ELEŞTİRİ: Musik, Leicester Square Theatre, Londra ✭✭✭✭✭

Julian Eaves, Pet Shop Boys ve Jonathan Harvey imzalı, şu an Londra Leicester Square Theatre'da sahnelenen Musik oyunundaki Frances Barber performansını değerlendiriyor.

Frances Barber 'Musik'te.

MusikLeicester Square Theatre 11 Şubat 2020 5 Yıldız Bilet Alın Bohem dünyasından kopup gelen, o kendini beğenmiş burjuvaziyi konforlu koltuklarından söküp atan ve eski bir ikon adayının kokain dumanlı, yüksek oktanlı anılarına sürükleyen bir yaylım ateşi.  Frances Barber gibi muazzam bir aktrisin, hak ettiği değeri bir türlü vermeyen dünyaya ateş püskürdüğü bu bir saatlik stand-up rutinini ancak böyle özetleyebiliriz. Görünüşe bakılırsa asırlar önce, yazar Jonathan Harvey ile müzikal tiyatronun o 'saygın' dünyasında şansını denemek isteyen (çoğu pop müzisyeni gibi) bir çift pop yıldızı el ele vermişti.  Ortaya çıkan sonuç, 'Closer To Heaven' (yakın zamanda Above The Stag'de yeniden sahnelendi), Arts Theatre'da sadık hayranlar tarafından çok sevilen (evet, ben de onlardan biriyim) ancak bazı anlam veremeyen eleştirmenleri endişelendiren büyüleyici bir serüvendi.  Gece kulübü hostesi ve 'mekan divası' Billie Trix rolündeki Frankie'miz, adeta yanan bir maytap deposu gibi ışıldıyordu. On dokuz yıl sonra, zamanın geçişinden neredeyse hiç etkilenmemiş, hatta daha sert ve tavizsiz bir şekilde geri döndü; Pet Shop Boys şarkılarından oluşan, sahte bir otobiyografik gezinti tadındaki tek kişilik şovuyla karşımızda. Şarkıların çoğu bu gösteri için taze taze hazırlanmış parodiler olsa da, aralarında orijinal yapımdan gelen o sarsıcı rock'n'roll marşı 'Friendly Fire' gibi eski dostlar da var.  Bu parçaların en büyük farkı ise sadece pop şarkısı olmamaları: Kulağa öyle gelseler de, aslında dramanın akışıyla iç içe geçmiş durumdalar.  Konu çorba (konservesi) kadar 'önemsiz' veya 'gelip geçici' bir şey olsa bile.  Evet, Batı pop kültürünün kilit isimlerine ve entellektüel dünyaya hakimseniz bu şovdan alacağınız keyif katlanıyor; Sartre'dan Warhol'a, Dali'den Madonna'ya kadar isimler havada uçuşuyor. Görünüşe göre her biri, La Trix'ten onun kült statüsü için elzem olan bir parçayı çalmış.  Ancak mekan seçimi kasten rüküş ve döküntü bir hava taşıyor, bu da Trix'in şöhret iddialarının albenisini biraz kırıyor: Leicester Square Theatre'ın o zamana yenik düşmüş genişliği, Trix ve benzerlerinin kendilerini en çok -belki de sadece- evinde hissettiği o ucuz kulüpleri her zamankinden daha fazla andırıyor. Müzik ve anlatının bütünleşmesi -Milk Media'nın sürekli değişen görselleriyle birleşince- 'Closer'a göre burada daha başarılı bir şekilde işlenmiş: Yönetmen Josh Seymour sahneler arası geçişleri büyük bir kolaylıkla sağlarken, koreograf Anthony Whiteman'ın dokunuşları da hareketi ustalıkla destekliyor.  Lee Newby'nin tasarımı, bu tarz tek kişilik gösterilerin 'tabure ve içki masası' mizansenini Barber için seçilen iddialı kıyafetlerle çok iyi yansıtıyor; David Plater'ın ışık tasarımı ise oldukça keskin.  Fergus O'Hare'in ses tasarımı (salonun en arkasında oturmama rağmen) cam gibi berraktı. Yine de bir şeyler eksik kalmış gibi hissettiriyor.  Burada insanı kışkırtacak, büyüleyecek ve cezbedecek yeterince malzeme var ama her şey sanki bir türlü esas aksiyona evrilmeyen, uzun bir 'sohbet tadında ön sevişme' gibi kalıyor.  Gösteri bitiyor ve biz bir sonraki adımda ne olacağını merak ediyoruz.  İkinci perde nerede?  Belki kuliste, belki bir restoranda, kulüpte, barda, hatta 'evde'?  Şov resmen devamını istiyor.  Harvey'nin esprileri çok yerinde, Barber bunları mükemmel oynuyor ve PSB şarkılarını sanki kendisi için yazılmış gibi söylüyor - ki zaten öyleler.  Yine de bu, harika ve iştah açıcı bir ana yemek (bol soslu bir fileminyon) gibi ama garnitürler nerede?  Tatlı nerede? Belki de...  yoldadır?  Kim bilir?  Yukarıdakilerle ilgili tüm dedikodular büyük bir saygıyla... ve tam bir ifşayla karşılanacaktır. 1 Mart 2020'ye kadar MUSIK İÇİN BİLET ALIN