ELEŞTİRİ: Surfacing, Mercury Theatre Colchester ✭✭✭

Paul T Davies, Tom Powell'ın Mercury Theatre Colchester'da sahnelenen Surfacing oyununu inceliyor.

Surfacing Mercury Theatre, Colchester.

4 Mayıs 2024

3 Yıldız

Tom Powell’ın oyunu, ruh sağlığı ve nöroçeşitliliği simgelemek için teknolojiyi kullanarak, NHS terapisti Luc'un kendisiyle benzer bir durum yaşayan "hizmet kullanıcısı" Owen ile tanışmasıyla içine düştüğü kriz sarmalını konu alıyor. Luc'un içsel düşünceleri bir ekrana yansıtılırken, ses tasarımı bizlere mindfulness (farkındalık) telkinleri ile hissettiği sayısız duygu arasındaki uçurumu gösteriyor. İkisi de kardeşlerini boğulma sonucu kaybetmişler ve ilerleyebilmelerinin tek yolu olayın yaşandığı yere gitmekten geçiyor. Kaçınılmaz olarak, teknolojiye bu kadar bağımlı bir eserde, işler ters gittiğinde oyunun etkisi biraz azalabiliyor; nitekim gösterimde performansı bir süreliğine durduran teknik bir aksaklık yaşandı. Ancak bu durum göz önüne alındığında bile oyunun biraz fazla uzun yazıldığı hissediliyor; daha keskin bir akış için metin üzerinde bir miktar kurgu yapılması yerinde olurdu.

Oyunculuklar oldukça güçlü ve bazen sadece onların yeterli olduğunu hissettiğim anlar oldu. Sarah Livingstone, Luc’un dolambaçlı ve kaygılı yolculuğunu ikna edici bir şekilde bizlere aktarırken oyunun berraklığı gerçekten parlıyor; Jerome Yates ise Owen ve diğer çeşitli rollerde hayranlık uyandırıyor. Bu rollere, Luc’un tıbbi bir deneyde neredeyse boğup sonra kurtarmak zorunda kaldığı bir laboratuvar faresi de dahil; bu yöntem bir kez yapıldığında komik olsa da biraz fazla tekrarlanmış. Benzer şekilde, oyun bekleme listeleri ve kutucuk işaretlemek veya otomatik menülerle uğraşmak yerine bir insanla konuşma ihtiyacı hakkında mükemmel noktalara değiniyor; ancak Luc’un patronunun Yates tarafından önce robotik bir müdür olarak canlandırılıp sonra teknolojik bir diyalogda tamamen "bot" olarak sunulması aynı noktayı tekrar ediyor. Tek bir sahnenin daha etkili olup olmayacağını merak ettim. Oyuncular teknolojiyle etkileşime geçmek için sensörler takıyor fakat asıl güç Powell’ın çok başarılı diyaloglar içeren metninde yatıyor.

Teknoloji son teknoloji olabilir ancak dekor, muhtemelen oyun turne programında olduğu için oldukça sade kalmış. Yine de oyunda izleyiciyi deneyimin içine tam anlamıyla çekemeyen, amatörce hazırlanmış bir hava var. Karakterler felaketin eşiğinde olsalar bile riskler hiçbir zaman çok yüksekmiş gibi hissettirmiyor; her iki karakterin de bir şekilde hayatta kalacağı duygusu hakim. Bununla birlikte, yazımda ve oyunculuklarda takdir edilecek çok şey var ve eser oldukça öğretici bir nitelik taşıyor.