RECENSIE: The Naked Magicians, Trafalgar Studios ✭✭✭✭

The Naked Magicians The Trafalgar Studios 1 september 2016

4 Sterren

Boek Tickets | Meer Info

Australië heeft door de jaren heen veel succes gehad met eigenzinnige, komische duo's, of het nu gaat om de absurditeit van de fysieke komedie van de Umbilical Brothers of de schaamteloze directheid van Puppetry of the Penis, om er maar een paar te noemen.  Die laatste kreeg zelfs een behoorlijke eigen aanhang.  Een van hun nieuwste "exportproducten" heeft een vleugje van die show weg en is stevig gericht op een volwassen publiek met de belofte van zowel naakt als goochelkunst.  De productie in kwestie draagt de originele naam The Naked Magicians en doet eerlijk gezegd precies wat er op de verpakking staat – echter met veel meer smaak en klasse dan ik voor mogelijk had gehouden.

The Naked Magicians (Mike Tyler en Christopher Wayne) hebben net een succesvolle reeks op de Edinburgh Festival Fringe 2016 achter de rug – maar laat je niet misleiden, dit is geen ad-hoc, rommelig, haastig in elkaar geflanst showtje waarbij de belofte van naakte mannen het enige is dat publiek trekt.  Het zit veel slimmer in elkaar dan dat, en hoewel degenen die op zoek zijn naar een portie Australisch bloot niet teleurgesteld zullen worden, speelt dit charismatische duo met oprechte overgave, hilarische clowneske momenten en een geweldige chemie, zowel met elkaar als met de zaal.  Dat gezegd hebbende, wil ik ook weer niet te diep analyseren wat ontegenzeggelijk gewoon een hoop plezier is!  De show zit technisch ontzettend strak in elkaar en laat je tot het einde wachten op de uiteindelijke “coup de grâce”. De belofte van naaktheid fungeert eerder als komische prikkeling die soms meer weg heeft van ‘boylesque’ dan van gratuit naakt.  De productie ging in 2014 in première en heeft sindsdien meer dan negentig steden wereldwijd aangedaan, maar van enige vermoeidheid is geen sprake.  Wat direct opvalt is hoeveel plezier Tyler en Wayne zelf hebben tijdens het optreden, en die speelsheid en brutaliteit werken aanstekelijk.

Er heerst een echte feestsfeer zodra je het theater binnenstapt, en het mysterie wordt vergroot doordat elk publiekslid voor aanvang een verzegelde rode envelop krijgt met de instructie deze pas te openen op teken van de artiesten.  De muziek dreunt door de zaal en een partystemming is snel gezet terwijl iedereen gaat zitten.  Wat voor soort show dit gaat worden, wordt direct duidelijk door het minimalistische decor; met name een mysterieuze, opgehangen afgesloten kist en aan de andere kant van het podium een opblaasbare sekspop.  De productie doet gelukkig geen enkele poging om zich voor te doen als iets anders dan entertainment voor volwassenen – en verontschuldigt zich daar ook niet voor: wie snel beledigd is door grof taalgebruik of volwassen thema's, krijgt het advies om lekker op te s*nderen.

Een van de weinige minpunten die ik had, was dat de show een beetje een valse start kende.  Nadat de levendige sfeer in de zaal goed is opgebouwd, is er eerst een “voorprogramma” voordat we het duo te zien krijgen.  Het is misschien een beetje flauw om de comédienne die als eerste verschijnt (Maureen Younger) af te doen als een simpel “opwarmertje”; ze is pittig, vermakelijk en stond absoluut haar mannetje op het podium – misschien is het juister om het een ‘double bill’ te noemen. Maar voor de opbouw naar de hoofdact haalt het de vaart uit de avond en haalt het de wind uit de spreekwoordelijke zeilen.  Dat ligt niet aan Younger, wiens materiaal weliswaar niet grensverleggend of nieuw is, maar de zaal zeker aan het lachen krijgt. Er zit echter iets fout in de structuur van dit format, want na haar korte optreden is er al vroeg een pauze, waardoor de energie in de zaal wegzakt.  Ze is zeer bekwaam, maar de opwaartse spiraal naar de luidruchtige gebeurtenissen die volgen was er even niet, wat het stuk als geheel niet ten goede kwam.  Begrijp me niet verkeerd: ik heb met plezier naar haar gekeken en zou dat zo weer doen, maar hier voelde het enigszins misplaatst.

Na de korte onderbreking wordt de muziek weer vol opengegooid en stormen Tyler en Wayne met een enorme bak energie het podium op – hun gepolijste vakmanschap is overduidelijk – en de zaal is direct weer in de partymodus.  Het recenseren van een productie als deze is op zijn zachtst gezegd wat vreemd; in je eentje in een donkere zaal proberen te bekritiseren wat zich voor je ogen afspeelt.  En er waren zeker momenten waarop het voelde alsof ik per ongeluk op een vrijgezellenfeest was beland, maar de humor is erg inclusief, ongeacht geslacht of geaardheid, en ongetwijfeld had iedereen het naar de zin.  Interactie met de zaal speelt een grote rol, maar gebeurt op een manier die niet gênant is (noch voor het publiek, noch voor de deelnemers). Dankzij de improvisatie en het snelle reactievermogen van de heren – en niet te vergeten een paar zeer gewillige vrijwilligers – ontstaan er memorabele momenten.

Ik moet zeggen: het goochelen is ook niet slecht!  Er zijn oprechte momenten van verbazing wanneer voorspellingen uitkomen, telefoons verdwijnen en weer opduiken, beha's worden uitgetoverd en kleding verdwijnt, met als hoogtepunt een gigantische ejaculatie van versnipperd papier (je begrijpt wat ik bedoel als je het ziet).  De grappen mogen dan soms voorspelbaar zijn, ze worden op zo’n innemende en tegelijkertijd brutale manier gebracht dat je wel móet lachen. En naarmate de onvermijdelijke ontknoping richting het naakt nadert, is het duidelijk dat iedereen een toptijd heeft gehad.

Zul je elders betere goochelkunst zien?  Zeer waarschijnlijk.  Zul je op andere plekken meer naakt zien?  Vast wel.  Zul je de twee samen zien op een andere locatie?  Ik betwijfel het.  En zullen die artiesten dezelfde chemie en die droogkomische, macho, zelfspottende energie hebben?  Geen schijn van kans.  Dus, regel de oppas.  Laat de kinderen thuis.  En ga naar de Trafalgar Studios om te genieten.

BOEK NU VOOR THE NAKED MAGICIANS IN DE TRAFALGAR STUDIOS