RECENSIE: This Is Not Culturally Significant, Bunker Theatre ✭✭✭✭

Adam Scott-Rowley. Foto: Bessell McNamee This Is Not Culturally Significant

The Bunker Theatre

16 mei 2017

4 sterren

Boek Tickets

Adam Scott-Rowley verschijnt op het toneel met een asgrijs gezicht, hijgend en volledig naakt. Al snel verandert hij, zonder kostuumwissel, in een Amerikaanse pornoster die schijnbaar geniet van een nogal eenzame aangelegenheid. Gedurende het komende uur zingt, preekt, danst en vloekt hij in de gedaante van diverse personages wier levens in elkaar overvloeien en bijna onbeheersbaar ontsporen. Het is een vaak briljant stuk dat het aanzienlijke talent van Scott-Rowley etaleert en een diepgaand, scherp inzicht biedt in de complexiteit van de menselijke geest.

Ik heb, net als de meesten van u, nog nooit een toneelstuk gezien dat volledig naakt werd opgevoerd. Toch is het verbazingwekkend hoe snel je eraan went, na die eerste vlaag van ongemak. In de uitstekende programmatoelichting vertelt Scott-Rowley over het ontstaan van het stuk: nachten met vrienden van de toneelschool, proberend personages te creëren die zowel buitenissig als waarachtig waren. Het naakt optreden draagt hieraan bij, maar het is slechts een symbool van de openhartigheid van het stuk. Hoewel het stuk veel duistere thema's aansnijdt – huiselijk en seksueel geweld, dakloosheid en depressie, om er maar een paar te noemen – voelt het nergens deprimerend aan. In plaats daarvan schetst het een droomachtig wandtapijt van de wereld, waarbij gebeurtenissen aan elkaar zijn gehecht door thema's, woorden en in één geval, uiteenlopende vertolkingen van 'Rule Britannia'. Scott-Rowley slaagt er voortreffelijk in om te laten zien hoe we allemaal verbonden zijn, ongeacht wie of waar we zijn – verenigd door dezelfde snijdende passies, zowel in het licht als in de duisternis.

Adam Scott-Rowley. Foto: Bessell McNamee This Is Not Culturally Significant bevat een paar onvergetelijke momenten. De pompeuze spiritist die het publiek uitdaagt om een obscure hindoeïstische of boeddhistische tekst te noemen, als onderdeel van een weddenschap of hij daar wel '20 minuten' over kan praten, wat (althans tijdens mijn voorstelling) culmineerde in een heerlijk stukje publieksinteractie. Een eenzame vrouw die reflecteert op een kinderachtige supermarktstunt voordat ze een lied opdraagt aan haar overleden geliefde; een mishandelde vrouw die eindelijk opstaat tegen haar harteloze echtgenoot; een dakloze vrouw uit Glasgow die om een gunst smeekt bij een onzichtbare en onsmakelijke politieagent – alle vier de personages worden neergezet met een oprechte overtuiging die hen precies aan de juiste kant van de parodie houdt.

Scott-Rowley heeft een geweldig talent voor visuele en vocale cues, waardoor zijn personages direct herkenbaar zijn, zelfs wanneer ze (tegen het einde van het stuk) met een alarmerende snelheid in elkaar overgaan. Enkele personages werkten voor mij niet perfect – de Brexit-aanhanger uit de middenklasse was weliswaar goed geobserveerd, maar leunde iets te veel op een catchphrase, en de kwakkelende theaterproducent deed me teveel denken aan de snookercommentatoren van Mitchell en Webb. De gehaaste of licht geforceerde ontknopingen van een paar verhalen stoorden me enigszins; maar bij nader inzien vind ik veel aanknopingspunten voor alternatieve interpretaties in een stuk dat begint met een acteur die kwetsbaar en angstig op het toneel staat, en eindigt met de impliciet foute overtuiging dat het eindelijk allemaal voorbij is. Het is een stuk dat veel moeite doet om aan te zetten tot nadenken, en dat maakt het alleen maar bewonderenswaardiger.

This Is Not Culturally Significant is een indringend en tot nadenken stemmend stuk, volledig naakt uitgevoerd door Adam Scott-Rowley. Als je daar eenmaal overheen bent – en geloof me, dat duurt niet lang – word je gegrepen door een scala aan menselijke emoties, gevangen in de uitbeelding van talrijke absurde, maar zeer herkenbare personages. Ik raad u ten zeerste aan om dit te gaan zien.

BOEK TICKETS VOOR THIS IS NOT CULTURALLY SIGNIFICANT