RECENSIE: All-Male HMS Pinafore, Richmond Theatre ✭✭✭✭

HMS Pinafore (met een volledig mannelijke cast)

Dinsdag 14 juni 2016

4 Sterren

Reserveer Nu

Sasha Regans versie van HMS Pinafore, met een volledig mannelijke cast, biedt een heerlijk lichtvoetig en onverwacht ontroerend avondje theater. Ondanks het sierlijke en weelderige decor van het Richmond Theatre is deze productie sober, inventief en nooit overdadig. Met slechts drie ijzeren stapelbedden, zes kisten, wat touw en een flinke dosis verbeeldingskracht, weeft het ensemble het heerlijk absurde verhaal over liefde en sociale status aaneen, terwijl ze grotendeels trouw blijven aan Gilberts belachelijke libretto en Sullivans aanstekelijke muziek. Dit is een geraffineerde en kunstig uitgevoerde productie die de reis naar Richmond meer dan waard is.

Na vergelijkbare herinterpretaties van The Pirates of Penzance en The Mikado, bevestigt deze herneming — die in 2014 al uitgebreid toerde — dat Regan een succesformule in handen heeft: knappe, getalenteerde mannen die de toch al absurde plots van G&S persifleren terwijl ze prachtig zingen. Het werkt. Met volop korte broeken en kniekousen klonk het gelach in de zaal luidkeels, uitmondend in een duizelingwekkende vreugde die ons met een heerlijke gloed achterliet. In de nasleep van Orlando voelt HMS Pinafore bijzonder actueel als een getuigenis van de vrijheid van meningsuiting waar het theater voor staat. De tedere momenten tussen mannen onderling voelen zeer aangrijpend na de tragedie die de LGBTQ+-gemeenschap trof.

Er valt veel te prijzen in HMS Pinafore, maar mijn favoriete vertolking van de avond was die van Neil Moors als Captain Corcoran. Hij belichaamde perfect het krankzinnige enthousiasme dat G&S vereist en nam alle vrijheid om de vierde wand te doorbreken met knipogen en pruilmondjes, tot groot genoegen van het publiek. Richard Russell Edwards zorgde voor talloze hoogtepunten met zijn loepzuivere slapstick en perfect getimede komedie. De geliefden Tom Senior en Ben Irish (respectievelijk Ralph en Josephine) vormden het (ironische genoeg 'normale') warme hart waar de anderen omheen konden dollen, en David McKechnie als Buttercup gaf de cast de klasse en finesse van een doorgewinterde artiest.

De muzikale leiding was in uitstekende handen bij Richard Bates, die het maximale uit de soms repetitieve melodieën haalt en voor veel grappen zorgt met ondeugende knipogen naar de populaire cultuur. Mijn enige kritiekpuntje zijn de brede Amerikaanse klinkers die sommige castleden gebruiken tijdens het zingen. Die tongval voelt nogal ongerijmd in een operette die reflecteert op wat het betekent om "een Engelsman te zijn". Persoonlijk geef ik bij contratenoren en tenoren de voorkeur aan een veel minder gekunsteld en puurder koorgeluid, wat volgens mij ook beter bij de muziek past.

Deze HMS Pinafore vraagt ons te reflecteren op een samenleving die aanzienlijk is veranderd, maar moet blijven evolueren en zichzelf kritisch moet blijven bekijken. Gilberts spottende satire op de Victoriaanse maatschappij, die geobsedeerd was door klasse en hiërarchie, lijkt niet mijlenver verwijderd van de problemen waar jongeren in het moderne Groot-Brittannië nog steeds mee kampen. Als het niet je afkomst is, is het wel je etniciteit, je gender of je carrière waarop men je probeert vast te pinnen. Deze uitzonderlijke performers laten echter met gratie en humor zien dat de manier waarop we worden waargenomen moeiteloos kan veranderen door een sjaal anders te knopen of een tactvolle haarlok. De choreografie van Lizzi Gee faciliteert deze overgangen prachtig, en het ogenschijnlijk traditionele publiek in Richmond genoot van elke seconde.

RESERVEER NU VOOR DE TOURNEE VAN HMS PINAFORE