RECENSIE: The Color Purple In Concert, Cadogan Hall ✭✭✭✭✭

Seyi Omooba (Nettie), Marisha Wallace (Celie) en Rachel John (Shug). Foto: Scott Rylander The Color Purple in Concert Cadogan Hall

21 mei 2017

Vijf sterren

Nu de overgrote meerderheid van de Londense theaters op zondag de deuren gesloten houdt, is er geen beter moment om de beste stemmen van West End samen te brengen. Voor deze galavoorstelling van The Color Purple kwamen de artiesten uit producties variërend van Aladdin tot Miss Saigon en The Book of Mormon; een staalkaart van het grootste talent in de industrie.

Een concertante uitvoering heeft altijd zijn beperkingen. In dit geval waren er enkele ongemakkelijke scènewisselingen en wat stroeve regiekeuzes. Ook de geluidsbalans was niet optimaal, waarbij het orkest de zangers af en toe overstemde en het ensemble soms de solo's overtrof. Een deel van de dialogen was bovendien lastig te verstaan door de akoestiek van de zaal.

Maar eerlijk is eerlijk: voor de dialogen ga je niet naar The Color Purple. De partituur van Brenda Russell, Allee Williams en Stephen Bray, met invloeden uit gospel, jazz, ragtime en meer, is ongelooflijk aangrijpend en verveelt geen moment. Het is onmogelijk om hoogtepunten te noemen zonder vrijwel elk muzikaal nummer aan te halen, allemaal trefzeker geleid door James Taylor en zijn achtkoppige band, die de hele avond muzikaal geen steek lieten vallen.

Marisha Wallace en Rachel John. Foto: Scott Rylander De hoofdrol van Celie wordt vertolkt door de huidige alternate in Dreamgirls, Marisha Wallace, een artieste die werkelijk is geboren om te zingen. Van een krachtige, indrukwekkende belt tot de stillere, breekbare momenten: Wallace beheerst het allemaal. Haar fenomenale vertolking van 'I’m Here' brengt de voltallige zaal op de banken als het absolute hoogtepunt van een glansrol. Het moment waarop Celie zich eindelijk losmaakt van haar tirannieke echtgenoot wordt onthaald op een stormachtig applaus; Wallace zorgt ervoor dat je vanaf de eerste seconde hartstochtelijk voor haar duimt.

Aankomend Hamilton-ster Rachel John straalt een onweerstaanbare aantrekkingskracht uit als Shug Avery, terwijl ze ook feilloos de onderliggende angst vangt van een vrouw die weet dat haar uiterlijk haar belangrijkste troef is. Haar solo in 'Too Beautiful For Words' laat het publiek betoverd achter. Tyrone Huntley (bekend van Jesus Christ Superstar) bewijst zich als Harpo opnieuw als een rasoptimist en een geweldige performer. Samen met de hilarische Wendy Mae Brown als zijn vrouw Sofia, die met slechts één veelzeggende blik de zaal volledig om haar vinger windt, brengt het duo de nodige, perfect getimede humor in de voorstelling.

Tyrone Huntley en Wendy Mae Brown. Foto: Scott Rylander

Een sterk en levendig ensemble langs de achterzijde van het podium brengt een tomeloze energie mee, volop gebruikmakend van de ruimte om te dansen en te stralen waar de nummers daarom vragen. De mannen krijgen de kans om naar voren te treden ter ondersteuning van Harpo in het swingende 'Brown Betty', en de tweede akte biedt de dames een podium om met een flinke dosis attitude en stijl de show te stelen in 'In Miss Celie’s Pants'. De avond komt echt tot leven wanneer het publiek een voorproefje krijgt van hoe sensationeel een volledig geënsceneerde productie zou kunnen zijn. Elders stelen Bernadette Bangura, Rochelle Jackman en Krishana Parker regelmatig de show als een trio roddelende kerkgangers, met krachtige en meesterlijke vocalen van alle drie.

The Color Purple is een ongelooflijke showcase van talent waarvan het onmogelijk is om niet diep geraakt naar huis te gaan. In de nasleep van haar staande ovatie midden in de akte, verbreekt Marisha Wallace even de vierde wand om als Celie naar haar publiek te kijken: „Kijk eens naar al deze mensen...” mijmert ze gelukkig. „Kijk eens naar deze dag.” Een prachtige dag, en wat een voorrecht om erbij te zijn.