RECENSIE: The Litterati, The Vaults ✭✭✭

Roseanna Brear (Reeda), Mitchell Fisher (Sunny), Sarel Rose (Dux), Eleanor Crosswell (Millie) en Andy Umerah (Twix) in The Litterati The Litterati

The Vaults

26 januari 2017

Terwijl ik in de rij sta voor het Cavern Theatre in 'The Vaults' u2013 een heerlijk rauwe locatie met meerdere zalen, verscholen in de krochten van de met graffiti bedekte Leake Street bij Waterloo u2013 word ik getroffen door de enorme potentie van fringe theater. Iedereen heeft het naar zijn zin; stelletjes en groepen bewegen zich vrolijk door het festival, tussen comedy, cabaret en toneelstukken van een buitengewone diversiteit. Het is inclusief en meeslepend, en evenementen als deze zorgen ervoor dat ik me echt bevoorrecht voel om in Londen te wonen.

The Litterati maakt optimaal gebruik van deze ruimte en verbeeldt het ondergrondse verblijf van de titulaire groep in al zijn onromantische troosteloosheid, vol kapotte bedden en vergane matrassen. Het stuk draait om Millie (Eleanor Crosswell), een enthousiaste en naïve beginnend journaliste, die dolenthousiast is over de kans om de u2018Litteratiu2019 te documenteren en haar verhaal bij VICE te publiceren. De groep vormt een uitdovende subcultuur, ooit gewijd aan filosoferen en rellen, en ze ontvangen haar met vijandigheid en argwaan. Met hulp van Twix (Andy Umerah), het meest beminnelijke lid van de groep, krijgt Millie toegang tot hun wereld. Ze ontdekt al snel dat het leven als maatschappelijk verschoppeling lang niet zo aantrekkelijk is als het lijkt.

Net als de Griekse beeldhouwer in het nummer 'Common People' van Pulp, voelt Millie zich aangetrokken tot het idee van een buitenstaander zijn, maar ze begrijpt niet hoe het voelt om een leven te leiden zonder betekenis of controle. Dit wordt feilloos ontleed door de groep, niet in de laatste plaats door de angstaanjagende leider Dux (de voortreffelijke Sarel Rose), die Millie er voortdurend aan herinnert dat ze niet op u201cvakantiekampu201d is en een fenomenale monoloog houdt over het opeisen van u201cruimteu201d voor jezelf in een onverschillige wereld.

Eleanor Crosswell en Sarel Rose in The Litterati

Inkijkjes in Millieu2019s thuisfront met haar vaste vriendin Hattie (Gabrielle Nellis-Pain), gecombineerd met onthullingen over haar welgestelde achtergrond en beschermde opvoeding, getuigen van een steun en veiligheid die bij de Litterati ontbreekt. Toch begrijpen we door het innemende spel van Crosswell waarom de groep zou2019n aantrekkingskracht op Millie uitoefent. Achter haar vrolijke voorkomen schuilen wanhoop en eenzaamheid; een millennial die zich verzet tegen een onzekere mondiale en persoonlijke toekomst.

In dat opzicht biedt het stuk een waardevol perspectief door haar problemen in context te plaatsen via de naargeestige verhalen van de mensen die ze volgt. Van Twixu2019 expliciete beschrijving van de gebeurtenissen die leidden tot de verbanning van de groep, tot Reedau2019s (Roseanna Brear) aangrijpende relaas over het leven op straat; het stuk dwingt ons na te denken over hoe we kracht putten uit onszelf en anderen, in goede en slechte zin.

Andy Umerah en Eleanor Crosswell in The Litterati

Ondanks de sterke cast en scherpe dialogen voelt het stuk echter wat onvolledig aan. Met een speelduur van slechts een uur en een overvloed aan complexe thema's leunt het te veel op vertellen in plaats van het tonen van cruciale ontwikkelingen aan het publiek. Een probleem is dat de anarchistische, filosofische en literaire ambities van de groep grotendeels beperkt blijven tot anekdotes voor Millieu2019s artikel, waardoor hun vriendschapsbanden in de ogen van de toeschouwer minder overtuigend zijn. Hoewel dit interessante vragen oproept over het feit dat de Litterati pas bestaansrecht krijgen door hun verhaal, geeft het de voorstelling ook een vreemd solipsistisch tintje, alsof ze niet bestaan wanneer Millie er niet is.

Gabrielle Nellis-Pain en Eleanor Crosswell in The Litterati

Bovendien wordt Millieu2019s relatie met Hattie, ondanks ontroerende momenten tussen Crosswell en Nellis-Pain, in zou2019n hoog tempo gespeeld dat het af en toe ontaardt in melodrama. Met name een onbenullige ruzie over een boek van Foucault, geleend van een van de Litterati, wijst op diepere problemen dan eerdere scu00e8nes deden vermoeden. De daaropvolgende romantische perikelen zijn gekoppeld aan een weinig overtuigende driehoeksverhouding, die vervolgens weer cruciaal is voor een overigens scherpzinnige ontknoping.

The Litterati is een intrigerende deconstructie van een leven aan de rand van de samenleving, gezien door de ogen van de beschermd opgevoede hoofdpersoon. Het stuk lijdt incidenteel onder melodramatische trekjes en een neiging om narratieve elementen uit te leggen in plaats van te tonen. Dit wordt echter ruimschoots gecompenseerd door de sterke dialogen en de uitstekende acteerprestaties. Zeker het kijken waard.

Foto's: Nick Rutter

LEES MEER OVER HET VAULTS FESTIVAL