RECENSIE: Banana, Crabtree, Simon, Drayton Arms Theatre ✭

Banana, Crabtree, Simon Drayton Arms Theatre 1 SterBoek Tickets Dit is een interessant uurtje in het theater, dat vooral de moeite waard is vanwege de prachtige vertolking door de enige acteur in het stuk, C J de Mooi.  De Mooi brengt een minutieus geobserveerd en behendig opgebouwd monodrama vol realisme en tederheid.  Het probleem is dat het script waarmee hij is opgezadeld, van broodschrijver David Hendon, hem zo weinig diepgang biedt dat zelfs hij deze schematische, onderontwikkelde karikatuur geen derde dimensie kan geven.  Wie weet wat Hendon motiveerde om over beginnende dementie te schrijven - en vervolgens vergat een 'toneelstuk' te schrijven?  De degelijke regie van Daniel Phillips brengt de Mooi van A naar B, wat uiteindelijk niet erg ver blijkt te zijn, en het decor, voor zover daar sprake van is, draagt weinig bij.  Dat geldt ook voor het licht en geluid.  Hoe zou dat ook kunnen?  Het bronmateriaal voelt meer als een invuloefening om subsidie binnen te harken door alle juiste vakjes aan te vinken, dan als een verkenning van iets waar iemand van het creatieve team werkelijk 'om geeft'. De Mooi verdient veel beter, en ik hoop dat hij dat snel krijgt.  Zijn stem is een genot: met een glasheldere dictie galoppeert hij door de prozaïsche dialogen met zoveel energie en vorm dat je bijna wordt misleid te geloven dat wat hij zegt er echt toe doet.  Zijn lichaamstaal is perfect gedoseerd om van de ene scène naar de andere te morphen in een soort 'kruisweg van dementie', terwijl de patiënt op een al te voorspelbare en moeizame wijze van de ene 'fase' naar de volgende aftakelt.  Het feit dat hij dit met zo'n totale overgave en concentratie doet, is een magnifieke bevestiging van zijn professionaliteit en kunde.  Maar wanneer je bij een voorstelling merkt hoeveel moeite de acteur in zijn rol moet steken, weet je dat er iets mis is. Het probleem hier lijkt te zijn dat Hendon, in tegenstelling tot veel andere recente producties over degeneratieve ziekten, niets nieuws of bijzonders te melden heeft, noch een originele manier heeft gevonden om zijn relaas vorm te geven; althans niet iets dat rechtvaardigt dat we 55 schijnbaar eindeloze minuten stilzitten in een theater.  Wat hij heeft gecreëerd voelt meer als een instructievideo voor het verloop van neurologisch verval dan wat dan ook, en het zou waarschijnlijk het beste tot zijn recht komen in een collegezaal voor eerstejaars medisch studenten.  Als 'drama' schiet het op bijna elk vlak tekort. Het zou fijn zijn om producent Jamie Chapman Dixon van Rigmarole Productions te kunnen feliciteren met een succes - dit is immers hun eerste zelfstandige productie.  Helaas, hoe veelbelovend het op papier of tijdens een lezing ook mag hebben geleken, op de planken blijkt het niet meer dan een holle, mechanische exercitie.  De zaal was nagenoeg leeg toen ik er was, en het is overduidelijk dat ze moeite hebben om een publiek te vinden voor deze droge en levenloze tekst.  Probeer de studenten eens.  Wellicht heb je daar meer succes. Tot en met 7 april 2018

BOEK NU TICKETS VOOR BANANA CRABTREE SIMON