RECENSIE: The Full Monty, Bradford Alhambra ✭✭✭✭

Andrew Dunn, Kai Owen, Chris Fountain, Antony Lewis, Louis Emerick en Gary Lucy in The Full Monty The Full Monty Bradford Alhambra en op tournee t/m 15 april

16 maart 2017

Vier sterren

The Full Monty UK Tour

De slotmomenten van 'The Full Monty' vatten de hele show perfect samen: energieke, triomfantelijke dans, oogverblindende lichten en pompende muziek, alles overgoten met een enthousiaste staande ovatie van een juichend publiek in een bomvol theater. De zaal leefde hartstochtelijk mee met dit verhaal over ontevreden staalarbeiders uit Sheffield, bij elke gedurfde danspas die ze zetten. De show behoort tot dat genre dat gegarandeerd een hit is bij het publiek: een groep getroebleerde individuen (vaak uit het noorden van Engeland) komt samen en vecht zich door persoonlijke en externe problemen heen door (doorhalen wat niet van toepassing is) te dansen, in een band te spelen, te poseren voor kalenders of, in dit geval, uit de kleren te gaan. Maar 'The Full Monty' is veel meer dan alleen een stel mannen die hun kloffie uittrekken (en ondertussen talloze flauwe grappen maken); voor ons in het sobere, post-Brexit Groot-Brittannië van 2017 viel er veel te herkennen in het verhaal – baanonzekerheid, armoede, ontslag, rood staan, woekeraars en worstelende gemeenschappen. De lijst was verontrustend lang en het was een verademing om te kunnen lachen en de mannen in hun vormeloze boxershorts aan te moedigen terwijl ze deze tegenslagen probeerden te overwinnen, gewapend met enkel LP's van Hot Chocolate en een handvol scharlakenrode strings.

Louis Emerick, Andrew Dunne, Kai Owen, Gary Lucy, Anthony Lewis, Chris Fountain in The Full Monty

De regie van Jack Ryder zorgde voor een show die met choreografisch zelfvertrouwen en branie werd gedreven door een sterke cast – hoewel de combinatie van accenten en de akoestiek sommige grappen soms wat lastig verstaanbaar maakte. Gary Lucy leidde de groep met een relaxte overtuiging als de nietsnut die we allemaal wel eens zijn tegengekomen. Kai Owen bleek een charismatische aanvoerder voor iedereen met een maatje meer, en Andrew Dunn bracht een oprecht pathos en waardigheid in de rol van de tuinkabouter-minnende man die zijn vrouw niet durft te vertellen over zijn werkloosheid. Ook de sterke vrouwelijke bijrollen verdienen lof; zij bekritiseerden, bemoedigden en juichten onze helden toe. Pauline Fleming verdient hierbij een speciale vermelding – naast het spelen van drie verschillende personages liet ze zien dat niet alleen mannen inventief worden wanneer de rij voor het toilet net iets te lang is.

De schemerwereld van de werklozen en 'onbemiddelbaren', waar de echt goede tijden van werk en zingeving in het verleden liggen, werd prachtig opgeroepen door het troosteloze decor van roestig golfplaat van Robert Jones. Hoewel ik het jammer vond dat 'Margaret', de blauwe kraan, niet veel meer deed dan het verraste publiek af en toe trakteren op wat vonken, bood het een inkijkje in een wereld die voor ons in Bradford maar al te herkenbaar was.

Pauline Fleming, Jess Schofield, Fiona Skinner in The Full Monty

Misschien was de echte ster van de avond – of de sterren – wel het publiek zelf, wiens energie en enthousiasme niet onderdeden voor wat er op het podium gebeurde. Hun gelach en hun reactie op de verschillende verhaallijnen bewezen dat 'The Full Monty', ondanks dat het stuk al 20 jaar oud is, nog steeds heel erg een verhaal van deze tijd is. Het enige jammere was dat in de cruciale laatste seconden het licht uitging, waardoor ons het allerlaatste 'Full Monty'-moment werd ontzegd... om de dame naast me te citeren, die wild met een fles prosecco zwaaide: 'Waarom deden ze dat nou?'

BOEK TICKETS VOOR THE FULL MONTY UK TOUR

Foto's: Matt Crockett