?  En op sommige plekken zijn ze nooit dichtgegaan.

Deze week was er zoals altijd een wedstrijd met een winnaar: de fantastische stem van Dashira Cortez was perfect in 60 seconden van het opgegeven nummer, 'Journey To The Past' van Ahrens en Flaherty: dit leidde ons naar een mash-up daarvan met een ander geweldig nummer uit de Disney-film 'Anastasia': 'Once Upon A December'.  En toen kwam er een ECHTE parel, een parodie op Sondheims 'Another Hundred People', omgedoopt tot 'Another Hundred Lyrics' (zeer 'Forbidden Broadway'... maar deze woorden, handig gevormd om precies te passen waar ze horen, zijn van Lauren Mayer, en ze zijn top!).  Maar we namen afscheid met een ander nummer uit 'Baby', 'The Story Goes On'.  Prachtig simpel, ontroerend en absoluut waar.  Geen wonder dat ze kozen om die show af te sluiten met een reprise hiervan.  Want ja, het verhaal gaat door.  De theaters mogen dan nog gesloten zijn, maar - jazeker - het verhaal gaat door.

SETH RUDETSKY CONCERT WEBSITE Lees onze recensie van Norm Lewis Lees onze recensie van Megan Hilty Lees onze recensie van Audra McDonald Lees onze recensie van Cheyenne Jackson