RECENSIE: Bare, The Vaults Londen ✭✭✭

Julian Eaves recenseert de popopera Bare van Damon Intrabartolo en Jon Hartmere, nu te zien in The Vaults in Londen.

De cast van Bare

The Vaults

29 juni 2019

3 Sterren

Boek Nu

De slotscène van deze popopera is een van de minst 'poppy' en minst operatieve delen van het stuk, maar wel de scène met de meeste dramatische kracht.  Wanneer dit moment aanbreekt — en ons herinnert aan de harde, waargebeurde verhalen die schuilgaan achter de veilige schone schijn van het theater — doet het ons beseffen dat de show wellicht beter uit de verf zou komen als hij zich minder zou richten op entertainment en meer op de krachtige boodschap die hij wil overbrengen.

Zoals het er nu voorstaat, krijgen we een vrij conventioneel 'backstage'-verhaal over een katholieke middelbare school in de VS die een productie van 'Romeo en Julia' opvoert. De acteur in de mannelijke hoofdrol is biseksueel en heeft niet alleen een affaire met het meisje dat Julia speelt, maar ook met de jongen die Mercutio speelt, waarbij die laatste een langdurigere en diepere relatie is.  Het decor is dus geschetst voor romantische spanningen die het kookpunt bereiken in de drukkende wereld van de Montagues en Capulets.  Mechanisch gezien is dat wat het libretto van Jon Hartmere ons voorschotelt, terwijl de muziek van Damon Intrabartolo de voeten laat tikken op direct aanstekelijke deuntjes die je echter direct weer vergeten bent; zijn ballades zijn oneindig veel beter, en deze vullen het tweede deel van de show met een geweldig effect, hoewel niets zo ontroerend is als de werkelijk prachtige koorzangen, die hier voortreffelijk worden uitgevoerd door een fantastische cast.

Tom Hier, Mark Jardine en Darragh Cowley in Bare.

In deze specifieke productie zou je dat echter niet noodzakelijkerwijs meekrijgen.  Ten eerste staat de band — muzikaal leider Alasdair Brown, geluidsontwerp Ross Portway — gedurende het eerste half uur van de show, de gehele expositie, veeeeel te hard. Hierdoor krijgt het publiek dat de show voor het eerst ziet waarschijnlijk niet genoeg van de tekst mee om te begrijpen wie de personages zijn, wat ze willen en waarom we met ze mee zouden moeten leven.  Dat overkwam bijna iedereen die op de dure plaatsen om mij heen zat tijdens een reguliere voorstelling (geen persavond) die ik bijwoonde.  En wat een stoelen!  Het zijn DE meest oncomfortabele stoelen die je momenteel in Londen zult vinden.  Voor bijna £40 per ticket is dat veel geld om weg te gooien, om vervolgens direct een afspraak bij de osteopaat te kunnen boeken.  Bovendien staan ze op een vlakke vloer EN lager dan het podium, waardoor je veel details van de choreografie en de actie op het podium mist.  En (het wordt nog erger) het speeloppervlak zelf is een lange, smalle strook platform langs de wand van een van de ondergrondse gewelven onder station Waterloo; hoewel er een klein gedeelte is dat net ver genoeg uitsteekt voor een paar dansers, vallen er regelmatig voorwerpen vanaf richting het publiek (gelukkig werd er tijdens mijn bezoek geen enkele betalende bezoeker geraakt).

Leest u nog steeds?  Niets van het bovenstaande is de schuld van de acteurs, de muzikanten, de regisseur of de choreograaf.  Als je hun werk zou nemen en hen een betere geluidsbalans en een fatsoenlijke ruimte zou geven, dan zou de productie veel succesvoller zijn.  Helaas heeft SR Productions, dat eerder zeer succesvol — en kleinschaliger — werk leverde, hier enkele fatale inschattingsfouten gemaakt die het werk van alle anderen effectief overschaduwen.

Georgia Bradshaw, Beccy Lane en Lizzie Emery in Bare.

Dit is doodzonde.  Julie Atherton regisseert met gemak en aplomb een show die vele lastige overgangen kent.  Ik heb dit stuk eerder gezien en weet hoe moeilijk die kunnen zijn.  Zij vermijdt alle valkuilen.  Ze haalt ook prachtige prestaties uit haar voornamelijk jonge cast.  De Jason (Romeo) van Darragh Cowley is een fysieke verschijning — vooral wanneer hij uit de kleren gaat tot in zijn boxershort... complimenten — en de Ivy (Julia) van Lizzie Emery is een sterke performer met een prachtige stem die het ongetwijfeld ver zal schoppen.  Haar vijandige kamergenoot, de Nadia (Voedster) van Georgie Lovatt, steelt bijna de show met haar 'A Quiet Night At Home'.  En er is sublieme ondersteuning van de regisseur van de schoolproductie, Sister Chantelle/Virgin Mary, gespeeld door de in de VS geboren Stacy Francis, die het dak eraf zingt met '911! Emergency!' en 'God Don't Make No Trash'.  Alleen al voor deze optredens zou men in de rij moeten staan.

Daniel Mack Shand en Stacy Francis in Bare.

Voeg daarbij de geweldige bijrollen van de rest van de cast: Tom Hier's glorieuze Matt (Tybalt) is een prachtige tenor die al een carrière aan het opbouwen is in het grote hoofdrol-repertoire: als je zijn stem hoort, weet je waarom!  Prachtige klank, moeiteloze techniek en een kristalheldere dictie (wanneer de band — van slechts vijf man! — hem niet overstemt).  Athena Collins verdient een vermelding vanwege haar absoluut magnetische podiumpresentatie.  Naast haar in de Virgin Mary-scènes komt Georgia Bradshaw als Kyra volledig tot haar recht.  Liv Alexander als Diane en Beccy Lane als Rory krijgen ook hun momenten om te stralen, net als de atletische Zack van Tom Scanlon, de robuuste Lucas van Bradley Connor en de scherp geobserveerde Alan van Alexander Moneypenny.  Hollie-Ann Lowe is een zeer capabele swing.  En dan zijn er de andere volwassenen: Jo Napthine als de voortreffelijke Claire, de moeder van Peter, die — opnieuw — de show stillegt met een indrukwekkend gezongen 'Warning'.  Mark Jardine is een geloofwaardige priester.  Het enige lid van het ensemble dat zich ongemakkelijk lijkt te voelen met de rol, is Daniel Mack Shand als Peter (Mercutio), al is het lastig te zeggen waarom.  Misschien had hij een slechte dag: tonen werden vaak van onderaf benaderd en hij leek moeite te hebben om de lijnen vast te houden; maar bovenal gaf hij de rol niet de energie die overal elders in de groep wel aanwezig was.  Zijn Peter komt wat slapjes over, wat de enige teleurstelling van de productie is.  Dit verraste me: ik vond hem erg goed als Jeff in , dat onlangs met groot succes door hetzelfde gezelschap werd geproduceerd in Waterloo East.

Een ander pluspunt van deze voorstelling dat speciale aandacht verdient, is de sublieme choreografie van Stuart Rogers.  Ik zag zijn werk een paar zomers geleden in de productie van de Urdang Academy in Finsbury Town Hall en was er weg van.  Inmiddels is hij nog verder gegroeid in zijn gebruik van de dansepisodes, en werkt hij natuurlijk met meer ervaren performers.  Ondanks dat hij resultaat moet boeken in een bijna onmogelijke ruimte, zijn de effecten magnifiek (als we ze tenminste beter konden zien).  Het lichtontwerp van Andrew Ellis is vaak erg evocatief en meeslepend, al zijn er momenten dat de felle lampen net iets langer in de ogen van het publiek schijnen dan prettig is.  Ik vind het niet erg om af en toe te moeten knijpen met mijn ogen, maar ik vermoed dat sommige mensen dat wel vinden.

Hoe dan ook, daar heb je het.  De show zou werkelijk heel goed kunnen zijn als de producenten een paar cruciale problemen zouden oplossen.  Gaan ze dat doen?  We zullen het zien.

BOEK TICKETS VOOR BARE IN THE VAULTS