RECENSIE: Surfacing, Mercury Theatre Colchester ✭✭✭

Paul T Davies beoordeelt Surfacing van Tom Powell in het Mercury Theatre, Colchester.

Surfacing Mercury Theatre, Colchester.

4 mei 2024

3 Sterren

In het toneelstuk van Tom Powell wordt technologie ingezet als symbool voor geestelijke gezondheid en neurodiversiteit. We volgen de neerwaartse spiraal van NHS-therapeut Luc, die in een crisis belandt wanneer ze 'cliënt' Owen ontmoet, die zich in een vergelijkbare situatie bevindt. Haar innerlijke gedachten worden op een scherm geprojecteerd en de soundtrack laat het enorme contrast horen tussen haar mindfulness-chanting en de storm aan emoties die ze werkelijk ervaart. Beiden hebben een broer of zus verloren door verdrinking, en de enige weg vooruit is terugkeren naar de plek waar het gebeurde. Bij een stuk dat zo leunt op techniek is het onvermijdelijk dat de impact afneemt als die techniek faalt; de voorstelling moest dan ook enige tijd worden stilgelegd. Maar zelfs afgezien daarvan voelt het stuk wat wijdlopig aan; een scherpere montage had de show goed gedaan.

Het acteerwerk is sterk en er waren momenten dat dat voor mij genoeg was. De kern van het stuk komt het best tot zijn recht door Sarah Livingstone, die ons overtuigend meeneemt op Lucs dwalende, angstige reis. Jerome Yates maakt indruk als Owen en in diverse andere rollen. Daaronder valt ook een laboratoriummuis die Luc bijna moest laten verdrinken om hem vervolgens te redden in een medisch experiment; hoewel dit de eerste keer grappig is, wordt dit trucje te vaak herhaald. Hetzelfde geldt voor de kritiek op wachtlijsten en de behoefte aan menselijk contact in plaats van keuzemenu's en het afvinken van hokjes. De baas van Luc wordt door Yates eerst neergezet als een robotachtige manager en verschijnt later via technologie als een volledige bot in dialoog met Luc. Het herhaalt een punt dat al gemaakt was; één scène was waarschijnlijk effectiever geweest. De cast draagt sensoren om met de technologie te communiceren, maar de echte kracht zit in de tekst van Powell, die zeer sterke dialogen bevat.

De technologie mag dan baanbrekend zijn, het decor is sober, wellicht omdat de voorstelling op tournee is. Toch hangt er een nogal 'huis-tuin-en-keuken-achtige' sfeer omheen, waardoor het publiek niet volledig in de ervaring wordt meegezogen. De inzet voelt nooit echt hoog; ondanks de dreigende catastrofe heb je nooit het idee dat de personages het niet zouden overleven. Niettemin valt er veel te bewonderen aan de schrijfstijl en het acteerwerk, en is het stuk zeer leerzaam.