RECENSIE: The Wind In The Willows, London Palladium ✭✭✭

Gary Wilmot, Denise Welch, Rufus Hound, Simon Lipkin, Craig Mather in The Wind in the Willows The Wind In the Willows

London Palladium

29 juni 2017

3 Sterren

Boek Nu

The Wind in the Willows in het Palladium is een beetje een tegenstrijdigheid op zich; Ontwerper Peter McKintosh doet weinig om de vredige idylle van het Engelse platteland uit het klassieke verhaal van Kenneth Grahame op te roepen. Hij kiest er liever voor om deze kolossale musical te presenteren met een enorme spiralende boomring en precies geplaatste wilgen die klinisch boven de gigantische ruimte hangen. Rachel Kavanaugh regisseert een gelikte en vrolijke show met aanstekelijke nummers van het vertrouwde duo Stiles en Drewe, en het gezelschap gooit alles in de strijd voor een avond waar zowel kinderen als volwassenen ongetwijfeld van zullen genieten. In zo'n weelderige omgeving is het lastig om charmant te blijven – een essentieel onderdeel van dit bekende verhaal – maar ik heb me uitstekend vermaakt en zag meer dan een paar kinderen op het puntje van hun stoel zitten, volledig betoverd. Het creatieve team en de cast kunnen dus gerust zijn: ze hebben de klus meer dan geklaard.

Craig Mather (Mole), Simon Lipkin (Ratty) en ensemble in The Wind in the Willows. Het openingsnummer 'Spring' begint knallend wanneer we de bewoners van de rivieroever ontmoeten, familie voor familie. (Een speciale vermelding gaat naar de hilarisch geklede, op veiligheid beluste egels die het luidste applaus van de avond kregen.) We maken kennis met Rat en Mol terwijl ze 'aan het klooien zijn met bootjes' – een echte boot natuurlijk, we zijn tenslotte in het Palladium. Producent Jamie Hendry schreef dat deze productie de vreugde van vriendschap wilde vieren, en de 'bromance' tussen Simon Lipkin en Craig Mather is dan ook duidelijk voelbaar. Lipkin is wat opvliegend en sarcastisch, eeuwig geërgerd door de naïviteit van Mather, hoewel veel van hun dialoog vooral dient om het verhaal uit te leggen. Ik vroeg me eerlijk gezegd af hoeveel tekstschrijver Julian Fellowes werkelijk heeft bijgedragen, aangezien de tekst nogal beknopt was tussen de opeenvolgende aanstekelijke nummers door. Gary Wilmot maakt het trio compleet als een imposante en geloofwaardig militaristische Das.

Rufus Hound als Mr Toad in de Britse tournee van The Wind in the Willows. CREDIT: Helen Maybanks

De volgende die we ontmoeten is Meneer Pad, met veel enthousiasme gespeeld door tv-persoonlijkheid Rufus Hound. Hij is overduidelijk enthousiast en zijn plezier om Pad te mogen spelen in dit iconische theater spat er vanaf. Het felle groene haar en de snor bekronen zijn maffe en pompeuze vertolking, al had ik graag wat meer 'pad-achtige' sprankeling in zijn motoriek gezien. De enige die echt een geloofwaardige dierlijke fysiek en een consistent personage wist neer te zetten, was Neil McDermott als de gemene Chef Wezel. Gespeeld als een gangster uit East End, waren zijn stem en beweging uitzonderlijk, terwijl zijn smalende en onvoorspelbare Wezel de meest interessante karakterontwikkeling van de show doormaakte. Een andere opvallende prestatie is die van Natalie Woods als het Paard, dat lijdt onder Pads aanvankelijke obsessie met caravans; ze tapt vol overgave en zingt prachtig in het sterkste nummer van de show, 'The Open Road'. Denise Welch deed ook mee.

Neil McDermott en het ensemble van The Wind in the Willows. Foto: Marc Brenner.

Er zitten talloze vermakelijke ideeën in deze productie: synchroonzwemmende otters, homoseksuele konijnen-ouders, een mooie montage in de rechtszaal en een werkelijk verbluffende ontsnapping met een trein. Toch vraag ik me af of het publiek tegenwoordig niet een beetje moe is van het vergeven van de 'eigenaardigheden' van hun aristocratische meerderen. In een wereld van politieke onrust en sociale spanningen, voelt het lachen om egoïstische en verwaande figuren – puur omdat ze tweed dragen en 'poep poep' roepen – soms wat oppervlakkig aan. Julian Fellowes heeft een carrière gebouwd op verhalen over prachtige rijke mensen in statige huizen, maar een bijproduct daarvan is een land dat sociaal gezien misschien wel net zo verdeeld is als honderd jaar geleden. Dat gezegd hebbende: ik heb oprecht gelachen om de gevatte teksten van Drewe en werd meegesleept door de gulle partituur van Stiles, onberispelijk gedirigeerd door Tony Higgins. Ik twijfel er niet aan dat deze show volle zalen zal trekken en velen zal vermaken. Deze Willows is maf, groots en geeft je een 'high', maar de echte charme ontbreekt.

BOEK NU TICKETS VOOR THE WIND IN THE WILLOWS

Bekijk meer scènefoto's van The Wind In The Willows