RECENSIE: Coriolanus, Crucible Theatre, Sheffield ✭✭✭✭

Gary Stringer recenseert William Shakespeares Coriolanus in het Crucible Theatre te Sheffield.

Tom Bateman en het ensemble van Coriolanus. Foto: Johan Persson

Coriolanus Crucible Theatre, Sheffield 4  sterren

Shakespeares Coriolanus spat van de planken in het Crucible in een nieuwe enscenering onder regie van Robert Hastie, artistiek directeur van Sheffield Theatres. Het stuk volgt de tragische opkomst en ondergang van een oorlogsheld in het klassieke Rome en plaatst de toeschouwer midden in een forumzetting, waardoor je vanaf het eerste moment volledig in de actie wordt gezogen. Je waant je onderdeel van de senaat terwijl de leden van het Sheffield People’s Theatre zich door de ruimte bewegen en met een overtuigend staaltje volksophitsing de boel opzwepen. Onder leiding van ontwerper Ben Stones is het decor sober gehouden tegenover de prachtige houten lambrisering van de zaal, waardoor het lichtontwerp van Lucy Carter de ruimte geeft om de sfeer te bepalen. Tijdens de brute gevechtscènes, die door Renny Krupinski als een duister ballet zijn gechoreografeerd, en de gespannen militaire manoeuvres, voelt het bijna alsof je naar een high-concept modeshow kijkt met een catwalk-parade van militaire fetisjisme.

Tom Bateman als Coriolanus. Foto: Johan Persson

Tom Bateman is uitmuntend als Coriolanus; hij vertolkt de trots en de nukkigheid van het militaire wonderkind tot in de puntjes. Antagonistisch wanneer hij berouwvol zou moeten zijn, zindert hij van woede en verbergt hij nauwelijks zijn minachting voor het gewone volk dat hij eerder wil beheersen dan dienen. Hij vindt zijn gelijke in zijn aartsvijand Aufidius, die door Theo Ogundipe met een sluwe, roofzuchtige fysicaliteit wordt neergezet. Hun hernieuwde confrontatie in Antium speelt zich af tegen een achtergrond van door testosteron gedreven mannelijkheid. Terwijl er bokszakken aan het plafond zwaaien, maakt hun wederzijdse haat plaats voor respect – en wellicht, zo wordt sterk gesuggereerd, zelfs voor iets meer.

Stella Gonet (Volumnia) en Hermon Berhane (Virgilia) in Coriolanus. Foto: Johan Persson

Als Volumnia toont Stella Gonet een ijzeren ambitie, waarbij haar trots op de daden van haar zoon mede bijdraagt aan Coriolanus’ val en uiteindelijke offer. De scènes met zijn vrouw Virgilia, gespeeld door Hermon Berhane, maken gebruik van gebarentaal en kennen een gratie en tederheid die scherp contrasteren met zijn heethoofdigheid. Malcolm Sinclair is een staatsman-achtige Menenius, die een sombere wroeging en oprecht verdriet uitstraalt wanneer de situatie uit de hand loopt – mede aangestuurd door het opruiende en samenzweerderige duo Remmie Milner en Alex Young als Sicinius en Brutus.

Tom Bateman (Coriolanus) en Theo Ogundipe (Aufidius). Foto: Johan Persson

Gezien de huidige politieke spanningen aan beide kanten van de Atlantische Oceaan en de recente polariserende verkiezingen, voelt dit meesterlijk uitgevoerde verhaal actueler dan ooit; de weg naar de hel lijkt onvermijdelijk geplaveid met misplaatste intenties. In deze productie is het stuk een indrukwekkend bewijs van de grilligheid van de politiek, de wispelturige aard van publieke bijval en, zoals we dat ook kennen van de moderne sociale media, de schaduwzijde van ongecontroleerde volkswoede.

Te zien in het Crucible Theatre tot en met 28 maart 2020.

WEBSITE SHEFFIELD THEATRES