RECENSIE: A Brave Face, Mercury Theatre Colchester ✭✭✭✭

A  Brave Face

Mercury Theatre, Colchester.

8 februari 2018

4 Sterren

Boek Nu Na een voorbereiding van ruim twee jaar heeft Vamos (specialist in masker-theater), in coproductie met het Mercury Theatre, een tedere en krachtige voorstelling gecreëerd over PTSS. Het verhaal speelt zich af tussen 2009 en 2011; we volgen twee jonge mannen uit Middlesbrough die bij het Britse leger gaan en worden uitgezonden naar Afghanistan. Deze korte periode uit hun leven vormt ook het kortste deel van het stuk. De focus ligt vooral op de verwoestende gevolgen van de oorlog: het verlies van één van de soldaten, de verschrikkingen die ze hebben gezien en de enorme impact hiervan op hun familie.

Schrijfster en regisseur Rachael Savage heeft een stuk neergezet dat uitblinkt in empathie. Die zorgvuldigheid strekt zich zelfs uit tot in de zaal, waar maatregelen zijn getroffen om veteranen of toeschouwers die zelf met PTSS kampen te ondersteunen. Er zijn geen explosies of geweerschoten; wanneer een bom afgaat, worden we in duisternis gehuld. Juist deze integere aanpak maakt de voorstelling nog effectiever. Zoals bij alle producties van Vamos, zou ik durven zweren dat de maskers echte gezichtsuitdrukkingen hebben. Het ensemble acteert fysiek zo sterk dat ik ervan overtuigd ben dat de maskers lachen en huilen.

De cast is fantastisch. James Greaves zet als de jonge soldaat Ryan een indrukwekkende ontwikkeling neer: van verveelde tiener en groentje in het leger tot een bevende, doodsbange man die zijn demonen bevecht met alcohol. De familiebanden worden krachtig neergezet, waarbij Joanna Holden (naast haar vele andere rollen) uitblinkt als Ryans jongere zusje: brutaal, dol op haar broer en uiteindelijk het symbool van hoop. Sean Kempton is de sterke, ondersteunende kameraad Jimmy, en Rayo Patel geeft het personage Ravi prachtig diepgang en tragiek. Angela Laverick is hartverscheurend goed als Ryans moeder – een herkenbare moederfiguur, zorgzaam en overvloeiend van liefde en bezorgdheid.

De voorstelling bevat vele krachtige scènes, maar het is vooral de onderlinge band in de kleine groep soldaten die uitstekend wordt neergezet. Soldaten babbelen wat af; ze praten niet over diepe gevoelens, maar gebruiken humor om te overleven. Dit wordt precies goed gedoseerd, waardoor het verlies later des te harder aankomt. De band die Ryan opbouwt met een Afghaans meisje is een prachtige weerspiegeling van de band met zijn eigen zusje. Vamos is een van de meest bijzondere theatergezelschappen in het huidige Britse landschap en ze beginnen nu aan een nationale tournee met A Brave Face. Dit mag u niet missen.

ONTDEK MEER OVER VAMOS