RECENSIE: Deathwatch, Print Room At The Coronet ✭✭✭

Deathwatch

Print Room At The Coronet

14 april 2016

3 Sterren

Ongeveer net zo Frans als een overvolle hartige taart, en minstens zo zwaar op de maag.

Jean Genet is momenteel alomtegenwoordig op de Londense podia. Nadat hij de nodige ophef veroorzaakte met The Maids in de Trafalgar Studios, is hij nu terug om de klus te klaren met David Rudkins vertaling van Deathwatch in de Print Room, Coronet, geregisseerd door Geraldine Alexander. Drie gevangenen die in dezelfde kleine cel zitten opgesloten, vechten om de sociale orde te bewaren terwijl ze wedijveren om de gunst van de ter dood veroordeelde moordenaar Green-Eyes. Voor een modern publiek maakt de claustrofobie van dit stuk een deconstructie van mannelijkheid mogelijk. Genet geniet ervan zijn publiek te provoceren door maatschappelijke morele codes om te draaien, terwijl de mannen hun wreedheid verheerlijken en seksualiseren. Helaas worden deze nobele ambities verstikt door een moeizame en repetitieve tekst die nergens zo gevaarlijk of instinctief aanvoelt als de bedoeling is.

Omdat ik nog nooit in de Print Room in de Coronet was geweest, was ik volledig gecharmeerd, al dan niet een beetje geïntimideerd, door deze verbluffend mooie en sfeervolle ruimte; de Turkse tapijten en snuisterijen aan de betonnen muren herinnerden me er fijntjes aan dat ik waarschijnlijk nooit zo hip en bohemien zal worden als zij. De ruimte is weelderig, een duizelingwekkend doolhof met zware stoffen, curiosa van gebrand brons en kaarsen in kooien die lijken te hinten op een naderend offer. (Tot mijn ontzetting zag ik dat de piano schaamteloos was gedegradeerd tot bar.) Het voorprogramma was al even dramatisch: een dreigende ijzeren kooi in het midden van het podium, terwijl de rest van de ruimte deed denken aan een circuspiste bezaaid met vuil en stro. Alexander maakte goed gebruik van het verleden van de locatie als bioscoop om een filmische kwaliteit aan het geheel te geven, inclusief een ondeugende 'trommeljongen' die het begin van de actie aankondigt.

Genet, die zelf een tijd vastzat, verkent de elasticiteit van mannelijke relaties in gedwongen nabijheid. De drie celgenoten staan symbool voor verschillende typen mannelijkheid: Green-Eyes is hun dominante alfaman, Lefranc een cerebrale bèta-man, terwijl Maurice fladderend en verwijfd is. Soms lijken Green-Eyes, Maurice en Lefranc wel minnaars, die elkaar koesteren en liefdevol omhelzen. Dan weer zijn ze rivalen, wanhopig en brutaal, dreigend en vreed. In de loop van hun machtsstrijd ondermijnen ze elkaar en destabiliseren ze daarmee zichzelf. Joseph Quinn speelt de rol van Maurice met verve en brengt een welkome lichtvoetigheid; ik genoot van zijn aanstellerij en geflikflooi terwijl hij een wig dreef tussen Lefranc en Green-Eyes. De avond was voor mij echter van Danny Lee Wynter, die een les in podiumpresentatie gaf en bewees dat uiterlijk niet alles is. Hoewel hij kleiner en minder kwiek was dan de anderen, beheerste deze doorgewinterde acteur het podium zonder enige moeite. Ironisch genoeg was hij het die de bewering van Green-Eyes belichaamde: "Een echte man pocheert niet, hij wéét dat hij een man is."

Rudkins vertaling van Genets poëtische tekst is soms bloemrijk en wervelend, soms vaag en lomp. Hierdoor raakt het onderzoek naar mannelijkheid zelden een snaar en gaat de kans verloren om een zinvol commentaar te leveren op de huidige genderpolitiek. Men zegt dat roofdieren op hun gevaarlijkst zijn wanneer ze opgesloten zitten; al die potentie die zich langzaam opwindt als een gespannen veer. Toch had ik nooit het gevoel dat er een kans bestond dat de drie gevangenen of hun relevantie mijn wereld zouden binnendringen, en zodoende voelde ik me noch bang, noch geraakt door hen. Misschien mist Deathwatch net dat beetje je ne sais quoi.

Deathwatch speelt nog tot 7 mei 2016 in de Print Room