RECENSIE: Dames At Sea, Helen Hayes Theatre ✭✭✭✭

Dames at Sea

Helen Hayes Theatre

17 oktober 2015

4 Sterren

Koop Tickets

Borsten, tanden, tappen, tunes en strakke broeken. Als je de essentie wilt samenvatten van de eerste Broadway-productie van Dames At Sea, nu te zien in het Helen Hayes Theatre onder de trefzekere regie en choreografie van Randy Skinner, dan is die allitererende omschrijving wel heel toepasselijk.

Dames at Sea, het werk van George Haimsohn en Robin Miller (Script en Liedteksten) en Jim Wise (Muziek), staat bekend als de off-Broadway hit uit 1968 waarmee de ster van ene Bernadette Peters naar de Broadway-stratosfeer werd gelanceerd. Het is verrassend lang afwezig geweest van de Broadway-podia en deze revival komt precies op het juiste moment, te midden van een seizoen waarin veel serieuze en intense werken (zowel toneelstukken als musicals) te zien zijn.

Want Dames At Sea mag zich gerust een van de malste, liefste en meest absurde musicals aller tijden noemen. Het doet geen enkele serieuze poging tot een diepgaand plot of personageontwikkeling; het blijft stevig geworteld in de wereld van parodie. De nadruk ligt op geweldige, aanstekelijke liedjes, fantastische dansroutines, gewaagde grappen en kleverige romances tussen showgirls en hitsige matrozen waar zelfs de makers van de gemiddelde pantomime nog wat van kunnen leren.

En het is fantastisch met een hoofdletter F.

Het verhaal is volslagen idioot. Broadway-diva Mona Kent repeteert voor een nieuwe show op 42nd Street, maar is niet tevreden. Ze drijft Hennesey tot waanzin met haar eisen. De show gaat bijna in première, maar Mona heeft kritiek op alle nummers, de routines en de koormeisjes. Dan verschijnt er een vreemdeling bij het theater, net uit de bus gestapt, met grote ogen en barstensvol natuurlijk talent. Dit is Ruby, en haar enige droom is zingen en dansen op Broadway.

Hennesey neemt haar aan; Ruby ziet er goed uit, kan tappen, en Joan, een ander koormisje, staat voor haar in. Maar Mona wil haar weghebben, want ze is jaloers op Ruby's looks en op de schattige matroos die haar gevolgd is vanaf het busstation waar ze haar koffer vergat. Hij heet Dick en hij is, naast matroos, ook componist en tekstschrijver. Oh, en hij kan ook tappen.

Mona wil Dick, en niet alleen vanwege zijn muzikale talenten. Maar Dick doet niet mee tenzij Ruby in de show zit. Mona pruilt maar gaat akkoord, vastbesloten om Dick helemaal voor zichzelf te winnen. Ondertussen heeft Dicks maatje, Lucky, beet bij Joan en tappen ze al hun zorgen van de baan.

Maar Hennesey is niet eerlijk geweest: het theater waar Mona's nieuwe show moet spelen staat op het punt gesloopt te worden. Waar moet de show nu openen? Lucky en Dick denken dat hun slagschip wel eens de juiste plek zou kunnen zijn, en aangezien Mona een "oude bekende" is van de kapitein, lijkt het een haalbaar plan. Maar zullen Dicks liedjes op tijd af zijn? Laat Mona Ruby wel stralen? Wie krijgt Dick: Ruby of Mona? En krijgt Joan haar Lucky? En wie krijgt de trouwring van de kapitein om de vinger?

Deze en andere vragen worden beantwoord gedurende dik twee uur volstrekte onzin. Als de ploeg van Carry On een musical had gemaakt, dan was het deze geweest. Het is een heerlijk pretentieloze show waar het plezier vanaf spat.

Skinner zorgt met een onberispelijke timing en precies de juiste dosis 'foutheid' dat elke flauwe grap landt, dat de goede grappen een gulle lach oogsten en dat de dansroutines flitsend en charmant zijn. De ondeugd, naïviteit en campy uitstraling maken het geheel tot een bruisende traktatie; vol van textuur en smaak, maar nergens te zwaar. Een waar genot voor de liefhebber.

Het Helen Hayes Theatre, een van de statige oude Broadway-huizen, is de perfecte locatie voor deze ouderwetse razzamatazz-parodie. De show drijft de spot met de knotsgekke musicals die Hollywood in de jaren '30 bij de vleet produceerde. De partituur van Wise is een onbeschaamde pastiche op bekende hits uit die tijd. Je hoeft maar een paar maten te horen om te begrijpen waar de inspiratie vandaan komt.

De score zit vol met geweldige nummers: Wall Street, It's You, Choo-Choo Honeymoon, Good Times Are Here To Stay, Let's Have A Simple Wedding en natuurlijk de titelsong, Dames At Sea. Je zult versteld staan van de hoeveelheid melodieën die je herkent, of denkt te herkennen, uit deze verrukkelijke muziek.

De grote hit uit de show, Raining In My Heart, is prachtig uitgevoerd en legt terecht de voorstelling even stil. Het heerlijke Singapore Sue doet bijna hetzelfde, al voelde ik een vleugje spijt dat de makers het onmogelijk achtten om dat nummer te presenteren met de oorspronkelijk bedoelde oosterse schmink en accenten. Je zou denken dat een parodie vrijgesteld is van de strikte regels van politieke correctheid, maar in een tijd waarin producties van The Mikado worden geannuleerd uit angst mensen te beledigen, was hun beslissing wellicht verstandig. Eén ding is zeker: het nummer behoudt zijn magie, evenals de scène. Ik moet nog steeds grinniken om de dubbelzinnige grappen over de "oriental junk".

De achtkoppige band, onder de strakke leiding van muzikaal leider Rob Berman, biedt uitstekende ondersteuning. Het gehele orkestrale gevoel van de musical is precies goed getroffen. De beats zijn krachtig, de ritmes aanstekelijk en de balans is perfect. Dit is een van die zeldzame gelegenheden waarbij je elke gezongen noot kristalhelder kunt horen, ondersteund door de rijke textuur van de begeleiding. Puur genot.

Er staan slechts zes acteurs op het toneel, wat vreemd kan lijken voor een Broadway-musical, en inderdaad leek het er soms op alsof een extra dozijn dansers nuttig zou zijn geweest. Het punt van de parodie is echter juist om te doen wat de grote Busby Berkeley-films van weleer deden, maar dan met een tiende van de cast. En dit ijzersterke zestal maakt dat dubbel en dwars waar.

Haar (bijna) solo-tapnummer aan het begin, Wall Street, roept direct herinneringen op aan 42nd Street, maar Lesli Margherita brengt de kracht van een voltallige openingsgroep. Ze heeft een stem die doet denken aan Ethel Merman, benen die alles kunnen en een venijnig randje als veeleisende diva waar Joan Collins nog een puntje aan kan zuigen. Pittig, sexy en vilein; Margherita's Mona is een originele cocktail met een flinke kick.

Als de heerlijk naïeve Ruby (inclusief rode tapschoenen) is de geweldige Eloise Kropp een echte ontdekking. Ze is in alle opzichten prachtig, danst als een wervelwind en kan zowel lieflijk zingen als met genoeg kracht om muren omver te blazen. Haar ongekunstelde charme is hartverwarmend en ze schakelt moeiteloos tussen kwetsbaarheid en vastberadenheid. Het is een genot om haar deze liedjes nieuw leven in te horen blazen. Haar vertolking van Raining In My Heart was precies raak: een knipoog naar Singin' in the Rain, maar toch helemaal van haarzelf.

Kropp bruist de hele tijd van de energie, maar is vooral indrukwekkend in haar razendsnelle tapsequenties. Ze heeft een aanstekelijke, open glimlach die zelfs de grootste zuurpruim zou doen ontdooien. Een iets zachtere, lossere pruik zou haar frisheid nog beter accentueren ten opzichte van de veteranen Mona en Joan. Haar expressieve gezicht verdient een wat vrijere omlijsting.

Mara Davi is perfect als de nuchtere, ervaren en sexy Joan. Met eindeloze benen is Davi een volleerd Broadway-showgirl die elke routine beheerst en elk nummer verkoopt. Ze is grappig, zwoel en volslagen charmant.

Cary Tedder (Dick) and Danny Gardner (Lucky) zijn precies de fitte, tapdansende matrozen die je verwacht: strak in het pak en onvermoeibaar goed. Beiden stralen charme uit, hebben geweldige stemmen en een lichtvoetige stijl: ze zijn perfect voor dit materiaal.

John Bolton speelt twee rollen: Hennesey (de oude Broadway-rot) en De Kapitein (de oude zeerot). Hij lijkt ideaal voor beide, maar slaat soms iets door in het 'te hard werken' met gekke bekken en vreemde geluiden, waardoor hij kansen op een natuurlijke lach mist. Niettemin heeft hij een geweldige stem en een zelfverzekerde uitstraling; hij houdt zich prima staande.

Over de hele linie is de productiekwaliteit uitzonderlijk: alles ziet er heerlijk 'fout' en vrolijk uit. Skinners visie wordt prachtig ondersteund door de rest van het team: schitterende glitterkostuums van David C. Woodland, heerlijk passende decors van Anna Louizos en sfeervolle belichting van Ken Billington en Jason Kantrowitz. Samen met de cast is het een genot voor oog en oor.

Dit is een heerlijke, ouderwetse Broadway-traktatie. Borsten, tanden, tappen, tunes en strakke broeken - fantastisch!

BOEK TICKETS VOOR DAMES AT SEA IN HET HELEN HAYES THEATRE