RECENSIE: Tick, Tick... BOOM!, Bridge House Theatre ✭✭✭✭

Julian Eaves recenseert de musical Tick, Tick... BOOM! van Jonathan Larson, nu te zien in het Bridge House Theatre SE20.

Foto: Jamie Scott-Smith Tick, Tick... BOOM!

Bridge House Theatre

7 oktober 2019

4 Sterren

Boek Tickets

Toen dit fascinerende, piepkleine nieuwe Fringe-theater een paar jaar geleden de deuren opende, was ik er als de kippen bij. Ik was aangenaam verrast door het vermogen van artistiek directeur Guy Retallack en producent Rob Harris om hoogwaardige charme te creëren op hun podium ter grootte van een ansichtkaart. Ze kozen stukken die perfect bij de ruimte pasten en bezetten deze met het beste talent dat er te vinden was. Sindsdien is het een parel in het culturele leven van Penge geworden en een trekpleister voor ondernemende buitenstaanders: op slechts 20 minuten met de trein vanaf Victoria is het een aantrekkelijke bestemming voor heel Zuidoost-Londen en daarbuiten. Ik reisde zelf vanuit Tunbridge Wells en was er in 50 minuten, wat me met een kortingskaart slechts £8 kostte voor een retourtje. Het was elke minuut en elke cent dubbel en dwars waard.

Foto: Jamie Scott-Smith

Dit werk, een van de slechts twee voltooide shows van de tragisch jong overleden Jonathan Larson, is een typisch 'vroeg werk': drie jonge vrienden (twee jongens en een meisje) genieten van elkaars gezelschap in New York City, en een van hen schrijft toevallig musicals en — jawel — zet een show op in de jaren '90-variant van een schuur. En die show blijkt... nou ja, ik wil niet alles verklappen, maar we zijn hier wel in musical-comedy-land, mensen. Genoeg gezegd. Hoewel de show een soort rudimentaire rode draad heeft, is hij op zijn best in de evocatie van het hechte trio, gedomineerd door Alex Lodge's charismatische Jon (de plaatsvervanger voor Larson zelf) met liefdevolle ondersteuning van zijn vrienden Susan (Georgie Ashford) and Michael (James Hume), die ook op kundige wijze dubbelrollen vertolken als meer perifere personages (Jons agent, Jons vader...). De voorstelling duurt iets meer dan een uur, zonder pauze, en zit precies in de 'Goldilocks-zone': niet te kort en niet te lang. Het voelt zowel als een revue als een script-gedreven drama: er valt veel te lachen, maar er zijn ook onverwachte, serieuzere momenten.

Foto: Jamie Scott-Smith

De partituur is echter de grootste troef en met ondersteuning op keyboard en gitaar door Jamie Ross (buiten het zicht van het publiek), klinkt het veel grootser dan het in werkelijkheid is. Nummers als 'Green, Green Dress', 'Johnny Can't Decide', 'Real Life', 'Sugar' en de prachtige ballad 'Come To Your Senses' vergeet je nooit meer als je ze eenmaal hebt gehoord. Er is zelfs ruimte voor de zachte, maar technisch briljante Sondheim-parodie 'Sunday (Brunch)', evenals het oprechte verlangen in 'Why', dat Lodge vertolkt terwijl hij zichzelf begeleidt op een keyboard op het toneel. En er is meer. De intense intimiteit van de zaal zorgt voor een heerlijk diepe onderdompeling in elk nummer, en het buitengewone detail en de overgave in de vertolkingen zorgen ervoor dat je elk moment ervaart als een echte, geleefde gebeurtenis.

Foto: Jamie Scott-Smith

Het is prachtig uitgelicht door Richard Williamson en de sobere vormgeving van Natalie Johnson is effectief zonder af te leiden. Phil Lee verzorgt het geluid, maar de stemmen zijn vrijwel altijd onversterkt. Paul Harris tekent voor de choreografie, al had daar best wat meer van in mogen zitten. De regie van Retallack is er altijd op gericht om de menselijke realiteit van de personages naar boven te halen; hij combineert dit met een trefzeker en zeer intelligent gebruik van de ruimte om de dramatische impact van de gebeurtenissen te vergroten. Een pareltje!