RECENSIE: Actor Awareness Scratch Night: Vrouwen

Actor Awareness Scratch Night: ‘Women’ Maandag 10 april, 19:30 uur De thema-avonden (scratch nights) van Actor Awareness worden steeds populairder. Voor deze specifieke editie rond het thema ‘Vrouwen’ kwamen ruim 100 inzendingen binnen, waaruit er 4 zijn geselecteerd. Girl power! Alle stukken moesten geschreven en geregisseerd zijn door vrouwen, 15 minuten duren en maximaal 3 acteurs bevatten. De sketches werden slechts één avond opgevoerd voor een uitverkochte zaal in de Spotlight Studios in Leicester Square. De presentatie was in handen van de fantastische nieuwe comédienne Kelly Convey, die al lovende kritieken ontving van onder meer Chortle en Time Out. ‘22’ door Brigid Shine   * * * * Acteurs:  Gemma Mcmeel als Doctor MacFeeley, Lisa Macgregor als Michelle, Alicia Barban als Gemma

‘22’ van Brigid Shine is een knap interactief, muzikaal en gevat stuk met een beklemmende ondertoon over de keuzevrijheid van vrouwen en abortusrechten. Het speelt zich af in een ziekenhuis waar een jonge vrouw op het punt staat haar zwangerschap af te breken, bijgestaan door een komische maar kritische arts en een steunende beste vriendin.  Het publiek wordt aangemoedigd hun sociale media te gebruiken (of het ‘Twitter-boekje’ te raadplegen voor de digibeet zoals ik) – niet alleen een slimme manier om het publiek te betrekken, maar het benadrukt ook hoe vergroeid we zijn met onze mobieltjes. Terwijl tweets als “behandel vrouwen als mensen die zelf beslissingen kunnen nemen over hun lichaam” gedurende het stuk verschijnen, wordt de kracht van sociale media voelbaar. Gemma McMeel, Lisa MacGregor en Alicia Barban zijn zeer getalenteerde jonge actrices. Met name de loepzuivere a-capellazang van McMeel aan het begin en einde van de voorstelling maakt grote indruk.

’22’ was een fantastische opener van het programma; ik hapte direct toe als een vis aan de haak door de sterke opkomst van McMeel, MacGregor en Barban.

‘Homefront’ door Rosie MacPherson   * * * Regie: Vicky Hitchin Acteurs: Euan Macnaughton, Charlotte East

‘Homefront’ is een duister, vlot theaterstuk van Rosie MacPherson dat de impact van oorlog op een militair en zijn gezin verkent, wanneer een dochter met haar vader praat over het doodschieten van een medemens. Elk stuk dat begint met een kerstliedje heeft meteen mijn aandacht, maar het absolute hoogtepunt waren hier de acteurs: Euan Macnaughton en Charlotte East gingen volledig op in hun uitgeputte, gekwelde personages. Het script was bij vlagen zeer ontroerend (ik vond de omschrijving van een kop thee als ‘een knuffel in een mok’ prachtig), al was de verhaallijn niet altijd even helder. Desondanks sloeg de energie van Macnaughton en East direct over op het publiek.

‘Come Die with Me’ door Vicki Connerty   * * * * * Acteurs: Nigel Langley als David, Georgina North als Helen (Moeder), Linn Johansson als Rachel

Mijn lachspieren werden flink op de proef gesteld tijdens de zwarte komedie ‘Come Die with Me’ van Vicki Connerty. Na de dood van haar man wil Helen hem nog één keer thuis hebben, en dus laat ze zijn kist op de salontafel in de woonkamer plaatsen. Samen met haar zoon David en dochter Rachel zorgt dit voor een situatie die eigenlijk ingetogen hoort te zijn, maar ontaardt in een klucht. Connerty speelt een emotioneel touwtrekken met de zaal: het ene moment had ik een brok in mijn keel toen de familie herinneringen ophaalde aan hun vader, het volgende moment was ik verbijsterd door de luchtige, maar ongepaste opmerkingen van David.

Sterk geschreven, uitstekend gespeeld en met een perfecte komische timing – ik wilde meer!

‘Walk of Shame’ door Emelia Marshall Lovsey   * * * Regie: Stephanie Silver Acteurs: Suzy Gill

‘Walk of Shame’ is een uitgebreide monoloog over een kwetsbaar jong meisje dat misbruik wordt gemaakt door een man die ze verkeerd heeft ingeschat, meeslepend vertolkt door actrice Suzy Gill. Emelia Marshall Lovsey schreef een gitzwart stuk, inclusief een expliciete verkrachtingsscène die plaatsvindt nadat het personage wordt beschuldigd van uitdagend gedrag en het gevoel krijgt haar lichaam verschuldigd te zijn aan een vreemde. Vergeleken met de andere stukken voelde het wat lang aan; ik had graag wat meer lichtpuntjes gezien als tegenwicht voor zo’n heftig script. De regie van Stephanie Silver gaat dit confronterende onderwerp echter niet uit de weg en de dialoog is moedig en rauw. ‘Walk of Shame’ vestigt krachtig de aandacht op de schokkende mishandelingen waar vrouwen wereldwijd slachtoffer van zijn. Het kijken was ongemakkelijk – en als dat het doel van het creatieve team was, zijn ze daar absoluut in geslaagd.

Na het zien van deze vier zeer uiteenlopende korte plays begrijp ik waarom zoveel mensen betrokken willen zijn bij de scratch nights van Actor Awareness. Het is een prachtig platform voor opkomend talent in schrijven, acteren en regie. Ik zou van al deze stukken met plezier een avondvullende versie zien, en titels als ’22’ en ‘Come Die with Me’ zouden zeker niet misstaan op de diverse Fringe-festivals.

De volgende scratch night staat in het teken van ras, religie en cultuur; de deadline voor inzendingen is 14 mei. Kijk voor meer informatie op de website van Actor Awareness: www.actorawareness.co.uk