Teatr zainaugurował swoją działalność 10 września 1892 roku premierą spektaklu „Wedding Eve”. Przez pierwsze dwa lata funkcjonował jako Trafalgar Square Theatre, następnie przemianowano go na Trafalgar Theatre, by wreszcie w 1895 roku przyjąć nazwę Duke of York’s – na cześć przyszłego króla Jerzego V. Scena ta od początku cieszyła się pasmem sukcesów. Wśród wczesnych hitów znalazły się m.in. komedia muzyczna „Go-Bang” (1894), „Miss Hobbs” Jerome’a K. Jerome’a (1900) oraz „Madame Butterfly” Davida Belasco. To właśnie tę inscenizację obejrzał sam Puccini, co zainspirowało go do stworzenia jednej z najsłynniejszych oper świata (jej premiera w tym teatrze odbyła się w 1932 roku). Z kolei 27 grudnia 1904 roku miał tu miejsce historyczny debiut „Piotrusia Pana” J.M. Barriego – dzieła, które stało się ikoną literatury dziecięcej. W latach 30. XX wieku teatr oferował niezwykle różnorodny repertuar – od występów The Ballet Rambert (które przyczyniły się do wzrostu popularności baletu w Wielkiej Brytanii), po Grand Guignol, czyli naturalistyczne spektakle grozy, które wcześniej podbiły Paryż. W 1960 roku budynek został wpisany na listę zabytków (Grade II). W 1979 roku teatr zamknięto na czas renowacji, by już rok później ponownie otworzyć go dla widzów. Przejęcie obiektu przez Ambassador Theatre Group w 1992 roku zbiegło się w czasie z jedną z najgłośniejszych premier tamtych lat – spektaklem „Śmierć i dziewczyna” w inscenizacji Royal Court. Owocem tej współpracy był także udany sezon „Royal Court Classics” w 1995 roku oraz entuzjastycznie przyjęty spektakl „The Weir”, który gościł na afiszu przez dwa lata. Dziś teatr nieustannie tętni życiem, goszcząc szeroki wachlarz widowisk. Jednocześnie pełni funkcję londyńskiej siedziby Ambassador Theatre Group oraz biur produkcyjnych słynnej Sonii Friedman.