ELEŞTİRİ: Dubailand, Finborough Theatre ✭✭✭

Dubailand'de Nicholas Banks (Jamie) ve Mitzli Rose Neville (Clara) Dubailand

Finborough Theatre

6 Şubat 2017

3 Yıldız

Bilet Al Eğer siz de benim gibi Dubai'ye hiç gitmediyseniz, Carmen Nasr’ın bu şehir tasviri sizi pasaportunuzu kapıp yola düşmeye pek teşvik etmeyecektir. Dubailand, şehri dokunduğu her şeyi büyüleyen ve yozlaştıran parazit bir güç olarak sunuyor. Birkaç ışıklandırılmış çelik direk ve dört adet çok amaçlı cam kutudan oluşan minimalist bir dekorla, şehrin ihtişamlı monotonluğunu değil; zenginlik ve kurtuluş arayışıyla oraya yolculuk eden insanların hikayelerini görüyoruz.

Hindistanlı bir inşaat işçisi olan Amar (Adi Chugh), Dubai'yi kızı Lali'ye (Aanya Chadha) bakabilmesini sağlayacak sonsuz iş imkanlarıyla dolu yeni ve cesur bir dünya olarak görüyor. 'Yaratıcı Dijital Halkla İlişkiler Uzmanı' olarak çalışan ve aşırı zenginlere mülk pazarlayan İngiliz göçmen Jamie (Nicholas Banks) ise, alkollü cuma kahvaltıları, lüks dairesi ve şehrin sunduğu tasasız yaşamın büyüsüne kapılmış durumda. Eski sevgilisi gazeteci Clara (Mitzli Rose Neville) Jamie’nin hayatına yeniden girdiğinde, onu şehrin karanlık yüzünü görmeye zorlar. Jamie başlarda Clara'nın anlattığı korkunç çalışma koşullarına ve pasaportlara el konulması hikayelerine inanmaz. Ancak onun ve Amar’ın hikayeleri kaçınılmaz bir şekilde iç içe geçtikçe, Dubai’nin o görkemli cephesi çatlamaya başlar.

Dubailand'de Belinda Stewart-Wilson (Amanda) ve Nicholas Banks (Jamie) Çoğunlukla düşündürücü ve iyi yazılmış bir eser olan Dubailand'den keyif aldım. Chugh ve Banks'in başarılı performansları ve Jamie’nin açık sözlü patronu Amanda rolündeki Belinda Stewart-Wilson’ın harika kısa sahnesiyle oyunculuklar genel olarak oldukça güçlü. Leon Williams, Jamie’nin geleceğine dair endişe verici bir ışık tutan, karizmatik ve egoist meslektaşı Tommie rolünde müthiş eğlenceli; Reena Lalbihari’nin Deena karakteri ise izlemesi keyifli, güler yüzlü bir sosyopat.

Oyun, bir dizi çarpıcı sahneyle yükseliyor: kahvaltıdaki çiğ bir tartışma, ahlaki üstünlüğün sonuçları üzerine gergin diyaloglar ve hepsinden daha akılda kalıcı olan, bir taksi şoförünün (Varun Sharma) İngilizlerin bir gece eğlencesinden sonra neden hep ağladığını sorgulaması. Nasr ayrıca karanlık ve aydınlık, yiyecek ve içecek gibi bir dizi merak uyandırıcı motifi de ustalıkla kullanıyor. Bu fikirlerin tekrarlanması, onun Dubai'sinde yaşayan herkesin bu hipnotize edici ve yıkıcı cazibeye kapıldığı düşüncesini pekiştiriyor. Bu, yazarın yeteneğini konuşturan hem takdire şayan hem de dehşet verici bir yaratım.

Dubailand'de Adi Chugh (Amar)

Bununla birlikte, oyun temel olayların inandırıcı olmayan sebeplerle geliştiği karışık bir anlatı nedeniyle biraz zayıf kalıyor. Clara, Jamie’nin vicdan azabı olacak şekilde kurgulanmış olsa da, pek gazetecilik dürüstlüğü barındırmayan, sığ bir liberal portresi çiziyor. Jamie’nin yeni hayatının erdemleri konusundaki samimi tavırlarıyla birleşince, işini riske atan bu projeye neden bu kadar yardım ettiğini anlamak güçleşiyor. Öte yandan, her iki karakterin de bazı 'tesadüfi' video görüntülerini içeren kritik kararları, anlatının inceliğine gölge düşürüyor.

Amar’ın bir babanın bencilce bir eylemden sonra çaresizliğin dibine vurmasını konu alan hikaye kurgusu, temel zorluklar barındırıyor. Daha iyi yaşam koşulları arzusu ile bunlara ulaşmak için yapılan ahlaki tavizler arasındaki çatışma, onu eskiden 'dünyayı dert eden' Jamie için bir zıtlık oluşturuyor. Ancak ne Amar’ın mevcut veya gelecekteki yaşam alanı hakkında ne de ahlaki tavizlerinin tam olarak ne olduğu konusunda net bir bilgi edinebiliyoruz. Karakterizasyonundaki en ikna edici unsurun kızı için bir şeyler yapma isteği olması ve yaşadığı içsel çalkantıya pek tanık olmamamız, kendi kendini yok eden davranışlarını İngiliz karakterleri etkilemek için tasarlanmış bir olay örgüsü aracı gibi hissettiriyor. Bu durum, maalesef karakterin önemini sadece bir katalizör seviyesine indiriyor ki bunun Nasr’ın asıl niyetiyle çeliştiğine eminim.

Dubailand, yazarı için büyük bir başarı olan, başroldeki şehre dair çarpıcı bir portre sunuyor. İyi bir kadro ve üzerinde iyi çalışılmış düşündürücü motiflerle destekleniyor. Yine de, merkezi anlatının zaman zaman inandırıcı olmayan ve eksik hissettiren yönleri, bu ilgi çekici oyunu biraz tatmin etmeyen bir deneyime dönüştürüyor.

21 Şubat 2017'ye kadar

FINBOROUGH THEATRE’DAKİ DUBAILAND İÇİN BİLET ALIN