RECENSIE: The Philanthropist, Trafalgar Studios ✭✭

Tom Rosenthal, Matt Berry en Charlotte Richie in The Philanthropist. Foto: Manuel Harlan The Philanthropist

Trafalgar Studios

20 april 2017

2 Sterren

Boek Nu

The Philanthropist van Christopher Hampton is een toneelstuk dat in de jaren '60 grote successen boekte en zelfs drie Tony-nominaties in de wacht sleepte. In deze grappige maar vederlichte herneming, met een jonge sterrencast, is die magie echter ver te zoeken.

Het stuk is een herinterpretatie van Molières Le Misanthrope en speelt zich af als een Engelse 'drawing room comedy' over een dag uit het leven van een groep academici in Oxford. De sympathieke maar ruggengraatloze Philip is niet bestand tegen de charmes van een dinergast, terwijl zijn verloofde Celia op haar beurt bezwijkt voor de flamboyante auteur Braham. Al snel reflecteert het tweetal op hun onverenigbaarheid en de manier waarop Philips overmatige vriendelijkheid meer pijn dan verlichting veroorzaakt.

Matt Berry en Simon Bird. Foto: Manuel Harlan

Hoewel het stuk profiteert van een uiterst vernuftig begin en einde, is alles daartussenin ongeveer even zwak en inhoudsloos als Philip zelf. Hampton mag zijn studenten dan wel lyrische en diepzinnige dialogen in de mond leggen, groots theater levert het niet op.

Zou dit zich op een echt feestje afspelen, dan zou je je verontschuldigen en naar een andere kamer vluchten. Het uitzitten van de voorstelling voelt vaak als een opgave; de tweede helft duurt een eeuwigheid om uiteindelijk maar weinig te zeggen, terwijl Philip en Celia zich verliezen in langdradige zelfanalyse en eindeloze monologen.

Het stuk is op zijn best wanneer de humor de boventoon voert; de meeste castleden hebben een achtergrond in de comedy en er zijn korte vlagen van Wilde-achtige gevatheid die zeer vermakelijk zijn. De personages zijn echter niet gelaagd genoeg en het acteerwerk mist de nuance die nodig is om de emotionele climax van het stuk geloofwaardig neer te zetten.

Charlotte Ritchie en Simon Bird. Foto: Manuel Harlan

De meest evenwichtige vertolking komt van Tom Rosenthal als de luie docent Donald, terwijl Lily Cole een indrukwekkende prestatie neerzet als Araminta.

Afgezien van deze uitzonderingen is de voorstelling vaak grappig maar zelden ontroerend; een gemis waardoor deze productie nooit de hoogtes van eerdere versies bereikt.

Simon Bird is innemend als Philip, maar het is lastig om te zien waar Philip begint en Will McKenzie ophoudt; de aimabele stuntel is meer een punchline dan een personage van vlees en bloed.

Een combinatie van ongelukkige casting en een matte regie van Simon Callow resulteert in een uiteindelijk teleurstellende avond; de grootste daad van filantropie zou zijn om de boel te schrappen en opnieuw te beginnen.

BOEK TICKETS VOOR THE PHILANTHROPIST