RECENSIE: Brawn, the Space Surgeons Hall, Edinburgh Fringe ✭✭✭✭

Paul T Davies recenseert Brawn, geschreven en gespeeld door Christopher Wollaton in theSpace@Surgeons Hall tijdens het Edinburgh Fringe Festival.

Brawn theSpace@Surgeon's Hall, Edinburgh Fringe

22 augustus 2018

4 sterren

Of het nu toeval was of opzet, ik zag dit jaar op de Fringe veel voorstellingen waarin makers keken naar de impact van de media en perfectie-idealen op mentale gezondheid en het lichaam. Brawn, geschreven en vertolkt door Christopher Wollaton, is een welkome aanvulling op dat debat.

Ryan brengt het grootste deel van zijn tijd door in de garage van zijn vader, die hij heeft omgebouwd tot een sportschool. Hij traint obsessief en isoleert zichzelf van zijn familie, vrienden en vriendin. Hij lijdt aan een stoornis in de lichaamsbeleving (body dysmorphia) en zal dat onmogelijke ideaalbeeld nooit bereiken. Tijdens de ongeveer vijftig minuten die het stuk duurt, speelt Wollaton met ontbloot bovenlijf en traint hij terwijl hij tegen het publiek praat. Voor ons als toeschouwers heeft hij natuurlijk het perfecte lichaam, maar juist door ons uit te nodigen naar hem te kijken, komt het verdriet van zijn aandoening hard binnen. Terwijl hij aan zijn 'sixpack' schaaft, sluit hij zichzelf op in eenzaamheid. Het laat pijnlijk zien hoe 'banter', terloopse opmerkingen en mediabeelden de geest kunnen beschadigen.

De voorstelling voelt autobiografisch aan, alsof het voortkomt uit eigen ervaringen. Als zijn mentale en fysieke gesteldheid het toelaat, zou het zelfs de moeite waard kunnen zijn om de tekst nog verder te pushen en het krachtige slotstuk uit te bouwen tot een overweldigende, ongemakkelijke work-out. Er spreekt een enorme moed uit een man die zich zo durft uit te spreken; bovendien zamelt de productie geld in voor de ggz-organisatie MIND. Alleen daarom al verdient deze voorstelling een volle zaal.