GROOT INTERVIEW: David Schaal en Vincent Regan over A Steady Rain

Na een succesvolle speelperiode in het East Riding Theatre in East Yorkshire staat Keith Huffs veelgeprezen stuk A Steady Rain op het punt de planken op te gaan in Londens Arcola Theatre. Layla Haidrani sprak met de hoofdrolspelers David Schaal (The Office) en Vincent Regan (Troy) over wat het publiek kan verwachten van de Londense première. 

V: Wat trok jullie in eerste instantie aan in A Steady Rain? VR:  Ik was op zoek naar een echt goed, eigentijds toneelstuk, en dan vooral eentje met een niet al te grote cast, omdat we simpelweg niet veel acteurs konden betalen. Ik stuitte op A Steady Rain en vond het zó sterk dat ik dacht: dit wil ik zelf doen. Ik doe trouwens niet zo vaak toneel - in vijftien jaar heb ik maar een paar stukken gedaan. DS: Ik was meteen gegrepen door het geweldige script. Heel zelden lees je een stuk en denk je: dit móét ik doen - en dat had ik hierbij. Het is precies het soort drama waar ik graag naar kijk: klassieke Amerikaanse film noir, zoals Seven, en tv-series als The Killing. En de kans om met Vincent Regan te werken, over wie ik door de jaren heen veel had gehoord. V: Vincent, je bent net klaar in het East Riding Theatre. Dat moet een ervaring zijn geweest VR: Het heeft ons jaren gekost om het theater van de grond te krijgen. Toen ik voor het eerst naar Beverley in East Yorkshire verhuisde, had de stad geen theater. Ik had het gevoel dat er wel degelijk vraag naar zou zijn als we er één konden openen. In de tijd van de recessie was er geen financiering, maar via de gemeente kregen we een oude baptistenkapel, waar we dol op zijn - het is een charmante plek met een echte sfeer. Toen we A Steady Rain speelden, waren we drie weken uitverkocht. Er kwamen elke avond zo'n 170/180 mensen, dus het bleek een groot succes. V: Hoe zal het bij de Arcola verschillen van de ERT? VR: ERT werkt wat traditioneler; Arcola voelt meer als een in-en-om-je-heen-ervaring. Je bent je heel bewust van waar het publiek zit. We zijn op dit moment subtiel aan het restagen. Je zou kunnen zeggen dat het een immersieve ervaring is. DS: Het is een van mijn favoriete theaters. Ze brengen hier veel sterk nieuw schrijfwerk en zijn echt verbonden met de buurt. Er zijn veel mensen die van deze stijl houden en de Arcola zien als een plek waar het gebeurt, dus ik denk dat het hier heel goed gaat lopen.

V: Wat voor publiek trekken jullie? Denk je dat er een groot verschil zal zijn tussen Yorkshire en Londen?  VR: Oudere mensen in het noorden, jongere mensen in Londen. Er komen ook jongeren - we hébben jongeren in Yorkshire! - maar het grootste deel van ons publiek is ouder. In Londen is het een veel jongere groep. Waar ik enthousiast van word: het is heel filmisch, bijna alsof je naar een HBO-boxset kijkt. Het is echt iets voor een jong publiek, en juist ook voor mensen die normaal niet naar theater gaan: het verhaal is zo sterk. Ze zullen dat verhaal geweldig vinden en hopelijk daarna vaker een voorstelling bezoeken. V: Het deed het goed in Amerika. Waarom zal dit stuk Britse toeschouwers aanspreken?  DR: Er is hier absoluut nieuwsgierigheid én een enorme honger. We zijn dol op dat noir-achtige Amerikaanse drama. Daarnaast is Keith Huff een fantastische schrijver. Zijn dialogen en zijn manier van beschrijven: dat is pure klasse, en via mond-tot-mondreclame zullen mensen komen. De kaartverkoop bij de Arcola loopt (nu al) beter dan bij veel producties in hun beginfase. VR: Het is een heel intens stuk; het gaat over zeer gewelddadige materie. Het is echt zo'n edge-of-the-seat-ervaring. V: David, je bent bij velen bekend als Jays bullebak van een vader in The Inbetweeners. Wat heb je sindsdien gedaan? Na The Inbetweeners probeerde ik meer 'recht' spel te doen. In Engeland krijg ik op tv meestal komedie aangeboden, dus ik gooide het over een andere boeg en ging een tijdje naar Amerika. Ik kreeg een rol in een vampierserie die The Strain heet, geproduceerd door Guillermo del Toro, wat geweldig was. Ik zat drie maanden in Canada te draaien en mocht met David Bradley werken, fantastisch. Ik had een geweldige scène met David Bradley en nog een met een Amerikaanse acteur, Jamie Hector. En toen, ironisch genoeg, kwam ik net terug in Engeland en speelde ik in het tweede seizoen van de komedieserie You're the Worst, en dat personage leek niet eens zo heel anders dan Jays vader. We gaan naar LA om mijn zoon te bezoeken, die schrijver is, en we veroorzaakten complete chaos. Ik was op een vreemde manier juist weg aan het bewegen van komedie en eindigde weer precies dáár! V: Wat doe je om je elke dag voor te bereiden op de rol?  DS: Ik begin altijd met het script: zoeken naar alle aanwijzingen over het personage. Het is een soort speurwerk. Vanuit de tekst krijg je de psychologie van het personage te pakken en dan werk je van binnen naar buiten, naar de fysiekheid van het personage. Ik heb veel politiemateriaal in dit genre gezien, dus het ligt voor mij meteen binnen handbereik. Ik ga denken als een agent, me gedragen als een agent, een beetje method-achtig. Een groot deel is het werken met Vincent, het opbouwen van de relatie tussen die twee personages - er zit veel werk in, het is een twee-hander. Er is ongelooflijk veel tekst om te leren. Het is op dit moment vrijwel een fulltime baan voor me: niet alleen de tekst erin krijgen, maar ook de psychologie en de fysieke kant van het personage. VR: Ik lees het stuk elke dag. Ik ga in de kleedkamer zitten en neem het van tevoren door. En ik probeer zoveel mogelijk rust te pakken, en ongeveer een uur van tevoren goed te eten. V: Wat is je favoriete moment in de voorstelling? VR: Omdat dit een twee-hander is, sta je de hele tijd op toneel en er zitten hele lange passages in waarin je actie beschrijft. Maar als je het gevoel te pakken krijgt en je het publiek in de palm van je hand hebt, volledig mee - dat is voor iedere acteur op het toneel goud waard. Er zijn momenten van kilte, en dan weer echte momenten van tederheid en verdriet. En als je voelt dat het publiek die emoties met je meemaakt, is dat altijd een geweldige ervaring voor een acteur.

V. Als je uitdagende personages speelt, voel je dan wel eens sympathie voor ze? Neem Denny en Joey: zij gaven onbedoeld een jongen terug aan een van Amerika's beruchtste seriemoordenaars DS: Het zijn geharde agenten, gewend om op straat te werken, te praten in een soort volkse tongval; ze zijn niet overdreven empathisch. En toch heb ik enorm veel sympathie voor mijn personage. Het is een gewone kerel, een goeie. Ik zoek altijd een verbinding met het personage dat ik speel; ik móét iets in hen vinden waarmee ik kan meevoelen, om het terug te kunnen koppelen aan mezelf. Zelfs als je een absolute smeerlap speelt, kun je empathie of een referentiepunt vinden. VR: Zeker. Als acteur weet je dat je in elk personage iets moet vinden om van te houden - zelfs als het een monster is. Denny en Joey gaan door moeilijke perioden in hun leven met drastische gevolgen, maar wat er ook misgaat in het stuk: in de kern zijn het goede mensen, alleen geraakt door heel slechte omstandigheden. V: Het verhaal is deels geïnspireerd door corruptie bij de politie in Chicago. Hoe makkelijk kunnen corruptie en verleiding de moraal ondermijnen? Denk je dat mensen door verleiding op een dwaalspoor kunnen raken? DS: Als je niet rijk bent en er is verleiding om snel wat bij te verdienen - misschien een paar prostituees erbij 'runnen' en wat geld pakken - dan denk ik dat je, tenzij je echt een brave-borst-agent bent, best makkelijk van je stuk te brengen bent, zeker als iedereen het ook doet. Ik weet het niet zeker, maar er zijn in elke decennia politiekorpsen geweest waar corruptie welig tierde, en dit stuk is een soort mengelmoes van tijden. Er zit een beetje jaren 70 in, een beetje jaren 80, en zeker de suggestie dat er politiecorruptie is. VR: Als je macht krijgt binnen de politie - zeker macht over mensen - dan is die macht het corrumperende. Als er een kans is om ernaast wat geld te verdienen, zouden sommige mensen die keuze maken en anderen niet. Het personage dat ik speel is iemand bij wie het morele kompas een beetje scheef staat. V: Het is een wereld die weinig kans biedt op ontsnapping of verlossing. Geldt dat ook in het echte leven, bijvoorbeeld voor ex-gedetineerden? DS: Verlossing is iets heel persoonlijks. Als je in het leven opgesloten hebt gezeten voor moord, moet je denk ik een doel zien te vinden. Het hangt er helemaal van af waarvan je verlost moet worden. In het stuk zit door en door religieuze symboliek: een stevige dosis katholicisme, en zuivering loopt er overal doorheen. VR: Ik ben een optimist en ik geloof sterk in tweede kansen en persoonlijke verlossing. Dat heeft niet beïnvloed hoe ik mijn personage speel. Ik maak geen keuzes voor het personage die niet zwart-wit in de tekst zitten; als acteur ben je uiteindelijk de discipel. V: Keith Huff omschreef het als twee agenten, een tafel en stoelen en twee koffiekopjes die het verhaal vertellen, maar er is ook een filmoptie genomen met Stephen Spielberg als beoogd regisseur. Denk je dat een film dit verhaal recht kan doen, of werkt het beter in het theater?  DS: Het werkt in beide media, en ik kan het me voorstellen als een donker, intens psychologisch drama. Toneel is heel erg een vorm van verhalen vertellen en geeft het publiek ruimte voor verbeelding. Wij leveren de dialogen en laten het publiek mee op reis gaan. VS: Theater is een heel ander beest dan film en tv, maar het is ontzettend leuk omdat het zo direct is: het zijn alleen jij en het publiek. Dat is totaal anders, maar juist heel genietbaar. V: Wat zijn je doelen op korte en lange termijn voor het stuk?  VR: Ik wil het profiel landelijk verhogen en de producties naar Londen brengen, want we bestaan pas een jaar. Ik hoop in de toekomst betrokken te zijn bij de Arcola, en dat de Arcola ook betrokken is bij de ERT, zodat er echt een band ontstaat. Ik hoop dat het stuk een groot succes wordt; dat veel mensen komen kijken. Het is een van die stukken die een publiek verdienen.

Foto's: Nick Rutter

A Steady Rain speelt van 10 februari tot en met 5 maart 2016 in het Arcola Theatre. Boek nu