RECENSIE: The Rocky Horror Show, New Wimbledon Theatre ✭✭✭✭

The Rocky Horror Show

Wimbledon Theatre

29 februari 2016

4 Sterren

Koop tickets voor de Britse tournee

The Rocky Horror Show is een musicalervaring als geen ander. Sinds de première in het kleine theater boven de Royal Court in 1973, heeft het geleid tot een film, talloze internationale producties en een geheel eigen subcultuur en fangemeenschap.

Voor wie de show nog nooit heeft bezocht: het publiek verkleedt zich vaak als de hoofdpersonages en wordt aangemoedigd om gevatte opmerkingen en dubbelzinnigheden te roepen, en op te staan om te dansen tijdens de vele muzikale nummers. Het resultaat was dat het Wimbledon Theatre vol zat met visnetpanty's en dragartiesten, wat zorgde voor een van de meest gedenkwaardige sferen die ik ooit heb meegemaakt.

Het verhaal volgt het stramien van menig horrorfilm: nadat Janet het huwelijksaanzoek van Brad heeft geaccepteerd, verdwaalt het gelukkige stel in de regen. Ze stuiten op het kasteel van de travestiet Dr. Frank-N-Furter. Hij onthult zijn creatie, een jongeman genaamd Rocky Horror, die doodsbang is voor de dokter en diens seksuele avances afwijst. Terwijl Brad en Janet verdwalen in de vreemde wereld van de dokter, doen enkele van zijn medewerkers hun best om de macht in het kasteel over te nemen.

Het plot is volkomen nonsens (en op het toneel is er nog minder van te maken), maar in veel opzichten zijn het verhaal en zelfs de prestaties secundair. Je krijgt de indruk dat het publiek zelfs naar de meest verschrikkelijke productie ooit zou kijken zonder dat het hen iets uitmaakt, zo vastberaden zijn ze om er een feestje van te maken.

De muziek is een pastiche van oude horror B-films en er waren een paar aanstekelijke nummers en momenten van interactie met de zaal, met name tijdens de beroemde Time Warp. Er was een leuke moderne twist tijdens het nummer 'There’s a Light', toen het publiek spontaan hun telefoons gebruikte als zaklamp voor extra sfeer.

Voor het eerst bij deze show zijn voelt een beetje als deel uitmaken van een sekte zonder dat iemand je het heilige boek heeft gegeven. Iedereen kent de teksten, de danspasjes en de in-jokes. Zelfs verteller Steve Punt grapte bij de aanvang: 'Ik wil de show niet verpesten voor de twee of drie van jullie die hem nog nooit hebben gezien'. Je gaat erin mee, of je beleeft een uiterst verwarrende avond.

Ik koos voor het eerste en heb ontzettend veel plezier gehad, mede dankzij een vermakelijke cast met een paar bekende gezichten. Diana Vickers (The X Factor) en Ben Freeman (Emmerdale) vertolkten de rollen van Janet en Brad, en gelukkig voelde geen van beiden aan als 'stunt casting'.

Ik was aanvankelijk wat huiverig over Vickers na haar wat vlakke acteerprestatie in het toneelstuk The Duck House een paar jaar geleden. Musical is haar echter duidelijk veel beter op het lijf geschreven; ze was een heerlijk naïeve Janet tegenover de sullige Brad van Freeman. Freeman was zo overtuigend en beschikt over zo'n magnifieke zangstem dat ik pas na afloop doorhad dat hij het was.

Binnen een zeer getalenteerd ensemble was understudy Lauren Ingram als Columbia een absolute uitblinker. Ik verheugde me oorspronkelijk op Sophie Linder-Lee in de rol (een personage dat niet verder af kan staan van haar vorige rol als Glinda), maar Ingram was een fantastische vervanger in wat wellicht haar eerste keer op het podium in deze rol was. Grappig, innemend en een geweldige zangeres; het was een van de beste prestaties van een understudy die ik heb gezien.

Kristian Lavercombe heeft de rol van Riff-Raff wereldwijd blijkbaar al meer dan 1.000 keer gespeeld, dus het is geen verrassing dat de rol hem als gegoten zit. Richard Meeks Eddie/Dr Scott was echter soms wat zacht en moeilijk te verstaan boven de geweldige band van Ben Van Tienen uit.

Verteller Steve Punt hield de vaart er goed in met scherpe actuele grappen en geïmproviseerde kwinksels. Choreograaf Nathan Wright zette de juiste toon met vreemde en maffe routines, terwijl het lichtontwerp van Nick Riching zowel indrukwekkend als dramatisch is.

Rocky Horror is een show die qua plot en focus veel tekortkomt; ik vermoed dat als ik het had gezien voordat het een cultstatus bereikte, ik het vreselijk had gevonden. Tegenwoordig is deze show echter zoveel meer dan wat er op het toneel gebeurt. Als theatrale totaalervaring is het iets dat je niet mag missen.

ROCKY HORROR TOERT MOMENTEEL DOOR HET VK. KLIK HIER VOOR TICKETS