ELEŞTİRİ: The Naked Magicians, Trafalgar Studios ✭✭✭✭

The Naked Magicians The Trafalgar Studios 1 Eylül 2016

4 Yıldız

Bilet Alın | Daha Fazla Bilgi

Avustralya, yıllar boyunca Umbilical Brothers'ın absürt fiziksel komedisinden Puppetry of the Penis'in cesur ve açık performanslarına kadar pek çok özgün ve komik ikiliyle büyük başarılar elde etti.  Özellikle Puppetry of the Penis kendi başına ciddi bir hayran kitlesine ulaştı.  Avustralya'nın en yeni "ihracatlarından" biri de, yetişkin izleyiciye hitap eden, hem çıplaklık hem de sihir vadeden bu gösteriye benzer bir havaya sahip.  Bahsettiğim bu yapım, ismiyle müsemma The Naked Magicians; açıkçası tam olarak vadettiğini sunuyor ama beklediğimden çok daha klas ve estetik bir dille bunu başarıyor.

The Naked Magicians (Mike Tyler ve Christopher Wayne) 2016 Edinburgh Festival Fringe'deki başarılı sezonlarını yeni tamamladılar. Ancak aldanmayın; bu sadece seyirci toplamak için çıplak erkek vaadi sunan, alelacele hazırlanmış, havada kalan bir gösteri değil.  Bundan çok daha akıllıca kurgulanmış. Avustralya ateşi arayanlar hayal kırıklığına uğramayacak olsa da, bu karizmatik ikili gerçek bir özveriyle performans sergiliyor; hem birbirleriyle hem de seyirciyle harika bir uyum yakalayıp gerçekten komik anlara imza atıyorlar.  Bununla birlikte, şüphesiz çok eğlenceli olan bu gösteriyi gereğinden fazla analiz edip tadını kaçırmak istemem!  Gösteri inanılmaz derecede akıcı ve sizi asıl büyük sürpriz olan finaldeki "vuruş" için bekletmeyi biliyor. Çıplaklık vaadini, gereksiz bir teşhirden ziyade, zaman zaman boylesque tarzını andıran komik bir oyunbazlık olarak kullanıyorlar.  İlk kez 2014'te sahnelenen ve dünya çapında doksanın üzerinde şehri gezen prodüksiyonun enerjisi hala yerinde.  Tyler ve Wayne'in performans boyunca ne kadar eğlendiği hemen belli oluyor; bu neşe ve muziplik seyirciye de fazlasıyla geçiyor.

Tiyatroya girdiğiniz anda gerçek bir parti atmosferiyle karşılaşıyorsunuz. Her seyirciye gösteri başlamadan önce mühürlü kırmızı bir zarf verilmesi ve sanatçılar söyleyene kadar açılmaması talimatı gizem duygusunu artırıyor.  Salondaki hareketli müzik, insanlar yerlerine yerleşirken "parti" havasını hemen pekiştiriyor.  Minimalist sahne tasarımı ise ne tür bir gösteriyle karşı karşıya olduğunuzu gizlemiyor: havada asılı gizemli, kilitli bir kutu ve sahnenin diğer tarafında şişme bir bebek.  Yapım, yetişkinlere yönelik olduğu konusunda hiçbir numaraya girmiyor ve seçilen dil veya temalar nedeniyle kolayca rahatsız olabilecek kişilere açıkça "başka kapıya!" diyerek özür de dilemiyor.

Ancak gösteriyle ilgili yaşadığım nadir "sorunlardan" biri, biraz tutuk başlamasıydı.  Salondaki canlı atmosfer iyice oturduktan sonra, asıl ikiliyle karşılaşmadan önce bir "ısınma turu" yapılıyor.  Sahneye ilk çıkan komedyen Maureen Younger'ı sadece bir "ön grup" olarak nitelemek belki biraz haksızlık olur; kendisi oldukça dişli, eğlenceli ve sahneye hakim.  Belki bunu çift gösterili bir program olarak tanımlamak daha doğru olurdu, ancak "ana gösteriye" giden yolda bu durum atmosferi biraz dağıtıyor ve heyecanı kesiyor.  Bu durum Younger'ın suçu değil; materyalleri her ne kadar çok "yenilikçi" olmasa da seyirciyi güldürmeyi başarıyor. Ancak formatın yapısında bir hata var; Younger'ın kısa sahnesinden hemen sonra erken bir ara veriliyor ve tiyatrodaki enerji sönmeye başlıyor.  Younger kesinlikle yetenekli bir komedyen, ancak sonrasında gelecek olan gürültülü eğlenceye giden o ivme bozulmuş oluyor ve bu da eserin bütününe pek hizmet etmiyor.  Younger'ı tekrar izlemeyi kesinlikle isterim ama burada biraz eğreti durmuş.

Eğlenceye verilen kısa aradan sonra müzik tekrar yükseliyor, Tyler ve Wayne büyük bir enerjiyle sahneye fırlıyorlar – sahne tecrübeleri o kadar belirgin ki seyirci anında tekrar parti moduna giriyor.  Böyle bir yapımı incelemek biraz tuhaf bir durum: Karanlık bir salonda tek başınıza oturup, önünüzde gelişen olayları eleştirmeye çalışmak pek kolay değil.  Bazen kendimi yanlışlıkla bir bekarlığa veda partisine düşmüş gibi hissetsem de, mizahın cinsiyet veya cinsel yönelimden bağımsız olarak herkesi kapsayıcı olması sayesinde şüphesiz herkes harika vakit geçiriyordu.  Gösteride seyirci katılımı önemli bir yer tutuyor ama bunu ne seyirciyi ne de katılımcıları utandırmadan yapıyorlar.  Sanatçıların doğaçlama yeteneği ve kıvrak zekası, ayrıca oldukça cesur gönüllülerin de katkısıyla gerçekten unutulmaz anlar ortaya çıkıyor.

Sihirbazlık kısmının da fena olmadığını söylemeliyim!  Tahminlerin yapıldığı, telefonların kaybolup tekrar ortaya çıktığı, sutyenlerin çıkarıldığı ve giysilerin yok olduğu sahnelerde gerçekten hayret verici anlar yaşanıyor; her şey devasa bir kâğıt mendil "boşalmasıyla" (ne demek istediğimi izleyince anlayacaksınız) son buluyor.  Şakalar bazen bariz olsa da, o kadar sempatik ve özgüvenli bir tavırla sunuluyor ki gülmeden edemiyorsunuz. Kaçınılmaz çıplaklık anına yaklaştıkça herkesin keyfinin yerinde olduğu açıkça görülüyor.

Başka bir yerde daha iyi sihir gösterileri izler misiniz?  Büyük ihtimalle.  Başka bir mekanda daha fazla çıplaklık görür müsünüz?  Belki.  Peki ikisini aynı sahnede görebilir misiniz?  Hiç sanmam.  Peki sahnedeki o kimyayı, o muzip, maço ama kendini tiye alan eğlence anlayışını bulabilir misiniz?  İmkansız.  Öyleyse çocuklara bir bakıcı bulun ve onları evde bırakın.  Trafalgar Studios'a gidin ve bu eğlencenin tadını çıkarın.

TRAFALGAR STUDIOS'TA SAHNELENECEK THE NAKED MAGICIANS İÇİN ŞİMDİ REZERVASYON YAPIN