RECENSIE: Dubailand, Finborough Theatre ✭✭✭

Nicholas Banks (Jamie) en Mitzli Rose Neville (Clara) in Dubailand Dubailand

Finborough Theatre

6 februari 2017

3 sterren

Boek Nu Als u, net als ik, nog nooit in Dubai bent geweest, zal de visie van Carmen Nasr op deze stad u er waarschijnlijk niet toe aanzetten om direct uw paspoort te pakken. Dubailand presenteert de stad als een parasitaire kracht die alles wat het aanraakt betovert en corrumpeert. Met een minimalistisch decor, bestaande uit een aantal verlichte stalen palen en vier veelzijdige glazen boxen, worden we aangemoedigd de stad niet in haar monolithische majesteit te zien, maar door de ogen van de mensen die erheen reizen, op zoek naar rijkdom en verlossing.

Amar (Adi Chugh), een bouwvakker en Indiase immigrant, ziet Dubai als een moedige nieuwe wereld met eindeloos, zinvol werk dat hem in staat zal stellen om voor zijn dochter Lali (Aanya Chadha) te zorgen. Jamie (Nicholas Banks), een Britse expat die werkt als 'Creative Digital PR Specialist' en vastgoed verkoopt aan de allerrijksten, wordt verleid door de drankovergoten vrijdagbrunches, zijn weelderige appartement en het zorgeloze bestaan dat de stad biedt. Wanneer een oude liefde, journaliste Clara (Mitzli Rose Neville), weer in Jamie's leven verschijnt, wordt hij uitgedaagd om de schaduwkant van de stad te zien. In eerste instantie gelooft hij haar verhalen over afschuwelijke werkomstandigheden en het inhouden van paspoorten niet. Maar naarmate de verhalen van hem en Amar onverbiddelijk met elkaar verweven raken, begint de prachtige gevel van Dubai scheurtjes te vertonen.

Belinda Stewart-Wilson (Amanda) en Nicholas Banks (Jamie) in Dubailand Ik heb genoten van Dubailand, dat voor het grootste deel een tot nadenken stemmend en goed geschreven stuk is. Het acteerwerk is over de gehele linie sterk, met goede vertolkingen van Chugh en Banks, en een uitstekende gastrol van Belinda Stewart-Wilson als Jamie's recht door zee sprekende baas, Amanda. Leon Williams is enorm vermakelijk als Tommie, een charismatische en egoïstische collega die fungeert als een verontrustend voorteken van Jamie's toekomst, en Reena Lalbihari's Deena is een heerlijk glimlachende sociopaat.

Het stuk wordt naar een hoger niveau getild door een aantal treffende scènes – een platte discussie tijdens een brunch, gespannen woordenwisselingen over de gevolgen van morele superioriteit, en het meest memorabel van alles: een taxichauffeur (Varun Sharma) die zich afvraagt waarom de Britten altijd moeten huilen na een avondje uit. Nasr maakt ook gebruik van een aantal intrigerende motieven, zoals donker en licht, eten en drinken. De herhaling van dergelijke ideeën versterkt de gedachte dat iedereen die in haar Dubai woont, valt voor de hypnotiserende en destructieve charmes. Het is een bewonderenswaardige en tegelijkertijd vreselijke creatie, wat veel goeds zegt over haar schrijfkwaliteiten.

Adi Chugh (Amar) in Dubailand

Niettemin wordt het stuk ondermijnd door een warrige verhaallijn, waarbij cruciale gebeurtenissen zich om ongeloofwaardige redenen ontvouwen. Clara is bedoeld als het morele kompas voor Jamie, maar wordt neergezet als een soort stereotype liberaal zonder veel journalistieke integriteit. In combinatie met Jamie's oprechte betogen over de deugden van zijn nieuwe leven, is het moeilijk te begrijpen waarom hij zo hard werkt om haar project te bespoedigen, terwijl dit zijn baan in gevaar brengt. Op hun beurt halen bepaalde sleutelbeslissingen van beide personages, waarbij nogal toevallige filmbeelden betrokken zijn, een laagje subtiliteit weg uit het verloop van de voorstelling.

De verhaallijn van Amar, die draait om een liefdevolle vader die na één egoïstische actie in de diepste wanhoop stort, roept fundamentele problemen op. Het conflict tussen het verlangen naar betere levensomstandigheden en het moeten doen van morele concessies om die te bereiken, maakt hem een tegenpool voor Jamie, die vroeger 'nog iets gaf om de wereld'. Maar we leren niet alleen weinig over de huidige of mogelijke toekomstige huisvesting van Amar, noch via zijn woorden, noch via Clara's ontdekkingen, maar het blijft ook frustrerend onduidelijk wat zijn morele concessies eigenlijk inhouden. Gecombineerd met het feit dat het meest overtuigende aspect van zijn personage zijn verlangen is om voor zijn dochter te zorgen, en dat we weinig van zijn innerlijke strijd meekrijgen, lijkt zijn zelfdestructieve gedrag niet veel meer dan een plotmiddel om de Britse personages te beïnvloeden. Dit heeft het ongelukkige effect dat het suggereert dat zijn belang vooral ligt in het zijn van een katalysator voor hún daaropvolgende acties, wat ongetwijfeld in strijd is met de bedoeling van Nasr.

Dubailand biedt een treffend portret van de gelijknamige stad, wat de auteur eer aandoet. Bovendien wordt het gekenmerkt door een goede cast en een aantal tot nadenken stemmende en goed uitgewerkte motieven. Desondanks voelt de centrale verhaallijn soms ongeloofwaardig en onvoltooid aan, wat van dit intrigerende stuk een enigszins onbevredigende ervaring maakt.

Tot 21 februari 2017

BOEK TICKETS VOOR DUBAILAND IN HET FINBOROUGH THEATRE