ELEŞTİRİ: The Litterati, The Vaults ✭✭✭

Roseanna Brear (Reeda), Mitchell Fisher (Sunny), Sarel Rose (Dux), Eleanor Crosswell (Millie) ve Andy Umerah (Twix), The Litterati The Litterati kadrosunda

The Vaults

26 Ocak 2017

Waterloo’nun grafiti dolu Leake Sokağı'nın kalbinde yer alan, büyüleyici derecede salaş ve çok odalı bir mekân olan ‘The Vaults’un içindeki Cavern tiyatrosuna girmek için sıraya girdiğimde, alternatif tiyatronun (fringe) taşıdığı o müthiş potansiyel beni bir kez daha etkiliyor. Herkes harika vakit geçiriyor; çiftler ve arkadaş grupları, festival atmosferinde komediden kabareye ve olağanüstü çeşitlilikteki oyunlara neşeyle akıyor. Kapsayıcı ve sürükleyici bir ortam; bu tarz etkinlikler insana Londra'da yaşadığı için kendisini gerçekten şanslı hissettiriyor.

The Litterati bu mekânı büyük bir ustalıkla kullanıyor; oyunun ismini taşıyan grubun yer altındaki dünyasını, tüm o romantizmden uzak sefaleti, kırık yatakları ve çürümüş yataklarıyla gözler önüne seriyor. Oyun, ‘Litterati’ grubunu belgeleme ve hikâyesini VICE’ta yayımlama hayaliyle yanıp tutuşan hevesli ve toy gazeteci adayı Millie'nin (Eleanor Crosswell) etrafında şekilleniyor. Bir zamanlar felsefe yapmaya ve isyana adanmış, şimdilerde ise sönmekte olan bu alt kültür üyeleri, onu düşmanlık ve şüpheyle karşılıyor. Grubun en cana yakın üyesi Twix'in (Andy Umerah) yardımıyla Millie onların dünyasına girmeyi başarıyor ve toplum dışına itilmiş bir hayatın uzaktan göründüğü kadar çekici olmadığını keşfediyor.

Tıpkı Pulp’ın ‘Common People’ şarkısındaki Yunan heykeltıraş gibi, Millie de bir 'yabancı' olma fikrine kapılmış durumda; ancak hayatı hiçbir anlamı veya kontrolü olmadan yaşamanın ne demek olduğunu idrak edemiyor. Bu durum, grup tarafından ve özellikle de Millie'ye sürekli bir "tatil kampında" olmadığını hatırlatan, umursamaz bir dünyada kendine nasıl "alan" açacağına dair muazzam bir tirat atan ürkütücü lider Dux (mükemmel performansıyla Sarel Rose) tarafından ustalıkla deşifre ediliyor.

Eleanor Crosswell ve Sarel Rose, The Litterati oyununda

Millie'nin uzun süreli kız arkadaşı Hattie (Gabrielle Nellis-Pain) ile olan ev yaşantısından kesitler, varlıklı ve korunaklı geçmişine dair ipuçlarıyla birleşince, Litterati grubunun mahrum olduğu o destek ve güven ortamını gözler önüne seriyor. Yine de Crosswell’in sempatik performansı sayesinde, grubun Millie için neden bu kadar çekici olduğunu anlayabiliyoruz. Neşeli dış görünüşünün ardındaki çaresizliği ve yalnızlığı, belirsiz küresel ve kişisel bir geleceğe başkaldıran bir Y kuşağı temsilcisi olarak başarıyla yansıtıyor.

Bu bağlamda oyun, karakterlerinin hoş olmayan hikâyelerini anlatarak Millie’nin zorluklarını bir çerçeveye oturtuyor ve değerli bir perspektif sunuyor. Twix’in grubun sürülmesine yol açan olayları anlatmasından, Reeda’nın (Roseanna Brear) sokaktaki hayata dair sarsıcı sorgulamalarına kadar oyun bizi, iyi ya da kötü, kendimizden ve başkalarından nasıl güç aldığımız üzerine düşünmeye zorluyor.

Andy Umerah ve Eleanor Crosswell, The Litterati oyununda

Ancak güçlü oyuncu kadrosuna ve derinlikli diyaloglarına rağmen, oyun biraz yarım kalmış hissi veriyor. Sadece bir saatlik süresi ve barındırdığı karmaşık temalarla, anahtar gelişmeleri seyirciye göstermek yerine anlatmaya gereğinden fazla bel bağlıyor. Grubun anarşik, felsefi ve edebi hedefleri büyük ölçüde Millie’nin makalesi için anlattığı anekdotlarla sınırlı kalıyor ve bu durum, aralarındaki dostluk bağlarını seyircinin gözünde zayıflatıyor. Literati’nin ancak bir hikâye yoluyla meşrulaşabileceğine dair ilginç sorular sorsa da, sanki Millie orada değilken grubun bir varlığı yokmuş gibi tuhaf ve benmerkezci bir hava yaratıyor.

Gabrielle Nellis-Pain ve Eleanor Crosswell, The Litterati oyununda

Dahası, Millie’nin Hattie ile olan ilişkisi, Crosswell ve Nellis-Pain arasındaki etkileyici sahnelere rağmen, bazen melodramın sınırlarına girecek kadar hızlı geçiliyor. Özellikle Literati üyelerinden birinden ödünç alınan bir Foucault kitabı üzerine çıkan ufak bir tartışma, önceki sahnelerin hissettirdiğinden çok daha derin sorunlara işaret ediyor. Bunu takip eden romantik sancılar ise pek ikna edici olmayan bir aşk üçgenine bağlanıyor ve maalesef oyunun geri kalanındaki o keskin sonuç bölümü için kilit bir nokta haline geliyor.

The Litterati, toplumun kıyısında kalmış hayatlara dair, korunaklı bir başkarakterin gözünden sunulan merak uyandırıcı bir inceleme. Oyun zaman zaman melodramın dozunu kaçırsa ve anlatının kilit noktalarını canlandırmak yerine açıklamayı seçse de, bu eksiklikler etkileyici diyaloglar ve güçlü performanslarla telafi ediliyor. Tiyatroseverler için kesinlikle izlemeye değer.

Fotoğraflar: Nick Rutter

VAULTS FESTİVALİ HAKKINDA DAHA FAZLASINI ÖĞRENİN