ELEŞTİRİ: C-O-N-T-A-C-T, Clapham Common ✭✭✭✭✭

Julian Eaves, sosyal mesafe çağında mükemmel bir eğlence sunan, Londra'nın açık hava mekanlarında sahnelenen yeni sürükleyici oyun C-O-N-T-A-C-T'ı inceliyor.

C-O-N-T-A-C-T

Clapham Common (ayrıca Greenwich ve Monument noktalarında)

5 Eylül Cumartesi, 19:30

5 Yıldız

BİLET AYIRT

Tiyatro daha fazla 'yeni dalga' olamazdı.  C-o-n-t-a-c-t, Gabrielle Jourdain'in orijinal fikrine dayanan, Eric Chantelauze imzalı yeni bir Fransız oyunu. Quentin Bruno tarafından akıcı bir İngilizceyle kaleme alınan bu versiyon, 'korona dönemi'nin iç yüzünü (çoğunlukla dış dünyasını), 50 dakikalık inanılmaz derecede yoğun ve zengin bir yürüyüşte takip ettiğimiz iki karakterin —'kadın' ve 'adam'— izlenimlerinden oluşan sinematik bir kolajla keşfediyor.

Onlar şehrin açık alanlarında sessizce hareket edip jestler yaparken, bizler cep telefonlarımıza bağlı kulaklıklar aracılığıyla onların düşüncelerini, diyaloglarını ve Cyril Barbessol'un rüzgar gibi esen eşlikçi müziklerini dinliyoruz.  Evet, doğru: Hep şüphelendiğimiz gibi, akıllı telefonlar gerçekten yoldan geçenleri dikizlemek için var!  Ancak bu durumda, bu gizli dinleme eylemi, önceden kaydedilmiş bir ses dünyasında zarifçe seslendirilen, felsefi kıvrımlar ve sapmalarla dolu oldukça büyüleyici bir yamalı bohçayı ortaya çıkarıyor.

Buna karşılık, Londra'nın uğuldayan ve parıldayan gerçek ortamı, cesur oyuncularımızın etrafında ve arasında kontrolsüzce yanıp sönerek, bu dikkate değer bütünün bir daha tekrarlanmayacak bir parçası haline geliyor.  Böylece her performans, alışılmışın da ötesinde, tamamen eşsiz bir olay niteliği taşıyor.

Cumartesi akşamı Clapham Common'daki gösterime katıldım; park, büyük bir metropol hayatı kaledoskopuyla doluydu. Bu ortam, 'kadın'ın ve onun olağanüstü muhatabının duygusal çalkantılarına sinematik bir derinlik kattı ve günün geceye kavuştuğu o alacakaranlık anında gerçekleşmesiyle çok daha dokunaklı hale geldi.  Yapımcılar Katy Lipson ve Mathilde Moulin, dünyanın dört bir yanındaki tiyatroların susturulmasına karşı, bu büyüleyici ve pırlanta değerindeki 'etkinlikten' (evenement) daha etkileyici bir yanıt bulamazlardı. Bu oyun, ya kalabalığın içinde neredeyse görünmez olacak kadar eriyen bir tiyatro ya da tüm Londra dünyasına damgasını vurup orayı kendi sahnesine dönüştüren bir tiyatrodur.

C-O-N-T-A-C-T ekibi. Fotoğraf: Pamela Raith

Eserin konsepti ve yönetimi, Bronagh Lagan'ın asistanlığında Samuel Sene'ye ait.  Parkın 'gerçek' alanlarını kullanımları gerçekten ustaca; gerçi bu durum —elbette— o gece hangi köşelerin boş olduğuna tamamen bağlı.  Kaykaycılardan mangal yapanlara, şarap şişeleriyle piknik yapanlardan köpek gezdirenlere kadar Clapham sahasının onlarca sakini arasında bir rota belirledik. Yerel halkın bireyleri veya grupları oyun alanını defalarca keserek tuhaf ve gerçeküstü etkileşimlere yol açtı; hatta bir ara kendimizi yerel yaşam üzerine çekilen bir podcast çekiminin ortasında bulduk.  Demek istediğim, bu kapalı ve kontrollü bir binada yeniden yaratılması mümkün olmayan türden bir deneyim.

Yine de sıkı giyinin.  Eylül akşamları serinlemeye başladı ve saatin büyük bir bölümünde nispeten hareketsiz kalmak iyi bir yalıtım gerektiriyor: yine de, bir sahneden diğerine geçerken ayaklarımızın altında 'sararmış yaprakları' (feuilles mortes) ezmenin verdiği keyif bambaşka.  Aslında, bu canlı tiyatro performansında harika bir şiirsel görkem var.  Belki de aşkın bir deneyim; ruhu onu boğan gündelik endişelerden çekip çıkarıyor, sanatsal sorgulamanın ışığıyla aydınlatıp onurlandırıyor.  Böylece, çevremizdeki parkta, Clapham Pavement'ın heykelleri ve mimarisi ile parkın peyzajı 'dekorun' bir parçası haline geldi; hatta tek bir sokak lambasından iki oyuncumuzun üzerine düşen ışık bile o an için o kadar yerinde ve doğru görünüyordu ki.  Ve bu yapımda zekice kurgulanan oyunun sonu, perspektifi, yürüyüşleri ve gecenin çöküşünü kullanarak hikayeyi hiç de abartılı veya yapay durmayan, son derece zarif bir şekilde noktalıyor.

Ayrıca, bu deneyimi yaşayabileceğiniz üç farklı konum var.  Ve buralarda farklı oyuncu kadroları sahne alıyor.  Kayıtlara geçmesi açısından kadroda şu isimler bulunuyor: Charles Angiama, Louis Bernard, Chloe Gentles, Max Gold, Richard Heap, Aoife Kennan, Katja Quist ve Laura White.  Ben Richard Heap ve Katja Quist'i izledim: Buluşma noktasındaki 'danışmanımız' tarafından, modern bir Alice'in peşindeki röntgenci gazeteciler gibi Katja'yı (Sarah rolünde) takip etmemiz istendi; bu sırada Richard, hikayedeki birçok 'heyecan verici' andan birinde park bankındaki Katja'nın yanına gitmeden önce aramıza bir 'izleyici' gibi sinsice sızdı.  Sesleri birbirini harika bir şekilde dengeliyordu; Katja'nın canlı gerçekçiliği ile Richard'ın muazzam rezonanslı baritonu tezat oluşturuyordu.

Günde üç performansın her birinde sadece 15 'izleyici' bileti satışa sunuluyor; ekip sosyal mesafeyi korumamız konusunda elinden geleni yapsa da, başkentin açık alanlarındaki insanların buna ne kadar uyduğuna dair kararı seyircilerin kendisi vermek zorunda kalacak.

Peki, asıl mesele şu: Oyun bittiğinde kendinizi nasıl hissediyorsunuz?  Ben kendimi çok daha iyi hissettim.  Ve şöyle bir durum var: Bir gün önce sevdiğim bir dostum hakkında (koronayla ilgisi olmayan) oldukça üzücü bir haber almıştım ama bu şaşırtıcı derecede ufuk açıcı 50 dakikanın sonuna geldiğimde, yenilenmiş, canlanmış ve hayatın karşıma çıkaracağı her şeyle yüzleşmeye hazır hissediyordum.  Tiyatronun asıl amacı da budur.

C-O-N-T-A-C-T İÇİN BİLET AYIRTIN C-O-N-T-A-C-T HAKKINDA DAHA FAZLASINI BURADAN OKUYUN