RECENSIE: The Little Big Things, @SohoPlace ✭✭✭✭✭

Tim Hochastrasser recenseert de nieuwe Britse musical The Little Big Things, nu te zien in @SohoPlace.

Foto: Pamela Raith The Little Big Things

@sohoplace

5 Sterren

BOEK TICKETS

Deze nieuwe Britse musical kwam met hooggespannen verwachtingen, die op triomfantelijke wijze worden waargemaakt. Tijdens de premièreavond kreeg het een van de grootste ovaties die ik in jaren in een theater heb gehoord, en dat is meer dan verdiend. Om een musical op dit niveau te laten slagen, moeten – net als bij opera – vele bewegende delen perfect synchroon lopen. In dit geval beschikken we over een subliem script, goed gecomponeerde muziek, pittige teksten, prachtige vormgeving en alle rijke technische middelen van @sohoplace – niet in de laatste plaats de faciliteiten achter de schermen die volledig zijn aangepast om acteurs met een beperking gelijkwaardig te laten optreden, een centraal kenmerk van de productie zelf.

Foto: Pamela Raith

De basis voor deze show is de biografie en de levenservaring van Henry Fraser, die op slechts 17-jarige leeftijd vanaf zijn schouders verlamd raakte na een noodlottig duikongeval in Portugal. Een veelbelovende toekomst als rugbyspeler werd hem ontnomen, waarna hij zijn leven volledig moest heropbouwen met de hulp van zijn toegewijde ouders, broers en medisch team. Uiteindelijk slaagde hij erin zich om te scholen tot kunstenaar met behulp van een speciaal aangepast mondpenseel en werd hij bovendien een bestsellerauteur.

Foto: Pamela Raith

Zoals het hoofdpersonage zelf aan het begin zegt, lijkt dit op het eerste gezicht geen veelbelovend materiaal voor een musical. Maar de productie overtreft de verwachtingen op twee fronten. Ten eerste bewijst het zijn eigen boodschap door de vaardigheden van acteurs met een beperking op uitmuntende wijze te tonen; ten tweede vermijdt het de voor de hand liggende clichés van wat een van de makers ‘inspiratie-porno’ noemt. Dit is absoluut niet een verhaal over hoe een ‘moedig gehandicapt persoon mensen zonder beperking een beter gevoel over de wereld geeft.’ Het uitstekende script van Joe White is vaak hard voor iedereen – ja, moed wordt gevierd, maar er is evenzeer ruimte voor momenten van gitzwarte wanhoop en de spanningen binnen het gezin worden duidelijk gemaakt. Bovenal worden zelfbewuste vroomheid en somberheid verbannen ten gunste van flinke doses humor en plezier waarbij de hele cast betrokken is, vaak met tamelijk zwarte medische humor in de stijl van Adam Kay.

Foto: Pamela Raith

Cruciaal hierbij is dat de hoofdrol wordt gespeeld door twee acteurs, waardoor we Henry voor en na het ongeluk zien. Dit maakt een essentiële interne dialoog mogelijk die plaats moet vinden voordat Henry de persoon die hij ooit was, kan loslaten. Er is een prachtig natuurlijke verstandhouding tussen Jonny Amies en Ed Larkin, en enkele van de meest adembenemende momenten van de show draaien om hun wederzijdse eerlijkheid, belichaamd in opmerkelijke, zelfs spectaculaire visuele effecten.

Foto: Pamela Raith

Er zitten geen zwakke plekken in de vakkundige cast, die zich duidelijk met hart en ziel in deze show heeft gestort. Het is bijna onmogelijk om er slechts enkelen uit te lichten, maar elke recensie moet wijzen op de magnifieke bijdragen van Linzi Hateley, Malinda Parris en Amy Trigg in drie sleutelrollen. Als Henry's moeder Fran straalt Hateley de vastberadenheid uit van een ‘tigermoeder’ die nooit opgeeft. Zij draagt het emotionele gewicht van veel van de vroege scènes, en het is haar bijna-instorting in de latere fasen die de tol voor de familie volledig blootlegt. Parris speelt de nuchtere chirurg Dr. Graham en toont zeldzame vocale kracht in een reeks up-tempo nummers, ‘Work of Heart’ en ‘Uma Vida’, die een emotioneel contrast vormen met de melancholie van het hoofddrama. Amy Trigg is een wervelwind van timing en energie in haar rolstoel; haar vertolking van een fysiotherapeut die handelt vanuit ‘tough love’ zorgt voor enkele van de meest hartverwarmende en ronduit grappige momenten van de avond.

Foto: Pamela Raith

Niet alle muziek is even gedenkwaardig, maar alle nummers stuwen de actie voort of voegen extra diepgang toe aan het personage of aan belangrijke gebeurtenissen. Componist Nick Butcher en tekstschrijver Tim Ling leveren negen nummers in elke helft, en de beste zijn die welke beginnen in realisme en zich vervolgens ontwikkelen tot een uitgebreide fantasie, of die welke diep graven in de emoties van het betreffende personage. Ze bestrijken een breed spectrum aan muzikale genres en regisseur Luke Sheppard en zijn team combineren dit oordeelkundig met meeslepende effecten, terwijl ze slim de grootste verrassingen bewaren voor de slotscènes.

Foto: Pamela Raith

Het belang van kunst en schilderachtige effecten in Henry's leven en herstel betekent dat – terecht – het visuele aspect van deze show centraal staat in het succes ervan. Het podium zelf is relatief sober, met ruimte voor meubilair voor huiselijke en ziekenhuisomgevingen die kunnen worden verplaatst, en een centrale rechthoek die omhoog komt om een apart platform te vormen. Maar op dit vlakke oppervlak wordt een reeks video's van Luke Halls geprojecteerd die verzadigde kleurmomenten bieden die passen bij een bepaalde sfeer of energie in het drama. Het is alsof je plotseling in het doek van een Rothko of Hodgkin wordt getrokken en de passie en kracht van pure kleur door Henry's ogen ervaart. Deze tableaus bereiden je voor op een magisch moment waarop al Henry's schilderijen uit de trekkenwand neerdalen als symbool van zijn herleving.

Ik hoop dat dit een beeld geeft van hoe zorgvuldig elk aspect van deze productie is verweven met de psychologische reis van de biografie; zodat je aan het einde echt begrijpt hoe Henry zijn nieuwe leven is gaan waarderen, onafhankelijk van wat hij achter moest laten, en hoe het herontdekken van de ‘kleine dingen’ in het leven door de ogen van een kunstenaar de belangrijkste les van allemaal blijkt te zijn.

Door trouw te blijven aan de geest van een opmerkelijk boek en leven, en niet de voor de hand liggende emotionele paden te bewandelen, slaagt deze musical erin een vreugdevolle ervaring te zijn en een tot nadenken stemmend en inspirerend commentaar op wat een beperking je kan brengen, evenzeer als wat het je afneemt.

BOEK TICKETS VOOR THE LITTLE BIG THINGS