RECENSIE: A Tale Of Two Cities, Regent's Park Open Air Theatre ✭

Het ensemble van A Tale Of Two Cities. Foto: Johan Persson A Tale of Two Cities

Regent’s Park Open Air Theatre

14 juli 2017

1 ster

Boek Nu

A Tale of Two Cities haalde al ruim vóór deze persvoorstelling de krantenkoppen, met berichten over families die de zaal verlieten vanwege het geweld en het grove taalgebruik.

Het stuk is sindsdien herzien naar aanleiding van alle ophef, maar toch keerden op de avond dat ik er was (waarbij er nauwelijks een kind te bekennen was) veel mensen na de pauze niet meer terug. Niet eens té grof, gewoon te slecht.

Dit is een gigantische rommige productie die de kloof probeert te overbruggen tussen het boek uit 1859 en de moderne tijd, door parallellen te trekken tussen de armoede in het Parijs van 1850 en het moderne vluchtelingenkamp in Sangatte.

Nicholas Karimi als Sydney Carton. Foto: John Persson De productie mengt op verbijsterende wijze zowel moderne als 18e-eeuwse kleding, waarbij Dickens-achtige dialogen recht tegenover Brechtiaanse scène-introducties staan. Het voelt alsof ze alles tegen de muur hebben gegooid om te zien wat blijft plakken; het resultaat is een zware zit, en dan heb ik de epische speelduur van drie uur nog niet eens meegerekend.

Het plot van dit verhaal is in de basis al complex, en de verwarrende aard van deze productie helpt niet bepaald mee aan de helderheid. Wie geluk had een programmaboekje te bezitten, kon er nog enigszins wijs uit worden, maar ik hoorde veel mensen om me heen zeggen dat ze de draad na de eerste helft — die tussen talloze locaties en personages sprong — volledig kwijt waren.

Patrick Driver (Manette), Foyinsola Ighhodalo (Little Lucie), Jude Owusu (Darnay) en Marieme Diouf (Lucie). Foto: Johan Persson

Misschien hadden de schermen rondom de locatie gebruikt kunnen worden om wat licht op de zaak te werpen, in plaats van fragmenten te tonen van hedendaagse figuren zoals Donald Trump (wat momenteel blijkbaar een voorwaarde is om een voorstelling groen licht te geven).

Hoewel het politieke statement dat men probeert te maken lovenswaardig is, is het oorverdovend luidruchtig en weinig subtiel, waarbij het ensemble vaak vervalt in overacteren. Timothy Sheader (regisseur) en Matthew Dunster (schrijver) zijn beiden zeer bekwaam en getalenteerd; het is onbegrijpelijk hoe het hier zo mis heeft kunnen gaan.

Nicholas Khan als Monseigneur. Foto: Johan Persson

Het belangrijkste lichtpuntje is de muziek (waarvoor ironisch genoeg geen erkenning wordt gegeven in het programma), die zorgt voor sfeer en spanning, zelfs wanneer dat op het podium ontbreekt.

Jude Owusu is bovendien een oprechte en ontroerende Charles Darnay, terwijl Nicholas Karimi indruk maakt met een vlijmscherpe slottoespraak als zijn Engelse tegenhanger Sydney Carton. Het is echter een schoolvoorbeeld van te weinig, te laat.

Het decor van Fly Davis is intrigerend: een trio zeecontainers die openspringen om verschillende achtergronden te onthullen. De uitgestrekte metallic grijsheid draagt echter niets bij aan een productie die dobbert zonder emotie, toon of context.

Het mag dan aangekondigd staan als een verhaal van twee steden, maar voor mij en de mensen om me heen was deze avond vooral een verhaal van één ster.

A TALE OF TWO CITIES TICKETS