Najchętniej czytane recenzje 2021 roku – Ranking Top 10

Kończąc rok 2021, postanowiliśmy przyjrzeć się najchętniej czytanym recenzjom na BritishTheatre.com w ciągu ostatnich dwunastu miesięcy. Oto Top 10 recenzji. Czy udało Wam się zobaczyć którąś z tych świetnych produkcji?

Killian Donnelly i Lucy St Louis w Upiorze w Operze. Fotografia: Johan Persson

Oto Top 10 recenzji 2021 roku.

The Phantom of the Opera

Her Majesty's Theatre

Upiór w Operze powrócił do Her Majesty’s Theatre. Obserwując z boku, jak dwaj producenci spektaklu spierali się o przyszłość uznanej inscenizacji Hala Prince’a, Douglas Mayo z niecierpliwością wyczekiwał powrotu do kryjówki Upiora w londyńskim Her Majesty’s Theatre, by sprawdzić, co stało się z tym „genialnym oryginałem”. Przeczytaj recenzję

Gina Beck (Nellie) & Julian Ovenden (Emile) w South Pacific w CFT. Fotografia: Johan Persson South Pacific 

Chichester Festival Theatre (Online)

Libby Purves stwierdziła: Prawie najbardziej imponującym elementem inscenizacji Daniela Evansa jest sam fakt, że w ogóle się odbywa: mimo widoku niebieskich maseczek, Chichester potwierdza z niemal szaloną przekorą, że wielki musical powrócił: 32-osobowa obsada, 16-osobowa orkiestra, wokaliści, którzy musieli ćwiczyć w przyłbicach i dzika choreografia ansamblu autorstwa Ann Yee, trenowana początkowo w maskach. Oklaski i wiwaty zaczęły się wraz ze zgaśnięciem świateł, a na koniec wszyscy zgotowaliśmy owację na stojąco. Przeczytaj recenzję.

David Tennant i Michael Sheen w Staged 2 Staged 2 (Online)

BBC iPlayer

Paul T Davies powiedział: Robi się teraz bardzo metatekstowo. Hit pierwszego lockdownu, w którym dwaj uwielbiani aktorzy, Michael Sheen i David Tennant, grają wersje samych siebie próbujących zachować kreatywność, powraca w dniu ogłoszenia trzeciego lockdownu. Sheen mówi nawet: „miejmy nadzieję, że nie wejdziemy w kolejny lockdown”, gdy omawiają planowane projekty. Przeczytaj recenzję.

Musical Six. Fotografia: Pamela Raith SIX

Vaudeville Theatre

Paul T Davies zauważył: Spóźnienie się na imprezę zawsze niesie ze sobą ryzyko, że to, co najlepsze, już minęło. W końcu nadarzyła się okazja do zrecenzowania Six, gdy zawitał do swojego „teatru na zawsze”, czyli Vaudeville. Słyszałem plotki, czułem ten szum i imprezowy klimat. Ale czy to tylko kwestia szumu medialnego i zachwytów fanatycznych wielbicieli wypełniających widownię? Absolutnie nie. To porywające, oszałamiające, trzęsące historią (her-story), głośne i dumne widowisko, które ma w sobie więcej ikry niż całe sezony Drag Race. Od pierwszego uderzenia ten spektakl jest genialny, zuchwały w swojej postawie, a przy tym mówi nam więcej o sześciu żonach Henryka VIII, niż kiedykolwiek nauczyliśmy się w szkole. Przeczytaj recenzję

Portret Doriana Graya

Barn Theatre (Online)

Oscar Wilde, bez wątpienia jeden z pierwowzorów dzisiejszych „influencerów”, byłby zachwycony widząc, że jego skandalizująca powiastka moralna, Portret Doriana Graya, wciąż nas fascynuje. Została ona dynamicznie i z przytupem wprowadzona w czasy pandemii przez zespół kreatywny odpowiedzialny za świetnie przyjęte „What a Carve Up!”, scenarzystę Henry'ego Filloux-Bennetta i reżyserkę Tamarę Harvey. Przeczytaj recenzję.

Michael Sheen w Under Milk Wood. Fotografia: Johan Persson Under Milk Wood

National Theatre

„Zacznijmy od początku…” Tyle że ta inscenizacja nie zaczyna się od początku klasycznej sztuki Dylana Thomasa. Dzień zaczyna się w domu opieki, gdzie pan Jenkins przegapił śniadanie i jest zdezorientowany. Ten dodatkowy materiał autorstwa Sian Owen jest pięknie naturalistyczny i zawiera inteligentne nawiązania do właściwego tekstu. Sporym zaskoczeniem jest moment, gdy na scenę wkracza syn pana Jenkinsa (Michael Sheen), który upiera się przy widzeniu z ojcem, co nie zostaje do końca wyjaśnione. Rozczochrany, szybko zdradzający problemy z alkoholem, jawi się jako duch Dylana Thomasa, być może wypowiadający pożegnanie, na które nie miał szansy w rzeczywistości. Przeczytaj recenzję

The Phantom Of The Opera 25th Anniversary

Royal Albert Hall (Online)

Douglas Mayo zrecenzował jubileuszową produkcję Upiora w Operze Andrew Lloyda Webbera z Royal Albert Hall z 2011 roku, która była transmitowana na YouTube w ramach cyklu „The Shows Must Go On”. Pierwotnie opublikowana w 2020 roku, recenzja ta powróciła z impetem na listę Top 10 w 2021 roku. Przeczytaj recenzję.

Alexandra Silber i Molly Osborne w Indecent. Fotografia: Johan Persson Indecent

Menier Chocolate Factory

Mamy tu życie, historię, teatralną pasję, wielkie migracje i liryczny romans w deszczu. Gniew i humor, miłość i rozpacz, żarty, wigor i prztyczek w nos dla pruderyjności i uprzedzeń, a także wiele przesłań z XX wieku dla XXI wieku. Zamiast powracać ostrożnie z bezpiecznym klasykiem na poprawę humoru, dyrektor artystyczny Meniera, David Babani, postawił na – głęboki oddech – nową amerykańsko-żydowską sztukę z Broadwayu o skandalu z 1923 roku, dotyczącym lesbijskiego dramatu w jidysz z 1907 roku, oraz o jego powojennych losach w skazanym na zagładę poddaszu w łódzkim getcie. Mogło być trudno to sprzedać, choć autorka Paula Vogel jest laureatką Pulitzera z 1998 roku, a wraz z reżyserką Rebekką Taichman zdobyły nagrodę Tony tuż przed pandemią. Przeczytaj recenzję.

Eddie Redmayne (Mistrz Ceremonii) i Jessie Buckley (Sally Bowles). Fotografia: Marc Brenner Cabaret

Kit Kat Club (Playhouse Theatre)

Douglas Mayo wybrał się, by sprawdzić najbardziej pożądany bilet w Londynie, gdzie Rebecca Frecknall wraz ze swoim niesamowitym zespołem kreatywnym i obsadą Kit Kat Club zmienili to, co mogło być poprawnym wznowieniem klasyka Kandera i Ebba, w coś absolutnie rewelacyjnego. Przeczytaj recenzję.

Doctor Who - Time Fracture

Unit HQ

Nie wyobrażam sobie, by ktokolwiek niebędący fanem Doctora Who poszedł na to widowisko, ani tym bardziej czytał tę recenzję! Uwielbiam ten serial i choć nie nazwałbym się stuprocentowym „Whovianinem”, zaliczam się do grona entuzjastów. Immersive Everywhere wraz z całym zespołem zasługują na gratulacje za stworzenie prawdziwie immersyjnego doświadczenia w świecie „Whoniversum”. Projekt Rebecki Brower po mistrzowsku przenosi nas do alternatywnych światów, zaczynając od Unit HQ, gdzie w latach 40. odkryto anomalię, Time Fracture, która teraz pęka, zagrażając całemu czasowi. Problemem w scenariuszu Daniela Dingsdale’a jest to, że – podobnie jak w ostatnich seriach – jest to dwugodzinny „odcinek specjalny”, w którym świetna, 45-minutowa historia walczy o to, by zostać usłyszaną. Przeczytaj recenzję. ZAPISZ SIĘ DO NASZEGO NEWSLETTERA