RECENSIE: Take Me To The World, YouTube Stream ✭✭✭✭✭

Ray Rackham recenseert Take Me To The World, een gestreamd concert ter ere van de 90ste verjaardag van Stephen Sondheim, gepresenteerd door Broadway.com op YouTube.

https://youtu.be/A92wZIvEUAw

Take Me To The World

Streaming via YouTube

26 april 2020

5 sterren

Bekijk het online

Alweer een eerbetoon aan Sondheim, luidt de bekende grap. De eerste keer was achtenveertig jaar geleden, toen de fine fleur van Broadway de set van de oorspronkelijke productie van A Little Night Music overnam om het toenmalige oeuvre van de Meester te bezingen (dat destijds al schitterde met pareltjes, nog voordat de wereld kennismaakte met Sweeney Todd, Sunday in the Park et al). Sondheim is geëerd in de Albert Hall, Carnegie Hall en zelfs de Hollywood Bowl (wellicht een list om Barbra Streisand voor een optreden te strikken). Het lijkt er inderdaad op dat de grootste levende componist van Broadway zijn kaarsjes niet kan uitblazen zonder dat een voltallig orkest de wens wil begeleiden.

Even leek het er echter op dat we het dit jaar, voor zijn gedenkwaardige 90ste verjaardag, zonder zo’n groots opgezet sterrenfestijn moesten doen; misschien omdat er na al die eerdere eerbetonen niets meer te vieren viel. Maar toen brak de wereldwijde pandemie uit en besloot Broadway de absolute A-lijst in te schakelen om deze mijlpaal te markeren.

Melissa Errico

Laat het maar aan Broadway over om het beter te doen dan wie dan ook! Bijna alle grote namen van het Broadway-toneel gaven acte de présence voor “Take Me to the World: A Sondheim 90th Birthday Celebration”. Hoewel, “acte de présence”... ze bleven eigenlijk gewoon thuis. Misschien wel voor de eerste en enige keer zagen we de glitterati van het Amerikaanse musicaltheater gehurkt in hun akoestisch perfecte badkamers, selfie-video’s makend in hun prachtig ingerichte huizen, zittend aan hun eigen piano of (heel toepasselijk) staand bij een ‘river on a (not so) ordinary Sunday’. Kinderen, huisdieren en AirPods speelden een hoofdrol in deze triomf van social distancing, die zo magnifiek episch was in zijn eenvoud. Wellicht zal Sondheims 90ste worden herinnerd als ‘one peculiar passing moment’ waarin de groten der aarde ons in hun huiskamers verwelkomden, gehuld in vrijetijdskleding, en ons niet alleen een onvergetelijke avond bezorgden, maar ons er ook aan herinnerden dat ‘no one is alone’. Dit werd prachtig gedemonstreerd door Melissa Errico. Nadat ze zojuist haar positie als opvolgster van Barbara Cook had bevestigd — als vooraanstaand vertolker van het werk van Sondheim en meester in het acteren door zang met haar versie van ‘Children and Art’ uit SUNDAY IN THE PARK WITH GEORGE — haastte ze zich weg om avondeten te koken voor haar gezin. Artistiek talent en huiselijkheid in een perfect huwelijk, zoals alleen het werk van Sondheim dat kan verbeelden.

Ann Harada, Austin Ku, Kelvin Moon Loh en Thom Sesma

Technische haperingen daargelaten (de wereld is in chaos; als we vertragingen, streamingsproblemen en wat twijfelachtige lipsynchronisatie niet kunnen vergeven, moeten we onszelf eens goed in de spiegel aankijken) was dit eerbetoon een ongekende rijkdom. Van Stephen Schwartz die de show opende met een prachtige vertolking van de ‘Prologue’ uit FOLLIES, tot de ontroerend elegante a-capellaversie van ‘No One Is Alone’ door Bernadette Peters uit INTO THE WOODS. Twee momenten van vooraf opgenomen kunstjes sprongen er echt uit, waarbij vakkundige montage en split-screens de bijdragen van het scherm lieten spatten. De eerste was de ouverture van MERRILY WE ROLL ALONG, die logischerwijs volgde op de proloog van Schwartz; een technisch hoogstandje waarbij tientallen Broadway-muzikanten samenkwamen voor een zinderende en koortsachtige start van de avond die de lat direct hoog legde. Daarna gaven Ann Harada, Austin Ku, Kelvin Moon Loh en Thom Sesma een unieke uitvoering van ‘Someone in a Tree’ uit PACIFIC OVERTURES, compleet met blikken omhoog, omlaag en opzij als een onberispelijke Brady Bunch; de song werd moeiteloos tot leven gewekt en speelde zo in op de quarantaine-tijdgeest dat isolatie — voor een moment — ineens oké voelde.

Beanie Feldstein en Ben Platt

Er waren vertederende momenten (Beanie Feldstein en een besnorde Ben Platt, gehuld in tuinbroeken met ‘It Takes Two’ uit INTO THE WOODS, wonnen die prijs), intelligente songkeuzes (het was geen verrassing dat Judy Kuhn en Brian Stokes Mitchell minder bekende of geschrapte nummers zongen die — door zowel de keuze als de uitvoering — een onuitwisbare indruk achterlaten), en ingetogen briljantie (Aaron Tveit die bij een raam ‘Marry Me a Little’ uit COMPANY zong voor een verlaten New York City zorgde wereldwijd voor de nodige tranen).

Jake Gyllenhaal en Annaleigh Ashford

De grote nummers waren gereserveerd voor de zwaargewichten: Jake Gyllenhaal hernam ‘Move On’ via een split-screen met Annaleigh Ashford, wat bij menig Britse theaterliefhebber de vrees aanwakkerde voor de op handen zijnde annulering van de Londense SUNDAY in het Savoy; terwijl Patti LuPone voor haar boekenkast stond en misschien wel Sondheims meest autobiografische lied zong, ‘Anyone Can Whistle’.

Patti LuPone

Zonder twijfel waren de artistieke hoogtepunten van de avond: Chip Zien die ‘No More’ zong, 34 jaar nadat hij de rol creëerde op Broadway; Donna Murphy, omlijst door een piano, een bos tulpen en een originele Al Hirschfeld, met ‘Send in the Clowns’; en een verrassende bijdrage van Elizabeth Stanley met ‘The Miller’s Son’. Maar ja, wie werd er niet geraakt door de subtiele kunst van Mandy Patinkin, gefilmd terwijl hij langs een rivier stond en ‘Lesson #8’ uit Sunday in the Park with George zong?

Christine Baranski, Audra McDonald en Meryl Streep.

Dit soort eerbetonen heeft altijd dat ene moment waar iedereen de volgende dag over praat, en Sondheims 90ste verjaardag was daarop geen uitzondering. Christine Baranski, Meryl Streep en Audra McDonald — elk in een witte badjas en met hun persoonlijke keuze aan sterke drank — gaven een vlijmscherpe en doordringende uitvoering van ‘Ladies Who Lunch’. Het overstijeg de Zoom-opzet en werd (in de woorden van de node gemiste Elaine Stritch) het toneelstuk in drie bedrijven waar we allemaal op hadden gewacht. Deze recensent gaf het een staande ovatie in zijn woonkamer, terwijl McDonald in de outro speels uitriep dat ze het “allemaal verkeerd had gedaan”.

Raul Esparza

Zoals bij elk tributeconcert zit de kunst in de balans tussen de gastheren en de artiesten. De sterrenstatus van degenen die er waren om simpelweg een mooi woordje te zeggen was, zacht uitgedrukt, ongekend. Geproduceerd en gepresenteerd door Raul Esparza (zelf geen onbekende in een hoofdrol of twee in een Sondheim-musical), gaven de sprekers gedurende de avond minder de typische “brava”-momenten die je zou verwachten, maar een verfrissend directere, eerlijkere en intiemere boodschap aan zowel de heer Sondheim als aan

Bernadette Peters

de rest van ons. Of het nu Joanna Gleason was die bekende: “het is jouw verjaardag, maar jij bent het cadeau”, of Nathan Lanes inzicht dat “hij een aardig genie is”, de wow-factor kwam toen Steven Spielberg (wiens remake van West Side Story in postproductie was toen de lockdown begon) toegaf dat Sondheims filmkennis die van hemzelf overtrof. En de stem van Victor Garber kan nog steeds boter doen smelten!

Speels, weemoedig en zich zeer bewust van zichzelf (net als het oeuvre dat het viert), heeft Take Me To The World meer dan verdiend zijn plek opgeëist tussen de verjaardagsstukken waar nog jaren over gesproken zal worden — en die miljoenen keren op YouTube bekeken zullen worden. Ongeveer twee uur lang luisterde de wereld, echt luisterde, naar elkaar en naar onszelf. Toen mevrouw Peters “sometimes people leave you halfway through the woods” zong, hield deze recensent het niet droog; het was alsof ik die tekst voor de allereerste keer opnieuw hoorde. Bravo, Steve, tot volgend jaar.

Foto's: Broadway.com