RECENSIE: C-O-N-T-A-C-T, Clapham Common ✭✭✭✭✭

Julian Eaves recenseert C-O-N-T-A-C-T, een nieuwe meeslepende buitenvoorstelling op locaties in Londen die perfect lijkt aan te sluiten bij het huidige tijdperk van sociale afstand.

C-O-N-T-A-C-T

Clapham Common (ook in Greenwich en Monument)

Zaterdag 5 september, 19:30 uur

5 Sterren

RESERVEER TICKETS

Veel meer 'nouvelle vague' dan dit wordt theater niet. C-o-n-t-a-c-t is een nieuw Frans stuk van Eric Chantelauze, gebaseerd op een origineel idee van Gabrielle Jourdain. De knap geschreven Engelstalige versie van Quentin Bruno verkent de ins en outs (vooral de outs) van 'l'epoque corona' in een vloeiende, cinematografische collage van indrukken. We volgen twee personages – 'de vrouw' en 'de man' – in een ongelooflijk volle en rijke wandeling van 50 minuten.

Terwijl zij zich zwijgend en met gebaren door de openbare ruimtes van de stad begeven, luisteren wij via een hoofdtelefoon op onze mobiele telefoon naar hun gedachten en gesprekken, begeleid door een sfeervolle soundtrack van Cyril Barbessol. Het is dus echt waar: smartphones zijn er inderdaad om voorbijgangers te bespioneren! Maar in dit geval onthult dat gesnuffel een glamoureuze lappendeken van filosofische mijmeringen en uitwendingen, elegant uitgesproken in een vooraf opgenomen soundscape.

Hiertegenover staat de bruisende, rauwe realiteit van Londen die spontaan en ongecontroleerd door en om de acteurs heen flitst, waardoor het een eenmalig onderdeel wordt van dit opmerkelijke geheel. Hierdoor is elke voorstelling, meer nog dan gebruikelijk, een volstrekt unieke gebeurtenis.

Toen ik zaterdagavond op Clapham Common was, vulde het park zich met een groot caleidoscoop van het stadsleven. Dit vormde een filmische achtergrond voor de emotionele beproevingen van 'de vrouw' en haar bijzondere gesprekspartner, wat extra aangrijpend werd doordat het precies plaatsvond op het moment van de schemering. Producenten Katy Lipson en Mathilde Moulin hadden nauwelijks een krachtiger antwoord kunnen vinden op het stilvallen van de theaters dan dit fascinerende 'evenement'. Het is theater dat bijna onzichtbaar opgaat in de massa, of juist theater dat zijn stempel drukt op heel Londen en de stad tot haar podium maakt.

De cast van C-O-N-T-A-C-T. Foto: Pamela Raith

Het concept en de regie zijn van Samuel Sene, bijgestaan door Bronagh Lagan. Hun gebruik van de 'echte' ruimtes in het park is meesterlijk, hoewel natuurlijk afhankelijk van welke plekken er die avond vrij zijn. We baanden ons een weg tussen talloze andere parkbezoekers, waaronder skateboarders, barbecuers, picknickers met flessen wijn en hondenuitlaters. Keer op keer kruisten voorbijgangers het speelvlak, wat leidde tot bizarre en surrealistische interacties – we werden zelfs een tijdje gefilmd voor een podcast over het lokale leven. Dit is een ervaring die simpelweg niet na te bootsen is in een gesloten, gecontroleerd theatergebouw.

Kleed je wel warm aan. De septemberavonden worden koeler, en doordat je een groot deel van de tijd redelijk stilstaat, is goede isolatie nodig. Toch was het een genot om over de 'feuilles mortes' (dode bladeren) te lopen terwijl we van de ene scène naar de andere bewogen. Er schuilt een poëtische grootsheid in dit levende theater die werkelijk prachtig is. Het heeft iets transcendents; het tilt de ziel op uit de alledaagse zorgen en laat haar verlichten door artistieke nieuwsgierigheid. Zo werden de standbeelden, de architectuur van Clapham en de inrichting van het park onderdeel van de 'set'; zelfs het licht van een lantaarnpaal op de twee acteurs voelde volkomen logisch. De afsluiting van het stuk maakt zo briljant gebruik van perspectief en de invallende duisternis dat het verhaal elegant wordt afgerond zonder pretentieus te worden.

Er zijn bovendien drie verschillende locaties om dit te ervaren, met verschillende groepen acteurs. Voor de volledigheid noemen we: Charles Angiama, Louis Bernard, Chloe Gentles, Max Gold, Richard Heap, Aoife Kennan, Katja Quist en Laura White. Ik zag Richard Heap en Katja Quist. Onze begeleider instrueerde ons om Katja (in de rol van Sarah) te volgen, als een soort voyeuristische journalisten achter een moderne Alice aan. Ondertussen mengde Richard zich onopgemerkt tussen het publiek, om vervolgens naar voren te stappen en Katja op een parkbankje aan te spreken – een van de vele spannende momenten in het verhaal. Hun stemmen vulden elkaar prachtig aan: het levendige realisme van Katja tegenover de schitterende, diepe bariton van Richard.

Er zijn slechts 15 tickets beschikbaar per voorstelling (drie per dag). Hoewel het gezelschap er alles aan doet om sociale afstand te bewaren, moeten bezoekers zelf beoordelen of ze vinden dat de rest van het publiek in de Londense parken zich daar ook aan houdt.

Kortom: welk gevoel houd je eraan over? Ik voelde me een stuk beter. En misschien is dit veelzeggend: de dag ervoor had ik verdrietig nieuws gekregen over een goede vriend, maar tegen de tijd dat deze verbazingwekkende 50 minuten voorbij waren, voelde ik me verfrist en klaar om alles aan te pakken wat het leven me voorschotelt. Dit is waar theater om draait.

RESERVEER TICKETS VOOR C-O-N-T-A-C-T LEES HIER MEER OVER C-O-N-T-A-C-T