RECENSIE: GHBoy, Charing Cross Theatre ✭✭✭

Recensie door Paul T Davies van GHBoy, nu te zien in het Charing Cross Theatre.

Jimmy Essex (Robert Finch). Foto: Bettina John GHBoy

Charing Cross Theatre.

7 december 2020

3 Sterren

Boek Tickets

In een groeiende reeks toneelstukken die de chemsex-scene onder homomannen in Londen verkennen, heeft GHBoy veel hindernissen moeten overwinnen om de première te halen. Naast lockdowns en beperkingen kwam castlid Buffy Davis zondag ten val, waardoor ze zich moest terugtrekken. Nicola Sloane verving haar met letterlijk een paar uur voorbereidingstijd en las tijdens de persavond nog uit het script. Daarom zal ze in deze recensie niet beoordeeld worden, maar we wensen haar veel succes voor de rest van de speelperiode. Het moet onrustig zijn geweest voor het gezelschap en dit verklaart mogelijk waarom de première wat pit miste.

Robert, in de rouw na de dood van zijn vader, raakt verstrikt in het drugscircuit en vecht om uit de verslavingsspiraal te komen. Zelfs als er mannen overlijden aan een overdosis GHB en het gerucht gaat dat iemand jonge mannen aanspoort om een overdosis te nemen, blijft hij worstelen. Op zijn 35ste vindt hij dat hij volwassener moet worden, maar zijn leven raakt uit balans wanneer zijn 20-jarige vriend Sergio hem onverwacht ten huwelijk vraagt. Als Robert brengt Jimmy Essex de nervositeit van verslaving en de strijd om te verbeteren goed over, en Marc Bosch geeft de naïeve Sergio een krachtige energie. Hoewel toneelschrijver Paul Harvard geprezen mag worden omdat hij niet toegeeft aan de oppervlakkige opwinding van bloot in eerdere chemsex-stukken, maar focust op de strijd van één man, vond ik veel scènes onovertuigend. Dit geldt vooral voor de kernrelatie tussen Robert en Sergio. Robert gedraagt zich op dat punt zo verwerpelijk en leugenachtig dat het duidelijk is dat de relatie geen stand zal houden; daardoor staat er weinig op het spel. Helaas zijn veel personages eendimensionaal, wat leidt tot matig acteerwerk, en komen sommige acteurs het podium op sloffen terwijl de scène meer energie en overtuigingskracht vereist.

Jimmy Essex (Robert Finch) en Marc Bosch (Sergi Castell). Foto: Bettina John

Er zit ook een vleugje leeftijdsdiscriminatie in de tekst; met zijn 35 jaar wordt Robert als 'oud' bestempeld en voelt hij zich afgeschreven. Zijn zelfhaat en geïnternaliseerde homofobie zijn interessant, maar het is lastig te herleiden waar dit vandaan komt. Hij beweert weinig positieve rolmodellen van zijn eigen leeftijd te zien (hij is ook hiv-positief, wat zijn houding deels verklaart), maar met 35 jaar zit hij midden in de generatie van de gelijke seksuele meerderjarigheid, geregistreerd partnerschap en het homohuwelijk, en zijn ouders steunden hem volledig toen hij uit de kast kwam. De sterkste band heeft hij met zijn kunsttherapeut; dit had wellicht verder uitgewerkt kunnen worden. De tekst voelt alsof er nog een paar versies nodig waren om tot een compleet stuk te komen. Hoewel de productie waarschijnlijk meer vaart krijgt zodra de cast is ingespeeld, voelt het nu nog wat behoedzaam aan, terwijl het gerust gedurfder had gemogen.

BOEK TICKETS VOOR GHBOY