Winnaars van The Stage Debut Awards 2019 bekendgemaakt

Gisteravond vonden The Stage Debut Awards plaats in The Brewery in Londen, waarbij het publiek Jac Yarrow kroonde met de Joe Allen West End Debut Award voor zijn rol in Joseph and the Amazing Technicolor Dreamcoat.

Jac Yarrow tijdens The Stage Debut Awards 2019. Foto: Alex Brenner

Er zijn genoeg theaterprijzen om uit te kiezen, en de meeste lijken zich te concentreren rond de start van het jaar.  Het was dan ook verfrissend om bij deze uitreiking te zijn - zelf nog een relatieve nieuwkomer, nu drie seizoenen onderweg - die het jaar beslaat van 1 augustus tot 31 juli en zich richt op het soms lastige proces van het vestigen van nieuw talent.  Gisteravond kwam de crème de la crème van de Britse theaterwereld samen in de gerenoveerde 18e-eeuwse industriële ruimtes van de voormalige brouwerij van Whitbread bij Barbican in Londen, om nieuwkomers in de industrie te vieren en hun prestaties te bejubelen.

En wat een buitengewone verscheidenheid aan werk — en carrierepaden — werd er getoond.  Het was bijna alsof de selectiecommissie er alles aan had gedaan om elk aspect van de mensheid te vertegenwoordigen in de immens gevarieerde reeks genomineerden en presentatoren.  En toch, wanneer je keek naar het werk dat ze leveren, was het onmogelijk om te beargumenteren dat deze mensen niet het allerbeste vertegenwoordigen op de creatieve podia van dit land.

Presentatrice Cush Jumbo zorgde voor een verkwikkende, ontspannen toon.  De eerste winnaar, Beste Actrice in een Toneelstuk, was Lauren O'Leary uit de Ierse Republiek. Zij opende de avond met het emotionele verhaal over haar reis naar Wales om auditie te doen voor 'The Awkward Years' bij The Other Room in Cardiff.  Ze nam de prijs in ontvangst van Giles Terera, die ook een persoonlijk verhaal deelde over negatieve profilering tijdens een proefauditie op de toneelschool; hij liet zich echter niet stoppen, hield vast aan zijn droom en werd uiteindelijk aangenomen.  Beste Acteur in een Toneelstuk werd de doofstomme Jamal Ajala voor 'Ear for Eye' in het Royal Court in Londen, die zijn prijs ontving uit handen van Rosalie Craig.  Het Royal Court zag ook de prijs voor Beste Schrijver gaan naar Jasmine Lee-Jones voor haar briljante en vlijmscherpe stuk 'Seven Methods of Killing Kylie Jenner', dat zich afspeelt tussen de echte wereld en de 'Twittersphere'.

Dit was dan ook hét thema van de avond: het vinden en erkennen van groots nieuw creatief talent.  Immers, alleen al op de shortlist staan voor zo'n erkenning is een prestatie van formaat.  De Britse theaters zijn drukker dan ooit en de hoeveelheid kwalitatief goed werk dat wordt geproduceerd is ontzagwekkend.  En vaak baanbrekend.  Michael Xavier, ster in West End en op Broadway, was zichtbaar enthousiast om de prijs voor Beste Componist of Tekstschrijver uit te reiken aan het bijzondere schrijvers- (en spelers)kwartet David Cumming, Felix Hagan, Natasha Hodgson en Zoe Roberts voor hun opmerkelijk originele en actuele 'Operation Mincemeat'. Deze voorstelling, te zien in het New Diorama, bevatte een partituur variërend van zeemansliederen tot hiphop.

Er waren onderweg nog veel meer verrassingen.  Maar misschien was niemand wel zó verrast als Adam Hugill, winnaar van de prijs voor Beste Acteur in een Musical.  Hij had zichzelf nooit als zanger gezien, laat staan als musicalspecialist, maar zijn rol in 'Standing at the Sky's Edge' (Crucible Theatre, Sheffield) heeft hem prompt naar de top gekatapulteerd. En dat terwijl hij net zijn koffers pakt voor Zuid-Afrika om te filmen voor de nieuwe Terry Pratchett-fantasyserie.  Evenzeer inspirerend was Danielle Fiamanya, onlangs afgestudeerd aan GSA, die won als Beste Actrice in een Musical voor haar rol als Nettie in 'The Color Purple' bij het Leicester Curve.

Nog verser in het vak is Jac Yarrow, die nog niet eens was afgestudeerd aan de Arts Educational Schools toen hij in West End doorbrak als de hoofdrolspeler in 'Joseph and the Amazing Technicolor Dreamcoat'. Het leverde hem de Joe Allen Best West End Debut-prijs op, uitgereikt door de zeer ervaren Janie Dee.  In een nagesprek spraken beiden met hun kenmerkende vrijgevigheid en bedachtzaamheid over het hoge niveau van de Britse toneelscholen en de sublieme kwaliteit van de acteurs die daarvan afkomen.  (En overigens, mocht u de korte speelperiode van het spectaculaire 'Joseph' in het Palladium hebben gemist: er gaat een gerucht dat de show terugkomt, mogelijk al zeer binnenkort.)

Het was onmogelijk om het andere overkoepelende thema van de avond te missen: het overdragen van erkenning en aanmoediging door de gevestigde orde aan de beloftes voor de toekomst.  In een zaal vol toonaangevende producenten en theaterhuizen — zowel commercieel als gesubsidieerd — was alle energie gericht op het bouwen aan de carrières van morgen. Dit gebeurde met een gevoel van inclusiviteit en diversiteit die we niet altijd in elk deel van de huidige maatschappij terugzien.  Tijdens dit evenement hoorden we echter niet alleen over de noodzaak van een bredere gemeenschap: we zagen het voor onze ogen gebeuren.

Zo was Rufus Norris, artistiek directeur van het National Theatre, aanwezig om de prijs voor Beste Regisseur te overhandigen aan Atri Banerjee voor zijn bezielde regie van het familiedrama 'Hobson's Choice' uit 1916 bij de Royal Exchange in Manchester.  Zelfs klassiek theater moet de actualiteit aanspreken, en dit was een perfect voorbeeld van hoe dat moet, met Tanika Gupta’s pakkende verplaatsing van het stuk naar de textielhandel in Lancashire in de jaren 80.  Dat gold ook voor regisseur Lynette Linton en ontwerper Frankie Bradshaw met 'Sweat' in het Donmar Warehouse. Deze productie verhuisde naar het Gielgud Theatre in West End (met wachtrijen tot om de hoek) en creëerde met dit relaas over het verval van industrieel Amerika een treffende metafoor voor het hedendaagse Groot-Brittannië.  Zij wonnen de prijs voor Best Creative West End Debut, uitgereikt door een bewonderende Mark Gatiss.

Natuurlijk maken sommige mensen een zijstap in hun carrière, en zo'n nieuwkomer was te vinden in de ontwerper van het prachtige decor voor 'Antony and Cleopatra' bij het National Theatre en voor het totaal contrasterende 'The Hunt' bij de Almeida.  Evie Gurney, afkomstig uit de modewereld, zegevierde vooral door haar vermogen om de kracht van een van de beroemdste Midden-Oosterse heersers ooit te 'zien' en aan ons te tonen, in een glamoureuze, op maat gemaakte eigentijdse look voor Sophie Okonedo. De prijs werd uitgereikt door Jonathan Bailey, terwijl Brenda Edwards Taya Tower feliciteerde als Child Performer of the Year in diezelfde Almeida-productie.

Ik heb helaas geen ruimte om alle andere fantastische genomineerden te noemen die nog meer gevarieerde stemmen aan de avond toevoegden.  Er waren optredens van Rachel Tucker, die 'The Sky and Me' uit 'Come From Away' zong, en Amara Okereke, de winnares van vorig jaar, die 'Make Someone Happy' uit Jule Styne's 'Do Re Mi' bracht.  Een uitstekende keuze.  Iedereen die hier beschreven is, heeft precies dat gedaan in een wereld die het hard nodig heeft.  Zoals Janie Dee zei: 'Wat je ook doet, je moet de wereld om je heen echt goed bekijken, accepteren en erop reageren op een manier die steek houdt'.  Dat is precies waar we theater voor nodig hebben.

BEZOEK DE WEBSITE VAN THE STAGE