London Coliseum otworzył swoje podwoje w Wigilię 1904 roku jako London Coliseum Theatre of Varieties, a jego inauguracyjny program wypełniły występy rewiowe. Przez lata budynek był świadkiem wielu historycznych wydarzeń: to tutaj w 1911 roku wystawiono ostatnią sztukę W.S. Gilberta, „The Hooligan”, a w 1931 roku komedia muzyczna „White Horse Inn” odniosła wielki sukces, osiągając liczbę 651 przedstawień. Podczas II wojny światowej teatr służył jako kantyna dla służb cywilnych (ARP), a ze sceny przemawiał sam Winston Churchill. W 1961 roku gmach zmienił funkcję na kino, które działało tam przez siedem lat, aż do momentu wprowadzenia się zespołu Sadler’s Wells Opera. W 1974 roku formacja ta przyjęła nazwę English National Opera (ENO), a w 1992 roku ostatecznie wykupiła budynek na własność. Po gruntownej i pieczołowitej renowacji rozpoczętej w 2000 roku, teatr odzyskał pełen blask w roku 2004. London Coliseum szczyci się najszerszym łukiem prosceniowym w Londynie oraz sceną o szerokości ponad 24 metrów. Był to również jeden z pierwszych teatrów wyposażonych w oświetlenie elektryczne. Ciekawostką jest fakt, że budynek posiadał scenę obrotową, choć w praktyce była ona wykorzystywana niezwykle rzadko.