RECENSIE: A Monster Calls, Theatre Royal Nottingham ✭✭✭✭✭

Onze recensent uit de Midlands, Gary Stringer, is onder de indruk van de tournee-productie van A Monster Calls.

A Monster Calls

Theatre Royal Nottingham

Vijf sterren

Patrick Ness' veelgeprezen Young Adult-roman, A Monster Calls, heeft een rijke geschiedenis. Het werd in 2016 verfilmd met Hollywoodsterren Sigourney Weaver en Liam Neeson, gevolgd door een succesvolle toneelbewerking in Londens Old Vic in 2018. Nu is het stokje overgedragen aan een nieuwe cast voor een Britse tournee, die tot en met 22 februari in Nottingham te zien is onder regie van Sally Cookson. Zij is geen onbekende op het gebied van boekverfilmingen voor het theater, met eerdere producties als Jane Eyre en Peter Pan op haar naam.

Het stuk opent met een sober decor van ontwerper Michael Vale: een strakke witte muur en twee rijen stoelen tegenover elkaar. Aan weerszijden hangen onheilspellende touwen die hinten naar de verwikkelingen die komen gaan, en suggereren dat niets zo simpel is als het lijkt. Dit witte doek vormt het perfecte contrast voor het drama dat zich ontvouwt; een onbeschreven blad waarop we onze hoop en angsten projecteren, een tussenwereld waar de overgang van kinderdromen naar de harde realiteit en verantwoordelijkheden van het volwassen leven wordt verkend. Indrukwekkende projecties van Dick Straker en sfeervol licht van Aideen Malone transformeren de ruimte terwijl de cast ons meeneemt van dagelijkse sleur via fictieve fantasievluchten naar de confrontatie met onze diepste nachtmerries over verlies en spijt.

Dit is meer dan zomaar een toneelstuk; het is performance art, acrobatiek op hoog niveau, een feilloos gechoreografeerd ballet en een magistraal concert ineen. Sterker nog, de muziek van Benji Bower is een personage op zich, uitgevoerd door muzikanten Seamus Carey en Luke Potter (die hopelijk ook na deze tour blijven samenwerken) die bovenin het decor de regie voeren. Pulserende elektronica en beklijvende synthetische zang versmelten met piano en cello tot een pakkend geheel dat de emoties op het podium versterkt.

De cast is uitmuntend en vormt een hecht ensemble dat personages tot leven brengt waarin je jezelf herkent en meeleeft. Geen roze bril hier – we zien de mensheid in al haar complexiteit: veerkrachtig en breekbaar, beminnelijk en onaangenaam, angstig en onbevreesd. Ammar Duffus schittert als Conor, een jongen die gedwongen wordt sneller volwassen te worden door gebeurtenissen die buiten zijn macht en begrip liggen. We delen zijn verdriet wanneer hij beseft dat hij niet alleen zijn geliefde moeder verliest, maar ook zijn geïdealiseerde kindertijd en de toekomst die hij voor ogen had. We vergezellen hem terwijl de muren die hij optrok om zijn fantasiewereld te beschermen, een voor een instorten. Maria Omakinwa is eveneens voortreffelijk als zijn moeder, die dapper haar eigen pijn en angsten verbergt om haar kind te beschermen terwijl ze vecht tegen het onvermijdelijke. Hoewel ze omringd is door mensen, is ze aangrijpend alleen.

Wat betreft het titelmonster: dit is prachtig en inventief vormgegeven door de cast, die met de touwen het beeld van een taxusboom creëert als symbool voor het leven zelf. Geworteld in het verleden en vertakt naar een onbekende toekomst waarin wij geen rol spelen, is dit een krachtige herinnering aan onze moeizame relatie met de natuur. Onze mensenlevens zijn slechts een oogwenk in de eeuwenoude blik van het monster. Met indrukwekkende fysieke presence neergezet door Keith Gilmore, is dit wezen zowel vriend als vijand. Hij biedt geen makkelijke antwoorden; hij boezemt evenveel angst in als troost, terwijl hij Conor – en ons – dwingt zijn onvermijdelijke lot onder ogen te zien.

Dit verhaal laat zien dat er evenveel manieren zijn om een verhaal te vertellen als er verhalen zijn, en dat hoop en durven geloven de kern vormen van ons menszijn. Het toont aan dat de meest overtuigende leugens vaak de leugens zijn die we onszelf vertellen. Hoewel de thema's zwaar zijn, worden ze met veel gevoel behandeld. De hartverscheurende ontknoping werkt louterend en brengt zowel verlichting als tranen wanneer de realiteit indaalt, een moment dat gedeeld wordt door cast en publiek.

Op tournee in Nottingham, Salford, Coventry en Sheffield tot 14 maart Bezoek onze Tournee-pagina