RECENSIE: Assassins, Pleasance Theatre ✭✭✭✭

Danny Coleman-Cooke recenseert Assassins, een musical van Stephen Sondheim en John Weidman in het Pleasance Theatre.

Het gezelschap van Assassins in het Pleasance Theatre Assassins

Pleasance Theatre

22 maart 2018

4 sterren

Boek Nu

Het moet een dappere producent zijn geweest die voor het eerst groen licht gaf voor Assassins; een musical waarin acht mensen worden geportretteerd die allen het vuur op Amerikaanse presidenten openden.

Van de bekendere misdadigers (John Wilkes Booth, Lee Harvey Oswald) tot de minder bekende figuren (de moordenaars van presidenten McKinley en Garfield): de show presenteert een alternatieve wereld waarin al deze sluipmoordenaars samenleven en met elkaar omgaan.

Hoewel het uitgangspunt ongebruikelijk mag lijken, levert het een fantastisch verhaal op met complexe en diverse personages. Hoewel hun motivaties uiteenlopen, zijn ze verbonden door een gedeeld moment in de geschiedenis.  De actie wordt bijeengehouden door een verteller, oftewel de Balladeer (een uitmuntende Jason Kajdi), die nuttige historische context biedt.

De muziek is geweldig, precies zoals je van Sondheim mag verwachten, inclusief het lyrische vernuft en de memorabele melodieën van een van onze grootste componisten. Dit vindt zijn hoogtepunt in de 'Ballad of Guiteau', waarin Charles Guiteau heen en weer geslingerd wordt tussen religieuze sereniteit en hyperactieve manie.

Het ensemble is ijzersterk, werkt perfect samen en toont grote veelzijdigheid in het vertolken van verschillende rollen. Vooral Andrew Pepper als Guiteau en Toby Hine als de stille en gevoelige John Hinckley maakten indruk, terwijl Michaela Cartmell humor injecteert in de demonische Lynette “Squeaky” Froome.

Alfie Parker brengt daarnaast een werkelijk schitterende monoloog als Sam Byck, de woedende eenling met een obsessie voor de liefdesballades van Leonard Bernstein.

De voorstelling krijgt een extra lading in het huidige Trump-tijdperk, een president die er zelf op heeft gezinspeeld dat politieke tegenstanders geliquideerd zouden moeten worden en zelf ook doelwit is geweest.

Het voelt ook bijzonder actueel in het licht van de recente schietpartijen aan de andere kant van de oceaan. De show probeert de daders niet te verheerlijken (zoals sommigen beweerden voor de première in 1990), maar presenteert hen als beschadigde en tragische figuren die onherstelbare schade hebben aangericht in hun eigen leven en dat van anderen. Met andere woorden: mensen die nooit een wapen in handen hadden mogen krijgen…

Er waren tijdens de première wat haperingen met het geluid en de scènes rond Lee Harvey Oswald duurden iets langer dan nodig voelde, maar het was een werkelijk prachtige voorstelling. De speeltijd van bijna twee uur vloog voorbij – altijd het teken van een stuk dat de juiste snaar raakt.

Het gezelschap van Assassins in het Pleasance Theatre Ik verliet de zaal niet alleen met een grote glimlach, maar Assassins zorgde er ook voor dat ik bij thuiskomst direct de boeken in dook; ik móest meer weten over deze intrigerende personages. En dat is in veel opzichten het grootste compliment dat je een voorstelling kunt geven.

Tot en met 8 april 2018

BOEK NU VOOR ASSASSINS IN HET PLEASANCE THEATRE