Het Phoenix Theatre opende zijn deuren op 24 september 1930. De feestelijke openingsvoorstelling was Private Lives van Noël Coward, met een sterrencast bestaande uit Coward zelf, Adrienne Allen, Gertrude Lawrence en een jonge Laurence Olivier. Coward keerde in 1936 terug naar dit theater met Tonight at 8:30. In 1948 was het theater het toneel voor de premières van twee nieuwe stukken van Terence Rattigan (Harlequinade en The Browning Version), gevolgd door de terugkeer van Coward in 1952 met Quadrille. De band met Coward werd in 1969 vereeuwigd tijdens een speciale midnight matinee, waarbij de foyerbar officieel werd omgedoopt tot de Noël Coward Bar. Het theater kende een glorietijd in 1968 met de musicalversie van The Canterbury Tales, die bijna 2.000 keer werd opgevoerd. Ook in 1978 was het raak met Tom Stoppards Night and Day, dat twee jaar lang volle zalen trok. In de jaren tachtig voerden musicals de boventoon, met producties als The Biograph Girl, The Baker’s Wife en Into the Woods. De meest iconische productie in de geschiedenis van het Phoenix Theatre is zonder twijfel Blood Brothers van Willy Russell. Na de overplaatsing vanuit het Albery Theatre in 1991, hield de voorstelling het maar liefst 21 jaar vol. In 2013 vormde het theater het decor voor de originele West End-productie van de musical Once.