RECENSIE: The Hand Of God, Talking Heads, iPlayer ✭✭✭✭

Paul T Davies recenseert Kristin Scott Thomas in Alan Bennetts The Hand Of God, onderdeel van de Talking Heads-serie die nu te streamen is op BBC iPlayer.

Kristin Scott Thomas in The Hand of God (Talking Heads) Talking Heads: The Hand of God.

Nu te zien op BBC iPlayer

4 Sterren

Bekijk nu

Omdat het wat luchtiger is dan sommige latere Talking Heads, heb ik The Hand of God altijd als een van de zwakkere delen van de serie beschouwd. Dat heeft twee redenen: enerzijds is Celia een ontzettend snobistisch en onsympathiek personage, en anderzijds vind ik de grote ontknoping lastig te geloven. (Mocht je het nog nooit gezien hebben: deze recensie bevat spoilers.) Echter, Kristin Scott Thomas is zo volmaakt als Celia u2013 waarbij ze licht tegen haar gebruikelijke type in speelt u2013 dat haar kille, snobistische pantser tussen haar vingers door glipt als een kostbaar antiekstuk.

Celia ziet haar antiekwinkel als haar persoonlijke koninkrijk van verfijning. Ze is genadeloos over klanten die stukken meebrengen en beweren dat die in Tussen Kunst en Kitsch (Antiques Roadshow) hoog zijn getaxeerd, want Celia heeft niet eens een televisie. Ze doet in degelijk landelijk meubilair, klokken (omdat haar overleden echtgenoot bij de bommenopruimingsdienst zat) en antiek aardewerk. Ze zou nooit teddyberen verkopen en peinst er niet over om bijproducten zoals chutney of jam aan te bieden. Ze houdt haar concurrenten scherp in de gaten en claimt dat ze elke truc van klanten doorziet. Ze ziet de oude juffrouw Ventrice door haar etalage kijken en, zoals ze door de hele monoloog heen doet, somt ze de kostbaarheden op die ze haar al afhandig heeft gemaakt. Ze merkt de prachtige camee-broche op die de vrouw draagt en ziet dat ze er nogal broos uitziet. Voor je het weet zit ze aan het ziekbed van juffrouw Ventrice (die ze met een deskundig oog opneemt), terwijl ze de schatten in elke kamer inventariseert in de hoop enkele stukken te bemachtigen. Dan verschijnt er een lang verloren nicht die de erfenis opstrijkt en Celia, als compensatie voor haar tijd, een doos vol 'prullaria' geeft. Een mooi lijstje, maar met een lelijke schets erin. Ze verkoopt de schets voor u00a3100 aan een jonge man en is verguld met dat bedrag, plus de bonus dat hij terugkomt voor de tafel die ze al ruim een jaar niet kwijt kon. Natuurlijk is zij degene bij wie de oudste truc uit het boekje is uitgehaald: de schets is een vroege Michelangelo van de hand van God, miljoenen waard.

Ik vind het nog steeds moeilijk te verkopen dat zoiets in een doos in een landhuis zou liggen, en dat Celia u2013 ook al is schilderkunst niet haar specialiteit en heeft ze nooit de intro van de South Bank Show gezien om de vinger te herkennen u2013 de waarde niet zou hebben vermoed. Desondanks weet Scott Thomas briljant de reeks glimlachen neer te zetten die Celia's val van haar snobistische voetstuk markeren. De neerbuigende glimlach naar klanten, de oprechte vreugde als ze denkt de tafel te hebben verkocht met een onverwachte bonus voor de lijst, en de gemaakte, gebroken glimlach naar de camera wanneer ze onthult welke miljoenen ze door haar vingers heeft laten glippen. Ze trekt aan de mouwen van haar fletse, goedkoop ogende trui en kijkt naar de potten jam en chutney die ze nu noodgedwongen verkoopt. Haar winkel is inmiddels vol met ramptoeristen die een glimp van haar willen opvangen. Het is een prachtig geschreven stuk, met een schitterend decor, waarbij de regie van Jonathan Kent Celia langzaam naar de achtergrond laat vervagen terwijl de laatste scu00e8ne zich afspeelt. Ik had het stuk oorspronkelijk verkeerd ingeschat; deze uitvoering laat het werkelijk schitteren. Ik hoop alleen dat niet alle antiquairs zijn zoals Celiau2026

Andere Talking Heads-recensies Lees onze recensie van An Ordinary Woman, lees onze recensie van The Shrine, lees onze recensie van Soldiering On, lees onze recensie van Her Big Chance, lees onze recensie van The Outside Dog en lees onze recensie van Bed Among The Lentils